ΤΟ ΨΕΥΔΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΕΛΛ. ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ



ΤΙ ΛΕΕΙ Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ



Ο Ηρόδοτος, σχετικά με τους εφευρέτες των γραμμάτων, λέει επακριβώς, τα εξής: «Οι δε Γεφυραίοι, οι οποίοι ήσαν οι Φονιάδες του Ίππαρχου, καθώς λένε αυτοί ήσαν από την Ερέτριαν, όμως, όπως εγώ υπολογίζω, αυτοί ήσαν Φοίνικες που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο από τη Φοινίκη και κατοίκησαν στη χώρα που τώρα λέγεται Βοιωτία λαμβάνοντας ως μερίδιο την Τανάγρα. Από εκεί οι Γεφυραίοι διώχθηκαν από τους Βοιωτούς και κατέφυγαν στην Αθήνα. Οι Αθηναίοι τους δέχθηκαν ως πολίτες με περιορισμούς, επειδή έκαναν πολλά αξιόποινα πράγματα που το ακατανόμαστό τους δεν μου επιτρέπει να τα πω. Οι Φοίνικες δε αυτοί, αυτοί που ήρθαν μαζί με τον Κάδμο και μέρος τους ήσαν οι Γεφυραίοι, πολλά και διάφορα μέρη κατοικήσαντες σ' αυτήν την χώρα (την Βοιωτία), εισήγαγαν και την διδασκαλία στους Έλληνες και μάλιστα τα γράμματα, που δεν ήταν πριν γνωστά τους, νομίζω, αφού οι Φοίνικες λέγεται ότι είναι αυτοί που ανακάλυψαν τα γράμματα και οι Έλληνες στον χρόνο συγχρόνως με την αλλαγή της γλώσσας (της φωνής) μετέβαλαν και την διάταξη των γραμμάτων ("τον ρυθμόν"). Διαβιούντες τότε οι Ίωνες με τους Γεφυραίους παρέλαβαν από αυτούς τα γράμματα και λίγα απ' αυτά τα μεταρρύθμισαν και ως απ' αυτό, και δικαίως, τα μεταρρυθμισμένα, τα ονόμασαν Ιωνικά, μια και ήταν δικής τους εφεύρεσης και τα υπόλοιπα Φοινικικά ως εισαγωγής από τους Φοίνικες.... .... Εγώ ο ίδιος είδα Καδμήϊα γράμματα στο ιερό του Απόλλωνα του Ισμηνίου στη Θήβα της Βοιωτίας σε επιγραφές που στηρίζονταν σε τρίποδες, πολλά από τα οποία ήσαν όμοια με τα Ιωνικά….» (Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 – 5)

…………………………………………………………..

«Οι δε Γεφυραίοι, των ήσαν οι φονέες οι Iππάρχου, ως μεν αυτοί λέγουσι, εγεγόνεσαν εξ Ερετρίης την αρχήν, ως δε εγώ αναπυνθανόμενος ευρίσκω, ήσαν Φοίνικες των συν Κάδμω απικομένων Φοινίκων ες γην την νυν Βοιωτίην καλεομένην, οικεον δε της χώρης ταύτης απολαχόντες την Ταναγρικήν μοίραν. Εντευθεν δε, Καδμείων πρότερον εξαναστάντων υπ' Αργείων, οι Γεφυραιοι ούτοι δευτέρα υπό Βοιωτών εξαναστάντες ετράποντο επ' Αθηνέων. Αθηναιοι δε σφεας επί ρητοισι εδέξαντο σφέων αυτων πολιήτας, πολλών τεων και ουκ αξιαπηγήτων επιτάξαντες εργεσται. Οι δε Φοίνικες ούτοι, οι συν Κάδμω απικόμενοι, των ήσαν οι Γεφυραιοι, άλλα τε πολλά οικίσαντες ταύτην την χώρην εσήγαγον διδασκαλία ες τους Έλληνες και δη τα γράμματα, ουκ εόντα πριν Ελλησι ως εμοί δοκέειν, πρώτα μεν τοισι και άπαντες χρέωνται Φοίνικες΄ μετά δε χρόνου προβαίνοντες άμα τη φωνή μετέβαλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων. Περιοίκεον δε σφεας τα πολλά των χώρων τούτων τον χρόνον Ελλήνων Ίωνες", οι παραλαβόντες διδαχή παρά των Φοινίκων τα γράμματα, μεταρρυθμίσαντές σφεων ολίγα εχρέωντο, χρεώμενοι δε εφάτισαν, ώσπερ και το δίκαιον έφερε εσαγόντων Φοινίκων ες την Ελλάδα, φοινικήϊα κεκλησθαι.... ίδον δε και αυτός Καδμήϊα γράμματα εν τω ιρω του Απόλλωνος του Ισμηνίου εν Θήβησι τησι Βοιωτων επί τρίποσι τρισί εγκεκολαμμένα, τα πολλά ομοια εόντα τοισι Ιωνικοισι»... (Ηρόδοτος, Tερψιχόρη 57 - 59)

