ΤΑ Κ.Κ. ΣΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

 

Τo Κ.Κ. τής Ελληνικής Χερσονήσου και η Μακεδονία.

Πρώτα-πρώτα, τώρα από την αρχή, πρέπει να τονίσουμε ότι όλα τα ΚΚ στην Ελληνική Χερσόνησο και βασικά τα ΚΚΓ, ΚΚΒ κα ΚΚΕ εργάσθηκαν πάντοτε, όχι μονάχα μεταξύ τους, αλλά και σε όλες τις περιπτώσεις, με τις εθνικιστικές κομιτατζήδικες οργανώσεις και με τα ένοπλα τμήματά τους, όσες φορές ήταν να δράσουν κατά της Ελληνικής Μακεδονίας.

 

ΠΙΝΑΞ 6

 

Η γλώσσα των κατοίκων τής Ελλάδος (απογραφή 1940)

 

    Γλώσσα                                          πληθυσμός Ελλάδος                                  Πληθυσμός Μακεδονίας

1. Ελληνική                                               6.790.089                                                       1.487.570

2. Τουρκική                                                 222.968(1)                                                        80.310

3. Σλαβική (2)                                             104.165 (3)                                                        84.751

4. Κουτσοβλαχική                                         57.263                                                             26.750

5. Ισπανική                                                   53.094 (4)                                                       48.874

6. Αλβανική                                                  49.629                                                              5.945

7. Αρμενική (5)                                             26.796                                                              8.571

8. Τσιγγάνικη .                                               8.141                                                               5.046

9. Ρωσική                                                      8.096 (6)                                                          2.894

10. Διάφοροι                                               24.619                                                                8.419

 

                       Σύνολον                           7.344.860                                                           1.759.130

 

(1) από αυτούς 94.500 Μουσουλμάνοι.

(2) Σλαβική και Πομακική.

(3) από αυτούς 18.086 Πομάκοι της Δυτικής Θράκης.

(4) από αυτούς 52.706 Ισραηλίτες. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο παρέμειναν μόνον το πέμπτο από αυτούς.

(5 0 0ι περισσότεροι Αρμένιοι

(6) Λευκορώσοι πρόσφυγες του 1920.

 

 

Η κομμουνιστική ιδεολογία τους —— η διεθνιστική — δεν τους εμπόδισε καθόλου από του να συνεργασθούν αρμονικότατα μαζύ τους και να συμπολεμήσουν αδελφικώτατα για μια Αυτόνομη ή Ανεξάρτητη Μακεδονία τη μια φορά ή για ένα Μακεδονικό Κράτος, εντεταγμένο στη Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία, την άλλη.

Το Πράγμα δεν είναι καθόλου περίεργο, αφού είναι γεγονός ότι τα ΚΚ τής Ελληνικής Χερσονήσου, περισσότερο από κάθε άλλο ΚΚ το κόσμου, κατευθύνονται από τη Μόσχα και τις πολιτικές επιδιώξεις τής Μόσχας θα εξυπηρετήσουν, δηλαδή, την σλαβοποίησι τής Μακεδονίας και τής Θράκης και την έξοδο τής ΕΣΣΔ στην Ανατολική Μεσόγειο.

Και όσο για τούς Γιουγκοσλάβους ή τούς Βουλγάρους το πράγμα είναι τελείως φυσικό και ούτε περίεργο ή παράδοξο. Όταν όμως πρόκειται για τούς Έλληνες κομμουνιστάς, πού δήθεν ακολουθούν την  άκαμπτη ιδεολογία τους και πίπτουν εκούσια ή ακούσια θύματα στις ξένες σωβινιστικές εις βάρος της πατρίδος τους επιδιώξεις και γίνονται τυφλά όργανα των γειτόνων μας, στο θέμα τής συνομωσίας τους κατά τής Μακεδονίας και Θράκης, το πράγμα καταντά εξωφρενικό.

Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχει Κομμουνιστικό Κόμμα, όπως το ΚΚΕ, πού να εξυπηρετεί τα κατακτητικά σχέδια των γειτονικών ή άλλων Κρατών εις βάρος τής Πατρίδος τους. Και σ’ αυτό το σημείο, ημείς οι Έλληνες κατέχουμε την Πρώτη θέσι.

