Το Κ.Κ.Ε. και το Μακεδονικό

Το ΚΚΕ δημιουργήθηκε το 1918, λίγο μετά την επανάσταση των Μπολσεβίκων. Το Κ. Κ. του Βασιλείου Σέρβων Κροατών και Σλοβένων, δημιουργήθηκε ένα χρόνο αργότερα. Προπομπός του σοσιαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα υπήρξε η «Σοσιαλιστική Φεντερασιόν»,την οποία ίδρυσαν δύο Εβραίοι στην Θεσσαλονίκη. Ο Βουλγαροεβραίος Αβραάμ Μπεναρόγια και ο Βεντούρα. Η Φεντερασιόν είχε ως επίσημο όργανο την εφημερίδα «ΑVΑΝΤΙ», πού εκδίδονταν στην ισπανοεβραική διάλεκτο των Εβραίων της Θεσσαλονίκης (την Ladino).
Δεύτερος πόλος των σοσιαλιστικών ιδεών στην Ελλάδα έγινε η Κέρκυρα, όπου ένας άλλος Εβραίος, ο ράφτης Ηλίας Γιοβάνοβιτς, στρατιώτης του ηττημένου σερβικού στρατού το 1915, ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα.
Στην Μακεδονία όμως, πέραν της Φεντερασιόν, δρούσε και μία άλλη σοσιαλιστική ομάδα. Η «Μακεδονική Σοσιαλιστική Ομάδα» την οποία ίδρυσε ο Βασίλ Γκλαβίνωφ το 1893. Την ίδια χρονιά αυτή η ομάδα ενώθηκε με την οργάνωση Β .Μ .Ρ.Ο., με κύριο σκοπό τον κοινό ένοπλο (κομιταζήδικο) και πολιτικό αγώνα για την ίδρυση Μακεδονικού κράτους, που θα είχε πρωτεύουσα την ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ !
Το 1908 έγινε ή πρώτη συνάντηση των δύο αυτών «Σοσιαλιστικών Κομμάτων» στην Θεσσαλονίκη. Συμμετείχαν:
Ο Αλεξάντερ Μαρτούλκωφ από το Βέλες, ο Ντούσαν Τσέκιτς, ο Μιχαήλ Τσόκωφ, ο Στόγιαν Γιάνκωφ, και ο Ρ. Γεωργίεφ από τα Σκόπια. Ο Βασίλ Γκλαβίνωφ, ο Γκότσε Γκρίτσεφ, ο Γεώργι Ρίζωφ, ο Τόσεφ και ο Μπεναρόγια από την Θεσσαλονίκη (ο Γκλαβίνωφ δεν ήταν Θεσσαλονικιός κι αμφιβάλλω αν ήταν και κάποιος άλλος από τους αναφερόμενους, πλην του Βουλγαροεβραίου Μπεναρόγια).
Από την σύσταση των αντιπροσώπων των δύο σοσιαλιστικών Κομμάτων γίνεται εύκολα αντιληπτό τι απήχηση είχαν αυτές οι ιδέες στον ελληνικό λαό, ο οποίος δεν τους έβλεπε ως σοσιαλιστές αλλά ως κομιτατζήδες και εχθρούς. Η κοινή διακήρυξη των δύο Κομμάτων είχε δύο σημαντικά άρθρα, ένα εκ των οποίων ήταν: «Η έναρξη εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας» και το άλλο «Ίδρυση Βαλκανικής Ομοσπονδίας» μέλος της οποίας θα ήταν η ανεξάρτητη Μακεδονία.
Στο μεταξύ κανένα επίσημο Κ. Κ. δεν αναγνώριζε κάποιον Μακεδονικό λαό, ούτε καν ο Λένιν, ο οποίος, όπως έλεγαν οι κομουνιστές: «άνοιξε την φυλακή στην οποία οι Μοναρχίες κρατούσαν φυλακισμένα τα έθνη».
Το 1924 ο Λένιν πέθανε. Στην θέση του ήρθε ο Ιωσήφ Τσουγκασβίλι, γνωστός με το επαναστατικό όνομα ως Στάλιν. Στα Βαλκάνια αρκετά Κ. Κ. είχαν δυναμώσει. Μερικά εξ αυτών ήταν νόμιμα και μερικά δρούσαν στην παρανομία.
Το Γιουγκοσλαβικό Κ. Κ. έκανε το 1923 στο Βελιγράδι την πρώτη του άτυπη συζήτηση για το εθνολογικό της Γιουγκοσλαβίας. Κανένας όμως από τους συνέδρους, δεν κατεγράφη στα Πρακτικά να μιλήσει και για τα δικαιώματα κάποιου Μακεδονικού Έθνους.
Το 1924, γίνεται στο Βελιγράδι η τρίτη συνέλευση του Κ. Κ. Γ. με κύριο θέμα πάλι το εθνολογικό. Εκεί κατηγορήθηκε η σερβική πολιτική για «ηγεμονισμό» επί των άλλων λαών της Γιουγκοσλαβίας και ζητήθηκε μεγαλύτερη αυτονομία των λαών. Όμως και εδώ δεν ετέθη θέμα Μακεδονικού λαού. Ακόμα και οι προοδευτικοί σύντροφοι, δεν γνώριζαν την ύπαρξή του.