…………………………………………………………………………….



Και επειδή ο Ηρόδοτος είπε τα ως άνω, σήμερα πολλοί ισχυρίζονται ότι οι ‘Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες και οι Φοίνικες σχημάτισαν το αλφάβητό τους από ιδεογράμματα ως εξής: Alef - άλφα = κεφαλή βοδιού, beth - βήτα = οικία, gimel – γάμα = καμήλα, daleth – δέλτα – θύρα, he – χι = άγνωστο, βαβ - βήτα = καρφί, ζαγιν – ζήτα = όπλο, χεθ - ήτα = περίβολος, τεθ – θήτα = φράκτης, ιοντ – ιώτα = χείρα, καφ – κάπα = παλάμη, λαμεντ – λάμδα = βούκεντρο (μαστίγιο), μεμ – μι = ύδωρ, νουν – νι = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ – ξι = άγνωστο, αγιν – όμικρον = μάτι, πε – πι = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες – ρω = κεφάλι, σιμ – σίγμα = δόντι, ταβ – τάφ = σημείο.





ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΤΟΥ ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΚΡΙΒΗ

ΑΠΟ ΛΑΘΟΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥΣ



Παρατηρώντας τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου βλέπουμε ότι:

1. Ο Ηρόδοτος μιλά όχι για εξακριβωμένα γεγονότα, αλλά για γεγονότα που υπολογίζει από μόνος του ότι συνέβηκαν ή ισχύουν (λέει: «ως εμοί δοκέειν….. αναπυνθανόμενος ευρίσκω…»), άρα ως τέτοια μπορεί να είναι και λάθος.

Και είναι πράγματι λάθος και αυτό είπε από λάθος πληροφορίες είτε από λάθος υπολογισμούς (ο Πλούταρχος μιλά για σκόπιμη διαστρέβλωση), όπως θα δούμε πιο κάτω.

2. Ο Ηρόδοτος λέει ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς του αυτοί που δολοφόνησαν τον Ίππαρχο είναι και αυτοί που έφεραν μαζί με τον Κάδμο από τη Φοινίκη τα γράμματα στην Ελλάδα, δηλαδή οι Φοίνικες Γεφυραίοι.

Ωστόσο σύμφωνα με τους Αριστοτέλη (Αθηναίων Πολιτεία, κεφ.18), Θουκυδίδη (Ιστορία Α, 20-21 και Ιστορία Στ 54 - 60), Πλάτωνα (Ίππαρχος 229 b – e) κ.α., καθώς και το Ψήφισμα του Δημοφώντος (Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98), ντοκουμέντα αδιάψευστα, ο Ίππαρχος δολοφονήθηκε όχι από Φοίνικες, αλλά από Αθηναίους, τους αδελφούς Αρμόδιο και Αριστογείτονα, κατά το κίνημα των δημοκρατικών εναντίον των τυράννων, γεγονός που ο Ηρόδοτος παντελώς αποσιωπά.

Επομένως τα ως άνω λεγόμενα του Ηρόδοτου σχετικά με τους Γεφυραίους κτ.λ. είναι εκτός πραγματικότητας.

Και το γιατί τα λέει όλα αυτά τα αναληθή πράγματα ο Ηρόδοτος είναι είτε από λάθος πληροφόρηση ή υπολογισμούς είτε από σκόπιμη διαστρέβλωση για τους λόγους που θα δούμε πιο κάτω να μας λέει ο Πλούταρχος.

