Τρομοκρατία στη Μακεδονία
Λόγω και της υποστήριξης που απολάμβαναν οι Βούλγαροι στη Μακεδονία από την τουρκική διοίκηση, οι κομιτατζήδες άρχισαν την άνοιξη του 1903 μία σειρά τρομοκρατικών ενεργειών, για να πτοήσουν το ελληνικό στοιχείο και τις άλλες εθνότητες που ζούσαν στη Μακεδονία.

Η αρχή, έγινε από τη Θεσσαλονίκη, όπου τα μέλη βουλγαρικής τρομοκρατικής οργάνωσης, ανατίναξαν τον Απρίλιο του 1903 το αγκυροβολημένο στο λιμάνι γαλλικό ατμόπλοιο «Γκουανταλκιβίρ» και τοποθέτησαν βόμβες στον ελληνικό Μητροπολιτικό Ναό, στο Ταχυδρομείο και στην Οθωμανική Τράπεζα.
Στη συνέχεια, η τρομοκρατία εξαπλώθηκε στην ύπαιθρο, κυρίως στις περιοχές του Μοναστηρίου (Μπίτολα) και του Περλεπέ (Πρίλεπ) και κορυφώθηκε με την εισβολή ομάδων ενόπλων κομιτατζήδων στην πόλη του Κρουσόβου, τη νύχτα της 20ης Ιουλίου (με το νέο ημερολόγιο 2ας Αυγούστου 1903), ημέρα της γιορτής του Προφήτη Ηλία, από όπου προήλθε και η σλαβική ονομασία «Ίλιντεν».
Οι κομιτατζήδες, εξουδετερώνοντας εύκολα τη μικρή τουρκική φρουρά, προέβησαν στη συνέχεια σε εμπρησμούς και φόνους, κυρίως κατά του πολυάριθμου ελληνικού στοιχείου και αποχωρώντας, εξανάγκασαν αρκετούς σλαβόφωνους και ελληνόφωνους κατοίκους να τους ακολουθήσουν στα βουνά. Η περιοχή του Κρουσόβου, ανακηρύχτηκε από τους αντάρτες σε ανεξάρτητο κράτος, τη λεγόμενη «Δημοκρατία του Κρουσόβου», με αρχηγό το Νίκολα Κάρεφ, έναν από τους ηγέτες της ΕΜΕO.

Η εξέγερση όμως του Ίλιντεν κράτησε μόνο 12 ημέρες, καθώς στις 2/15 Αυγούστου ο τουρκικός στρατός ανακατέλαβε την πόλη και επιδόθηκε σε σφαγές κυρίως των Ελλήνων, που μαζί με τους βλαχόφωνους, αποτελούσαν την πλειοψηφία των 18.000 κατοίκων. Εκείνες οι αγριότητες, είχαν προκαλέσει την έντονη αντίδραση του ελληνικού λαού, που πραγματοποίησε στην Αθήνα οργισμένες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, ενώ διάχυτη ήταν η εντύπωση ότι η εξέγερση έγινε σκόπιμα από τους βουλγαρομακεδόνες, για να προκαλέσουν την καταστροφή του ελληνικού στοιχείου στη Μακεδονία.

Η αποτυχία της εξέγερσης του ΄Ιλιντεν, προκάλεσε ανοικτή ρήξη στους κόλπους της oργάνωσης, μια και οι «σεντραλιστές», που είχαν ταχθεί υπέρ ενός αυτόνομου Μακεδονικού κράτους και είχαν αρχηγό τον Γιάνε Σαντάνσκι, θεωρούσαν τους «βερχοβιστές» ως υπαίτιους της αποτυχίας, κατηγορώντας τους ότι προέβησαν σε μία άκαιρη επανάσταση. Η προσπάθεια προσέγγισης των δύο πλευρών, που έγινε με το συνέδριο της οργάνωσης, στο βουλγαρικό μοναστήρι της Ρίλα, το Σεπτέμβριο του 1905, κατέληξε σε πλήρη αποτυχία και σε δολοφονίες στελεχών της μίας παράταξης από την άλλη.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ


 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com