« Αν και η Γ’ Συνέλευση του Κ. Κ. Γ. δεν έθεσε θέμα την ύπαρξη ή όχι του Μακεδονικού λαού, ήταν όμως σημαντικό βήμα για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των άλλων λαών της Γιουγκοσλαβίας», γράφει ο Μπράνκο Πετράνοβιτς καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου.
Την Γ’ Συνέλευση του Κ. Κ. Γ. την διαδέχεται το Δ’ Συνέδριο της Κομιτέρν τον Ιούλιο του 1924. Η Κομιτέρν αναγνώρισε τότε τον Μακεδονικό λαό και όλα τα δικαιώματα του, ακόμα και να αποσπαστεί από το κράτος των Σέρβων -Κροατών & Σλοβένων. Η απόφαση της Κομιτέρν και του Στάλιν έπεσε σαν κεραυνός πάνω στο Κ. Κ. Γ. Ο Γεν. Γραμματέας του Κ. Κ. Γ. Σιμα Μάρκοβιτς, αντέδρασε έντονα θεωρώντας την απόφαση αυτή φιλοβουλγαρική. Οι πιέσεις του Στάλιν όμως δεν άφηναν περιθώριο. Και δύο χρόνια μετά, το Κ. Κ. Γ. στο Γ’ συνέδριό του στην Βιέννη, αναγκάστηκε να αναγνωρίσει τον «Μακεδονικό λαό».
Το ελληνικό Κ. Κ. όμως δεν προέταξε ούτε μία τυπική αντίδραση στην απόφαση του Στάλιν και της Κομιτέρν. Όπως γράφει η εγκυκλοπαίδεια της Γιουγκοσλαβίας, το Κ.Κ.Ε αναγνώρισε αμέσως μετά την απόφαση της Κομιτέρν τον «Μακεδονικό» λαό. Από την άλλη μεριά το βουλγαρικό Κ. Κ. θεωρούσε ότι όλες αυτές οι εξελίξεις θα αποβούν προς όφελος της Βουλγαρίας και καλοδέχτηκε την απόφαση, με την οποία, όπως προαναφέραμε, αναγνωρίζονταν και το δικαίωμα απόσχισης από την Γιουγκοσλαβία. Όμως ΔΕΝ αναγνώρισε τον λαό αυτό ως Μακεδονικό , παρά μόνο το 1945 και μόνο για δύο χρόνια μέχρι το 1947, όταν ο Γκιόργκι Δημητρώφ υπέγραψε με τον Τίτο την συμφωνία στο Μπλέντ της Σλοβενίας.
Το Κ.Κ.Β. επίσημα θεωρούσε τον λεγόμενο Μακεδονικό λαό, ως ένα εύσχημο συμβιβασμό μεταξύ Σερβίας και Βουλγαρίας, στην περιοχή της Μακεδονίας (ΦΥΡΟΜ).
Το 1938, μετά την Συμφωνία του Μονάχου (Αγγλία-Γαλλία-Γερμανία), ή άδεια που απέσπασε ο Χίτλερ να προσαρτήσει την τσεχική Σουδητία, έδωσε ελπίδες στην Βουλγαρία ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και σ’ αυτήν, με την ελληνική Μακεδονία. Έτσι το 1937 συνάπτει μυστική συμφωνία με την Σερβία για αμοιβαία βοήθεια σε περίπτωση πολέμου, ώστε να καταλάβουν οι μεν την Θράκη με την Αλεξανδρούπολη, και οι δεύτεροι την Θεσσαλονίκη.
Φυσικά ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος και οι ραγδαίες εξελίξεις δεν επέτρεψαν την εφαρμογή αυτού του συμφώνου. Παρ’ όλα αυτά η Σερβία προσχώρησε στον άξονα με τους δύο όρους που προαναφέραμε: Έξοδο στη Θεσσαλονίκη και όχι στρατιωτική συνδρομή των Σέρβων στο Ράιχ. Το Αγγλοκίνητο Κίνημα του πτεράρχου Σίμοβιτς ανέτρεψε την κυβέρνηση του άξονα, αλλά αυτό συνέβαλε στην επίσπευση της επίθεσης του Χίτλερ στην Γιουγκοσλαβία την οποία σάρωσε εντός ό ημερών από άκρη σε άκρη.