3. Ο Ηρόδοτος λέει ότι οι Γεφυραίοι, όταν πήγαν στην Αθήνα, εκτός από τη δολοφονία του Ίππαρχου έκαναν και πολλά άλλα άσχημα πράγματα που όμως δεν τα κατονομάζει με το αιτιολογικό του ακατονόμαστου.

Ωστόσο σύμφωνα με το Ψήφισμα του Δημοφώντος , ντοκουμέντο αδιάψευστα, αλλά και τον Αριστοτέλη (Αθηναίων Πολιτεία, κεφ.18), το Θουκυδίδη (Ιστορία Α, 20-21 και Ιστορία Στ 54 - 60), τον Πλάτωνα (Ίππαρχος 229 b – e) κ.α., επί εποχής Ίππαρχου στην Αθήνα τα μόνα ακατονόμαστα γεγονότα που συνέβηκαν ήταν η τυραννική διακυβέρνηση και ο ανήθικος βίος (ήταν παιδεραστής, ομοφυλόφιλος κ.α.) του Ίππαρχου, κάτι που οδήγησε τους δημοκρατικούς (μαζί και οι αδελφοί Αρμόδιος και Αριστογείτων) να κάνουν κίνημα εναντίον τους και να τον δολοφονήσουν.

Επομένως ο Ηρόδοτος και αποσιωπά σημαντικά γεγονότα για τη δημοκρατία και αποδίδει σε άλλους, στους Φοίνικες, όχι μόνο τη δολοφονία του Ίππαρχου, αλλά και τα ακατονόμαστα που έκανε ο ίδιος ο τύραννος των Αθηνών Ίππαρχος!

Και το γιατί τα λέει όλα αυτά τα αναληθή πράγματα ο Ηρόδοτος είναι είτε από λάθος πληροφόρηση ή υπολογισμούς είτε από σκόπιμη διαστρέβλωση για τους λόγους που θα δούμε πιο κάτω να μας λέει ο Πλούταρχος.

4. Ο Ηρόδοτος λέει ότι σύμφωνα με τους υπολογισμούς του, οι Έλληνες αρχικά δεν είχαν γραφή και ακολούθως έκαναν εισαγωγή της σημερινής γραφής από τη Φοινίκη. Ωστόσο και αυτό είναι μια αναληθής υπόθεση, γιατί:

α) Αν οι Έλληνες είχαν πάρει τα γράμματα από τους Φοίνικες, η ελληνική και η Φοινικική γραφή θα είχαν ίδιο μηχανισμό, ίδιο είδος και ίδια ποσότητα γραμμάτων, κάτι που δεν ισχύει, όπως θα δούμε πιο κάτω.

β) Από τις αρχαιολογικές ανασκαφές φαίνεται ότι οι Έλληνες είχαν γραφή πολύ πριν από τους Φοίνικες, την καλούμενη γραμμική γραφή Α’ και Β’.

γ) Ο Διόδωρος Σικελιώτης (βίβλος 5, 56 – 74 κ.α.) λέει ότι εκείνοι που εφεύραν τα γράμματα ήσαν οι Πελασγοί (= οι πρόγονοι των Ελλήνων, σύμφωνα με Ηρόδοτο και Θουκυδίδη) και όταν λόγω κάποιου κατακλυσμού (του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνας, όπως είπαν οι Αιγύπτιοι στο Σόλωνα, όταν τους είχε επισκεφτεί, σχετικά βλέπε και στον Τιμαίο του Πλάτωνα) χάθηκαν τα ελληνικά γραπτά μνημεία και έτσι βρήκαν την ευκαιρία οι Φοίνικες και ιδιοποιήθηκαν την εφεύρεσή τους. Το μόνο, λέει, που έκαναν οι Φοίνικες ήταν μερικές μετατροπές στα πελασγικά γράμματα και επειδή πολύ κόσμος χρησιμοποίησε κατόπιν αυτή τη γραφή των Φοινίκων, είχε ως συνέπεια πολλοί να ονομάζουν τα γράμματα Φοινικικά.

(Περισσότερα βλέπε πιο κάτω).