Αυτόνομος Ανεξάρτητος Μακεδονία

Με εντολή τής Κομιντέρν (Γ’ Διεθνούς) και με πρόσκλησι του ΚΚΕ, συνήλθε στη Σόφια, στις 15 Ιανουαρίου 1920, ένα συνέδριο των ΚΚ των κρατών τής Ελληνικής Χερσονήσου. Το Συνέδριο επικύρωσε την ίδρυσι τής ΟΣΔΒ (Ομοσπονδίας Σοβιετικών Δημοκρατιών της Βαλκανικής), πού την είχε ιδρύσει προηγουμένως η Κομιντέρν και την μετονόμασε σε Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία (ΕΚΟ). Στην Κεντρική Επιτροπή της αντιπροσωπεύθηκαν όλα τα ΚΚ, πού έλαβαν μέρος στο συνέδριο, ανάλογα με τον αριθμό των μελών τους. Η Βουλγαρία αντιπροσωπεύθηκε με 3 αντιπροσώπους, η Ρουμανία με 1 και η Γιουγκοσλαβία με 1. Τα ΚΚΕ και ΚΚΤ, επειδή δεν είχαν τόσα μέλη όσα χρειάζονταν για να συγκεντρώσουν τη βάσι, δεν αντιπροσωπεύθηκαν στην Κεντρική Επιτροπή.

Στο πρώτο εκείνο συνέδριο τής ΕΚΟ, όπου το ΚΚΕ το εκπροσώπησε ο Γιάννης Πετρόπουλος, ετέθη αμέσως ο επιδιωκόμενος σκοπός του, δηλ. η κοινωνική επανάστασι στον Βαλκανικό, ή απελευθέρωσι των εθνοτήτων, που καταδυναστεύονται και αυτοδιάθεσι των Βαλκανικών λαών.

Όταν στις 14 - 21 Ιουλίου 1921 συνήλθε στη Μόσχα το 3ο Συνέδριο τής Κομιντέρν, όπου παρίστατο και ο Λένιν, ο Βούλγαρος αντιπρόσωπος του ΚΚΒ Κολλάρωφ, για την εκτέλεσι των αποφάσεων τής ΚΕ τής ΒΚΟ (όπου δεν μετείχε Ελληνικό μέλος), έθεσε το ζήτημα αυτονομήσεως της Μακεδονίας, με το σύνθημα τής Ενιαίας και ανεξάρτητης Μακεδονίας, όπου περιλαμβάνονταν η Γιουγκοσλαβική Μακεδονία (ή του Βαρδαρίου), η Βουλγαρική Μακεδονία (ή του Πιρίν) και η Ελληνική Μακεδονία (ή του Αιγαίου).

Η πρότασις του Κολλάρωφ, παρά την ισχυρή πίεση πού ασκούσαν οι παριστάμενοι μεγιστάνες του Κομμουνισμού, απορρίφθηκε από τον Έλληνα αντιπρόσωπο του ΚΚΕ και ΓΓ του Κ. Γεωργιάδη, πού δεν δέχθηκε τόσο εύκολα να υποτάξει τον Ελληνισμό του στις απαιτήσεις της κομμουνιστικής Ιδεολογίας. Κατέβαλε μάλιστα κάθε προσπάθεια για να ματαιώσει αυτήν την επιδίωξι και τελικά αποσπάσθηκε από το Κόμμα, πού δεν συνεφώνησε με τη στάσι του. Υπήρξε, ατυχώς, ο Γεωργιάδης το μοναδικό φωτεινό παράδειγμα στο μακροχρόνια προδοτικό αγώνα των Ελλήνων κομμουνιστών κατά τής Μακεδονίας.

*

Την 1η Ιουλίου 1922, στο 4ο Συνέδρια τής ΒΚΟ πού συνήλθε στη Σόφια, ο Βούλγαρος Κολλάρωφ έθεσε και πάλι ζήτημα για την αυτονόμησι τής Μακεδονίας. Σ’ αυτήν την πρότασι αντιτάχθηκαν τώρα, τόσο ο Έλλην Γιάννης Πετσόπουλος, όσο και οι Ρουμάνοι και οι Γιουγκοσλάβοι.