Αμέσως μετά την κατάκτηση, στις 22 Μαΐου, το πατριωτικό κίνημα των Σέρβων υπό τον στρατηγό Ντράζεν Μιχαήλοβιτς, ξεκίνησε την αντίσταση στην Ράβνα Γκόρα. Αντίθετα το Κ.Κ.Γ. καλούσε τον λαό να μην πολεμήσει τους Γερμανούς, διότι υπήρχε το σύμφωνο Ρέπεντροπ - Μολότοφ και έτσι η επίθεση στον Χίτλερ θα ήταν σαν επίθεση στην «μάννα» Σοβιετική Ένωση. Όταν ο Χίτλερ παραβίασε το σύμφωνο Ρίπεντροπ -Μολότωφ, τότε και Το Κ.Κ.Γ. πέρασε στην αντίσταση. Πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι την ίδια στάση κράτησαν τα περισσότερα Κ.Κ. στην Ευρώπη.
Οι σύμμαχοι του άξονα, όταν κατέλαβαν την χώρα, την χώρισαν αμέσως σε ζώνες διοίκησης και εκμετάλευσης. Οι Γερμανοί Πήραν την Σερβία, οι Ιταλοί και οι Αλβανοί το Κόσοβο και το Μαυροβούνιο Τα Σκόπια δόθηκαν στην Βουλγαρία και στο υπόλοιπο μέρος δημιουργήθηκε το φασιστικό κροατικό κράτος των Ούστασι.
Η αντίσταση στην Γιουγκοσλαβία όμως δεν έλαβε ούτε καθολικό χαρακτήρα. Ενώ οι Σέρβοι ξεσηκώθηκαν, οι κάτοικοι των Σκοπίων δεν προέβαλαν καμία αντίσταση μέχρι τις αρχές του 1943.
« Στην Μακεδονία η αντίσταση καθυστέρησε για πλέον των 5 μηνών. Ο Σατόρωφ Γεν. Γραμματέας του Κ.Κ.Μ., δέχτηκε τον βουλγαρικό φασιστικό στρατό σαν απελευθερωτικό και απάντησε στις εντολές του Τίτο για αντίσταση πώς: δεν υπάρχει εχθρός να πολεμήσουμε, διότι οι Βούλγαροι είναι συμπατριώτες μας»
Ο Τίτο εξαγριωμένος στέλνει επείγουσα επιστολή στην Κομιτέρν, διαμαρτυρόμενος για την στάση του Σιατόρωφ και προκαλεί την επέμβαση του Στάλιν, ο οποίος απαλλάσσει τον Σιατόρωφ από την θέση του Γ. Γραμματέα και τοποθετεί στην θέση του τον Λάζαρ Κολισέφσκι.
Βλέπουμε λοιπόν ότι ο λαός των Σκοπίων έκανε για μια ακόμα φορά την επιλογή του όσον αφορά την εθνικότητα του. Υπάρχουν χιλιάδες φωτογραφίες και ταινίες με τους κατοίκους της πόλης των Σκοπίων, του Βέλες, του Πρέλεπ κ.λ.π. να υποδέχονται τους Βούλγαρους φασίστες (αυτούς που έκαναν την μεγάλη σφαγή στο Δοξάτο της Δράμας), με σημαίες και ροδοπέταλα ως απελευθερωτές.
Το Κ.Κ.Ε. όμως έδειξε μεγαλύτερο σεβασμό στις αποφάσεις Τίτο - Κομιτέρν, παρά στο εθνικό αίσθημα του πληθυσμού της Μακεδονίας. Επέτρεψε να κυκλοφορήσει στην «Μακεδονική» γλώσσα εφημερίδα, να γίνει «Μακεδονική» σημαία, να παιανίζει ο «Μακεδονικός» εθνικός ύμνος και να δημιουργηθεί ανεξάρτητη «Μακεδονική» Μεραρχία εντός των ελληνικών συνόρων.
Τόσο πολύ προοδευτικές ιδέες είχε μάλιστα ώστε αναγνώρισε στους «Μακεδόνες» το δικαίωμα να αποσπάσουν από την Ελλάδα την Μακεδονία και να δημιουργήσουν ανεξάρτητο κράτος
Δεν θα αναφερθούμε εκτενέστερα στις σχέσεις του Κ.Κ.Ε. με τον Τίτο, ούτε και στο μεγάλο θέμα της μακεδονικής προδοσίας. Θα αναφερθούμε όμως σε τούτο, το οποίο τα Σκόπια εκμεταλλεύονται και προβάλλουν σήμερα σε όλο το κόσμο, κατηγορώντας την Ελλάδα ότι είναι η μόνη που αντιφάσκει, γιατί κάποτε, (το 1942-49), το Κ.Κ.Ε. αναγνώριζε τους Μακεδόνες. Το ΚΚΕ θα προσέφερε εθνική υπηρεσία αν μελετώντας τα αρχεία του, διέψευδε με στοιχεία την ανθελληνική προπαγάνδα των Σκοπίων για τους όρους της συμφωνίας Βαφειάδη-Βεβνόφσκι. Το ΚΚΕ είναι επίσης ο μόνος υπεύθυνος για το ότι χρησιμοποιείται ακόμα και εντός Ελλάδος ο όρος «Μακεδονική» γλώσσα.

Πηγή: Στέφανος Ν. Σωτηρίου, Το Μακεδονικό ζήτημα, εκδ. Πελασγός.


 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com