5. Ο Ηρόδοτος λέει ότι <<επειδή μερικά γράμματα του ελληνικού αλφάβητου λέγονται Ιωνικά και επειδή πολλοί λένε τα γράμματα Φοινικικά και επειδή είδε ο ίδιος στη Θήβα επιγραφές με Φοινικικά γράμματα>>, άρα, υποθέτει ο Ηρόδοτος ότι οι Φοίνικες με τον Κάδμο εφεύραν το αλφάβητο από τη Φοινίκη και οι Ίωνες το μεταρρύθμισαν, όταν άλλαξε στο χρόνο η φωνή τους, για να προσαρμοστεί στη γλώσσα τους. Ωστόσο και αυτό είναι λάθος υπόθεση, γιατί:

α) Η φωνή είναι φθόγγοι και οι φθόγγοι αφενός είναι ίδιοι σε όλες τις γλώσσες μ(λόγω των γλωσσικών δανείων και των ηχοποίητων λέξεων) και αφετέρου δεν αλλάζουν στο χρόνο (είναι κάτι ως τα στοιχεία οξυγόνο, υδρογόνο κ.τ.λ. στην ύλη), ώστε να απαιτείται αλλαγή του αλφάβητου. Απλώς αλλάζουν στο χρόνο οι φθογγικές συνθέσεις των συστατικών στοιχείων (ρίζας, θέματος κ.τ.λ.) των λέξεων με τα καλούμενα φθογγικά πάθη (δηλαδή με την πρόσθεση ή αφαίρεση ή αντιμετάθεση ή εναλλαγή φθόγγου σε μια λέξη) και αυτό είτε για ευφωνία (ευστομία) είτε για σημασιολογική διαφοροποίηση πρβ π.χ.: πυρί-α > σπύρτ-α, κόν-ις > σκόν-η, (σ)άλς > άλα-ς, άλλα-τος.. > αλάτ-ι, αλλατι-ού.. ιατρ-ός > γιατρ-ός, οικοκυρ-ά > νοικοκυρ-ά, μέρ-η > μέλ-η, καρδερίνα > γαρδέλι, μάζα > μαζτός – μαστός, αμαζόνα (χωρίς μαστό), δένδρον > δέντρ-ο….. πένης > πείνα, τρέμω > τρόμος, νέμω > νομή, νόμος… λέγω,εις,ει….

Πιο απλά, αν καταργηθεί ένας φθόγγος από μια λέξη, υπάρχει σε άλλη και αν ένας φθόγγος μιας λέξης αλλάξει, αλλάζει σε άλλο που υπάρχει, πρβ: δέντρον > δέντρο, μέρη > μέλη, πένης > πείνα…. Ο λόγος και για τον οποίο, αν και αλλάζει κατά καιρούς η γλώσσα το αλφάβητο παραμένει το ίδιο.

(Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο «Επιστημονικής γλωσσολογία», Α. Κρασανάκη)

β) Η διαφορά που υπάρχει μεταξύ του ελληνικού και του φοινικικού αλφάβητου δεν έγκειται στο ότι η ελληνική γλώσσα έχει διαφορετικούς φθόγγους από ό,τι έχει η Φοινικική (όλες οι γλώσσες, αρχαίες και νέες, έχουν τους αυτούς φθόγγους λόγω των γλωσσικών δανείων και των ηχοποίητων λέξεων), αλλά στο ότι η μια γλώσσα έχει διαφορετικό σύστημα γραφής από την άλλη και ως απ αυτό και διαφορετική ποσότητα και είδος γραμμάτων. Πιο απλά, το ότι στο ελληνικό αλφάβητο υπάρχουν γράμματα (τα: ω, η, υ, καθώς και τα δίψηφα αι, οι, υι, ου…) που δεν υπάρχουν στο φοινικικό δεν σημαίνει και ότι τα γράμματα αυτά είναι για φθόγγους που δημιουργήθηκαν ξαφνικά στην ελληνική ή που δεν υπήρχαν στη Φοινικική γλώσσα. Απλώς στη ελληνική γραφή (κάτι που δεν υπάρχει σε καμιά άλλη γραφή, πλην μερικώς στη λατινική) υπάρχουν επιπλέον ορισμένα ομόφωνα γράμματα, τα: Κεφαλαία: Α, Β, Γ.. και μικρά γράμματα: α, β, γ.., καθώς και τα: Ο(ο) & Ω(ω), Ι(ι) & Υ(υ) & Η(η) & ΟΙ(οι)… για νοηματικούς (ετυμολογικούς) λόγους. Δηλαδή για υπόδειξη της ετυμολογίας (μέρους λόγου, τύπου, γένους, παραγωγής και σύνθεσης) των γραπτών λέξεων, ώστε να έχουμε βοήθεια και στην κατανόησή τους (να ξέρουμε αν μιλούμε για ρήμα ή ουσιαστικό κ.τ.λ., πρωτότυπη ή παράγωγη λέξη κ.τ.λ.) και διάκριση των ομοήχων (γράφοντας π.χ. τα πτωτικά με –ο,ι.. και τα ρήματα με –ω,ει.. τα θηλυκά με –η και τα ουδέτερα με –ι…) πρβ: καλή & Καλή (κύριο όνομα) & καλοί & καλεί, καλό & καλώ, αγαθοί & αγαθή & Αγαθή, καλός & καλώς, λύρα & λίρα, ημείς & υμείς, φοιτώ & φυτό, Κρήτη > Κρητικός & κρίνω > κριτικός...