Τον ίδιο χρόνο, όπως και προηγουμένως αναφέραμε, ο Γκιόργκη Δημητρώφ ιδρύει άλλη μία οργάνωσι Βουλγάρων κομιτατζήδων, την ΒΜΡΟ, πού έδρασε στον ίδιο χώρο και για τον ίδιο σκοπό με την ΕΜΕΟ, η οποία και την χρηματοδοτούσε. Οι άκρως αντίθετες ιδεολογίες των δυο εκείνων οργανώσεων δεν τις εμπόδισε καθόλου στο να αγωνίζωνται κατ’ αγκώνα για την άλωσι τής Ελληνικής Μακεδονίας.

Τον Δεκέμβριο του 1923 γίνεται στη Μόσχα το 6ο Συνέδριο τής ΒΚΟ, ταυτόχρονα με το 4ο Συνέδριο τής Γ’ Διεθνούς. Το κυριώτερο θέμα και στα δυο συνέδρια ήταν η αυτονόμησι της Μακεδονίας. Το συνέδριο τής ΒΚΟ δέχεται παμψηφεί την πρότασι, πού επικυρώνεται αμέσως και από το 4ο συνέδριο τής Γ’ Διεθνούς.

Ο Ελλην αντιπρόσωπος Νικόλαος Σαργολόγος ψήφισε θετικά για την αυτονόμησι τής Μακεδονίας, χωρίς να έχει τη σχετική εξουσιοδότησι τής ΚΕ του ΚΚΕ. Γι’ αυτό όταν γύρισε ό Σαργολόγος στην Ελλάδα η ΚΕ του ΚΚΕ αποφάσισε να ζητήσει διευκρινήσεις από την ΚΕ τής Γ’ Διεθνούς, η οποία μετά από παρόμοιο διάβημα και του ΚΚΓ, αποφάσισε να επανεξετασθεί το Θέμα στο 7ο συνέδριο τής ΒΚΟ.

Τον Σεπτέμβριον του 1924, στη Μόσχα, συνέρχεται το 7ο Συνέδριο τής ΒΚΟ, ταυτόχρονα με τό 5ο τής Γ’ Διεθνούς. Αντιπρόσωποι του ΚΚΕ ήσαν οι Παντελής Πουλιόπουλος και Σεραφείμ Μάξιμος. Οι Ρώσοι αντιπρόσωποι επεμβαίνουν και στα δυο συνέδρια και αλλάζουν τη γραμμή, πού χαράχθηκε από το προηγούμενο συνέδριο και αντί για την Αυτονόμησι της Μακεδονίας, Πράγμα πού δημιουργούσε υποψίες στα άλλα ΚΚ ότι υποκρύπτει την στην συνέχεια ενσωμάτωσί της στη Βουλγαρία, κατά το παράδειγμα της Ανατολικής Ρωμυλίας, και θέτουν το ζήτημα διαφορετικά, δηλ. την άμεση δημιουργία Ανεξάρτητου Μακεδονικού κράτους μέσα στο ήδη υφιστάμενο καθεστώς στον χώρο της Ελληνικής Χερσονήσου, μέσα δηλ. στη Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία, σαν πιστό και αφωσιωμένο όργανο στη γραμμή τής Σοβιετικής πολιτικής. Αυτήν την άποψι ψήφισαν και οι Έλληνες αντιπρόσωποι, ενώ η Γιουγκοσλαβία την καταψήφισε.

Με αυτή την απόφασι συμμορφώθηκε όχι μονάχα το ΚΚΕ, αλλά και το ΚΚΓ, αν και ο αντιπρόσωπός του διεφώνησε στο συνέδριο. Μέσα σ’ αυτούς πού συμφώνησαν ήταν και ο Ιωσήφ Μπρός (ο αργότερα Τίτο), μέλος τότε τής ΚΕ του ΚΚΓ.