Τα ως άνω ομόηχα γράμματα δεν υπάρχουν στο φοινικικό αλφάβητο, επειδή είναι αρχαιότερης τεχνολογίας. Εκεί υπάρχουν μόνο τόσα γράμματα όσα τα σύμφωνα (ως σύμφωνα λογίζονται και τα συμπλέγματα: b, d, g, x, …) και τα μακρά καλούμενα φωνήεντα.

Μακρά φωνήεντα λέγονται τα δυο αα, εε, οο, ιι.. που υπάρχουν πριν ή μετά από σύμφωνο, όπως π.χ. στις λέξεις: Ααρών, Αβραάμ, Ιεζεκιήλ, πλέετε, προορίζω, διίσταμαι…

Βραχέα φωνήεντα λέγονται τα μονά (οι φθόγγοι) φωνήεντα που υπάρχουν μετά ή πριν από σύμφωνο και αυτά δεν έχουν γράμμα, επειδή εννοούνται. Απλώς για τους αρχάριους σημειώνονται στη γραφή με ειδικά σημάδια που μπαίνουν πάνω ή κάτω από το σύμφωνο που έχει φωνήεν. (Περισσότερα για τη Φοινικική γραφή βλέπε σε ειδικό μέρος)

Επομένως και ύστερα από όλα τα πιο πάνω, η ως άνω άποψη του Ηρόδοτου, σχετικά με τον εφευρέτη του ελληνικού αλφάβητου (δηλαδή την εισαγωγή του από τη Φοινίκη και στη συνέχεια μετατροπή του, για να προσαρμοστεί στην ελληνική γλώσσα), είναι λάθος υπολογισμός. Η ελληνική γραφή είναι μια εντελώς διαφορετική γραφή, πιο τέλεια και πιο απλή από όλες τις άλλες.

γ) Πράγματι ορισμένα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου λέγονται Ιωνικά, αυτά είναι τα Ω, Η, όμως αυτά λέγονται έτσι όχι για τους λόγους που νομίζει - λέει ο Ηρόδοτος, αλλά επειδή αυτά υπήρχαν μόνο στο Ιωνικό αλφάβητο και όχι και στα στα αλφάβητα των άλλων ελληνικών πόλεων-κρατών (Δωριέων, Αιολέων, Κρητών κ.α.). Οι Ίωνες προσθέσανε αυτά τα γράμματα στο αλφάβητό τους, για τους τεχνικούς- εννοιολογικούς λόγους που είδαμε πιο πριν, αλλά και θα δούμε πιο κάτω, δηλαδή για υπόδειξη μέσω αυτών και των Ε & ΑΙ, Ι & ΕΙ & Υ.. πιο άνετα των μερών λόγου και των ομοήχων λέξεων, πρβ: καλώ & καλό, καλή & καλοί & καλεί …

δ) Πράγματι πολλοί λαοί, όπως οι Εβραίοι, οι Αραβες κ.α. πήραν το αλφάβητό τους από τους Φοίνικες και ως εξ αυτού και δικαίως λένε ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν πρώτοι τα γράμματα. Όμως αυτό δε σημαίνει αυτόματα και ότι και οι Έλληνες πήραν τη γραφή τους (= τη γραφή που έχουν μετά από τη γραμμική) από τους Φοίνικες. Αυτό θα ίσχυε, αν οι δυο γραφές είχαν ίδιο μηχανισμό και ίδια ποσότητα και είδος γραμμάτων. Κάτι που δεν συμβαίνει, όπως είδαμε πιο πριν και ως θα δούμε και πιο κάτω.