Ειδικώτερα, στην Ελλάδα, στο Έκτακτο Πανελλαδικό Συνέδριο, στις26 Νοεμβρίου μέχρι 3 Δεκεμβρίου 1924, όπου αντιπρόσωπος τής Γ’ Διεθνούς ήταν ο Μανουήλσκυ, μετά από μακρά και ζωηρή συζήτησι καθωρίσθηκε ανεπιφύλακτα η θέσις του Κόμματος υπέρ του δικαιώματος των προλεταρίων τής Μακεδονίας και τής Θράκης ν’ αποκτήσουν την πλήρη κοινωνική και εθνική ανεξαρτησία. Οι Αποστολίδης και Κορδάτος πού διεφώνησαν καθαιρέθηκαν από την ΚΕ του Κόμματος.

Από τότε και μέχρι σήμερα το ΚΚΕ δεν αποκήρυξε ποτέ επίσημα τη θέσι του, πού είναι ένας άλλος τρόπος εκφράσεως του  προηγουμένου όρου, «Αυτόνομη και Ανεξάρτητη Μακεδονία, πού δήθεν απορρίφθηκε»,

Είναι αλήθεια ότι αργότερα στην Κατοχή, το ΕΑΜ αναγκάσθηκε κάποτε να κάμει επίσημη διακήρυξι για την Ελληνική εδαφική ακεραιότητα. Αυτό όμως δεν εδέσμευσε ποτέ το ΚΚΕ, ούτε υπήρξε αυτό μια επίσημη διακήρυξι του οποιουδήποτε ανώτατου ηγετικού οργάνου του ΕΑΜ και πολύ

περισσότερο το ΚΚΕ. Αντίθετα, τότε συμπίπτει και η εποχή όπως θα ιδούμε πιο κάτω, πού ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ, σ. Ιωαννίδης, στις 12 Ιουλίου 1943, υπέγραφε στο Πετρίτσι της Βουλγαρίας, με τον αντιπρόσωπο του ΚΚΒ σ. Δασκάλωφ, τη συμφωνία για κοινή επιδίωξι για την πραγματοποίησι τής αποσπάσεως τής Μακεδονίας από την Ελλάδα και την ένταξί της στη ΒΚΟ, σαν ένα καινούριο κομμουνιστικό κράτος στην Ελληνική χερσόνησο.

 

ΠΙΝΑΞ 7

 

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΝ Α. MOUSSET(*)

Γεωγραφική Μακε8ονία (1940)

 

                               Ελλάς              Γιουγκοσλαβία                Βουλγαρία                    Σύνολον          %

Έλληνες               1.602.381               10.000                          —                             1.612.381         52.7

Σλάβοι                    74.751                710.676                       190.000                         975.427         31.8

Αλβανοί, διάφοροι  81.998                350.750                        40.000                          472.748         15.5

 

Σύνολον              1.759.130            1.071.426                      230.000                       3.060.556       100.0

 

Ιστορική Μακεδονία (1940)

Έλληνες              1.602.381               10.000                          —                              1.612.381         68.2

Σλάβοι                     74.751              331.511                      108.250                           514.512         21.2

Αλβανοί, διάφορο    81.998             122.790                         36.750                           241.538        10.6

 

Σύνολον              1.759.130             464.301                      145.000                        2.368.431       100.0

 

(*) Α. MOUSSET Le monde Slave, 1946, 832.

 

Φραστικές μεταβολές. Ο ίδιος σκοπός.

Μετά το έκτακτο Συνέδριο του ΚΚΕ, στις 25 Νοεμβρίου μέχρι 3 Δεκεμβρίου 1924, πού και στα προηγούμενα το αναφέραμε, ρίχθηκε πια στις μάζες από το ΚΚΕ το σύνθημα για την άμεση δημιουργία Ανεξάρτητης - Μακεδονίας, μέσα στις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, πού υπήρχαν τότε και όχι μετά την επικράτησι της κομμουνιστικής επαναστάσεως, όπως προέβλεπε η παληά πολιτική γραμμή για την αυτονόμησι τής Μακεδονίας.

Αυτό σημαίνει ότι επεκράτησε και στους  Έλληνες κομμουνιστάς η Ρωσο-Βουλγαρική επιδίωξις, σύμφωνα με την οποία με οποιαδήποτε κοινωνική και πολιτική κατάστασι, η Μακεδονία έπρεπε να αποσπασθεί από την Ελλάδα, για να καταντήσει αργότερα εύκολη λεία της Βουλγαρίας.

Αφού το ΚΚΕ ανακοίνωσε επίσημα την αποδοχή του νέου συνθήματος, άρχισε να ενεργεί με δραστηριότητα στη Μακεδονία ανάμεσα και στους γηγενείς και στους πρόσφυγες κομμουνιστάς.

Τότε, συλλαμβάνονται από τον Πάγκαλο στην Αθήνα οι Πουλιόπουλος και Μάξιμος, οι οποίοι δεν δικάζονται ποτέ, τη στιγμή πού στη Θεσσαλονίκη έγινε η περίφημη εκείνη δίκη των αυτονομιστών, όπου δώδεκα του ΚΚΕ καταδικάσθηκαν σε πρόσκαιρα δεσμά 12 - 18 ετών.

Η ανωμαλία εντείνεται και η ταραχή κορυφώνεται στις- εκλογές το 1926, όταν το ΚΚΕ έθεσε αόριστα κάπως το ζήτημα της ανεξαρτοποιήσεως της Μακεδονίας, σύμφωνα με την αρχή της αυτοδιαθέσεως των λαών.

Τον επόμενο χρόνο, το 1927, η κατάστασις οξύνεται ακόμα περισσότερο.

Η υπόθεσις τής ανεξάρτητης και αυτόνομης Μακεδονίας παίρνει μεγάλη έκτασι και απασχολεί ιδιαίτερα την Οικουμενική Κυβέρνησι του Καφαντάρη. Αλλά, ο κομμουνιστής βουλευτής Λαρίσης, ο πολύς Σεραφείμ Μάξιμος (ένας από τούς δέκα κομμουνιστάς βουλευτάς πού έγιναν βουλευταί στις εκλογές τής 7ης Νοεμβρίου 1926) με δηλώσεις του, ανεύθυνες όμως και χωρίς να δεσμεύουν τό ΚΚΕ, αφού μονάχα αυτόν τον ίδιο δέσμευαν, έβγαλε ακίνδυνα το ΚΚΕ από το αδιέξοδο και η Κυβέρνησις και τα άλλα αστικά κόμματα έδειξαν ότι ικανοποιήθηκαν.

Το χρονικό διάστημα μέχρι το 1934 πέρασε χωρίς άλλα σοβαρά γεγονότα, όταν ξαφνικά η ολομέλεια τής ΚΕ του ΚΚΕ, πού συνήλθε τον Ιανουάριο εκείνου του χρόνου, με απόφασί της ετόνιζε το δικαίωμα των πιεζομένων Μακεδόνων και Θρακών να διαθέτουν τούς εαυτούς τους και να χωρισθούν ακόμα από την Ελλάδα. Και έλεγε ακόμα εκείνη η απόφασις ότι το ΚΚΕ έπρεπε να συνεργασθεί με την ΕΜΕΟ και την επαναστατική οργάνωσι τής Θράκης, πού και οι δυο τους ήσαν εθνικιστικές οργανώσεις τής Βουλγαρίας.

Τον ίδιο χρόνο, το 1934, το 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικύρωσε για μια ακόμα φορά την παραπάνω γραμμή για την αυτονόμησι τής Μακεδονίας και ο εκπρόσωπος τής Γ’ Διεθνούς πού παρίστατο σ’ αυτό Γ. Βίνγκλερ για να βρει κάθε δισταγμό των Ελλήνων κομμουνιστών, τόνισε ότι είναι αναγκαία

η σύμπραξις του ΚΚΕ και τής ΕΜΕΟ.

Με όλα αυτά συμφωνούν και τα όσα ο Γιάννης Ζέβγος, ο θεωρητικός του Κόμματος, πού τον ωνόμαζαν μέχρι τότε ο μετριοπαθής, έγραφε: Το ΚΚΕ υποστηρίζει με όλες του τις δυνάμεις το δικαίωμα των πληθυσμών τής Μακεδονίας κα τής Θράκης για την αυτοδιάθεσί τους μέχρι που να χωρισθούν σε χωριστό κράτος. Είναι η αρχή τού Μάο - Λένιν, που το Κόμμα μας ακολουθεί σταθερά.

 


 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com