Σημειώνεται ότι:

1) Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς (Διόδωρο, Στράβωνα, Ισοκράτη, Πλάτωνα, Ηρόδοτο κ.α.), οι Καδμείοι ή Θηβαίοι ήταν ένα φύλο που με αρχηγό τον Κάδμο είχε έρθει στην Ελλάδα από την Ερυθρά Θάλασσα (μέσω Αιγύπτου και Φοινίκης) και έκανε αποικία στη Βοιωτία, όπου έκτισε τη Θήβα ή Καδμεία. Επομένως: Α) Οι Καδμείοι ή Θηβαίοι δεν ήσαν Έλληνες, Έλληνες έγιναν μετά. Β) Όταν οι Καδμείοι ήρθαν στην Ελλάδα, έγραφαν όχι με την Ελληνική, αλλά με τη Φοινικική γραφή (λείψανα της οποίας είδε ο Ηρόδοτος, όταν πήγε στη Θήβα), όπως λέει ο Διόδωρος (5 , 58), Γ) Η γραφή των Καδμείων ή Θηβαίων είναι Φοινικικής καταγωγής και όχι η γραφή των άλλων Ελλήνων (Αθηναίων, Σπαρτιατών, Κρητών κ.α.).

Οι Καδμείοι, οι Δαναοί και οι Εβραίοι ήσαν φύλα που από την Ερυθρά θάλασσα πήγαν στην Αίγυπτο. Από εκεί τους έδιωξαν οι Αιγύπτιοι και οι Καδμείοι πήγαν στην Φοινίκη (απ΄όπου και Φοίνικες), αλλά και στη Βοιωτία, οι Εβραίοι στην Ιουδαία και οι Δαναοί στην Πελοπόννησο.

(Περισσότερα για τα φύλα και την καταγωγή των Ελλήνων» βλέπε στο βιβλίο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», Α. Κρασανάκη)

2) Κανένας άλλος αρχαίος συγγραφέας δεν λέει ότι ο Κάδμος έφερε τα γράμματα από την Φοινίκη.

3) Οι Καδμείοι (ή μετά Θηβαίοι», δεν βοήθησαν ποτέ τους Έλληνες εναντίον των βαρβάρων. Δηλαδή δεν έλαβαν μέρος στον Τρωικό πόλεμο και μήδισαν στα Περσικά και γι αυτό άλλωστε ο Ηρόδοτος τους αποκάλεσε βάρβαρους. Μάλιστα μετά τα Περσικά οι Θηβαίοι ή Καδμείοι γλύτωσαν την εξολόθρευσή τους από τους Έλληνες (απλώς οι Αθηναίοι τους έβαλαν φόρο υποτέλειας), επειδή οι Σπαρτιάτες τους ήθελαν βοηθούς τους προκειμένου να νικήσουν τους Αθηναίους που ήθελαν να πάρουν από τους Σπαρτιάτες την ηγεμονία των Ελλήνων. Ωστόσο μετά, όταν οι Καδμείοι αμφισβήτησαν και την ηγεμονία των Μακεδόνων επί των Ελλήνων, ο Μ. Αλέξανδρος κατάστρεψε ολοσχερώς την πόλη τους, την καδμεία (= η Θήβα), και έκτοτε έπαψε να υπάρχουν τα ονόματα «Καδμεία» και «Καδμείος» με την παλιά εθνική τους σημασία.

(Περισσότερα βλέπε στο βιβλίο «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ», Α. Κρασανάκη)





Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΗΘΗΣ

(Ο ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ)



Σύμφωνα με το βιογράφο και φιλόσοφο Πλούταρχο (βλέπε το έργο του «ΗΘΙΚΑ ή Περί της Ηροδότου κακοηθείας»), ο Ηρόδοτος ήταν μεν πάρα πολύ καλός συγγραφέας, όμως έγραψε πολλά ανακριβή πράγματα, όπως ότι οι Γεφυραίοι, Έπαφος, ο Κάδμος, ο Ηρακλής, η Ιώ κ.α. ήταν Φοίνικες ή Αιγύπτιοι και όχι Έλληνες, κάτι για το οποίο ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε και γι αυτό τον απεκάλεσε «Κακοήθη». Η αιτία, σύμφωνα με τον Πλούταρχο, για την οποία ο Ηρόδοτος έγραψε αυτά τα αναληθή πράγματα ήταν γιατί ο Ηρόδοτος είχε ζητήσει χρήματα από τους Θηβαίους, για να τους εκθειάζει και κείνοι δεν του έδωσαν και συνάμα, γιατί οι Θηβαίοι είχαν μηδίσει ή δε φέρθηκαν όπως έπρεπε στη μάχη των Θερμοπυλών (κάτι για το οποίο και ο Πλούταρχος δε συμφωνούσε, δικαιολογούσε όμως την αιτία που το έκαναν) και μ’ αυτό τρόπο ο Ηρόδοτος τους εκδικούνταν. Λέει συγκεκριμένα:

«τον γαρ ΄Επαφον και την Ιώ και τον Ιασον και τον Αργον ολως αφηκε, φιλοτιμούμενος μη μόνο αλλους Ηρακλεις Αιγυπτίους και Φοίνικας αποφαίνειν, αλλά και τούτον τον Ηρακλή, ον αυτός τρίτον γεγονέναι φησίν, ε[ις βαρβάρους αποξενωσαι της Ελλάδος,.... (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 857, 14 F)

«Αριστογείτονα μέντοι ουκέτι κύκλω και κακώς, αλλ΄αντικρυς δια πυλων εις Φοινίκην εξελαύνει, Γεφυραιον γεγονέναι λέγων ανέκαθεν΄ τους δε Γεφυραίους ουκ απ΄ Ευβοίας ουδ΄ Ερετριεις, ώσπερ οιονται τινες, αλλά Φοίνικας είναι φησιν, αυτός ούτω πεπυσμένος».... (Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 860, 23, F)

<<Αριστοφάνους δε του Βοιωτού γράψαντος ότι χρήματα μεν αιτήσας ουκ {έλαβε παρά Θηβαίων....>> (864, 31 d)

<<Τους δε Θηβαίους πρώτον μεν φησι μετά των Ελλήνων εόντας μάχεσθαι υπ’ ανάγκης εχόμενους..… αποσχισθέντες οι Θηβαίοι χείρας τε προέτειναν και ήσον των βαρβάρων, λέγοντες τον αληθέστατον των λόγων, ως μήδισαν και γη και ύδωρ έδοσαν βασιλεί, υπό δ’ ανάγκης εχόμενοι εις Θερμοπύλας…. Ειτ΄ ου δήλος εστιν ιδιαν τινά προς Θηβαίους έχων οργήν και δυσμένειαν, υφ’ ης ου μόνο διέβαλε ψευδώς και αδίκως την πόλιν, αλλ ουδέ του πιθανού της διαβολής εφρόντισεν, ουδ όπως αυτός εαυτω τα αναντια λέγων παρ’ ολίγους ανθρώπους ου φανειται συνειδώς;>> ( Πλούταρχος «Κακοήθειες Ηρόδοτου» 865, β)



Και έχει δίκιο ο Πλούταρχος να λέει αυτά που λέει (μπορεί να μην έχει δίκιο για το ότι ο Ηρόδοτος χρηματιζόταν, όμως έχει δίκιο για τα άλλα), γιατί:

1) Όλοι εκείνοι (Ηρακλής, Κάδμος, Ευρώπη κ.τ.λ.) που ο Ηρόδοτος αποκαλεί βάρβαρους ή Αιγυπτίους και ο Πλούταρχος δεν συμφωνεί είναι πράγματι είτε Θηβαϊκής καταγωγής είτε από άλλες περιοχές που μήδισαν στα Περσικά. Παρέβαλε για παράδειγμα ότι ο Ηρακλής ήταν γιος της Θηβαίας Αλκμήνης, ο Κάδμος ήταν ιδρυτής, αλλά και πρόγονος των βασιλιάδων της Θήβας που μήδισαν στα περσικά κ.α.

2) Τα λεγόμενα του Πλούταρχου επιβεβαιώνονται όχι μόνο από τα λεγόμενα του Αριστοτέλη (Αθηναίων Πολιτεία, κεφάλαιο 18), του Θουκυδίδη (ιστορία Α, 19 – 20 και Ιστορία ΣΤ, 54 - 60), του Πλάτωνα (Ίππαρχος 229 b – e) κ.α., αλλά και από το Ψήφισμα του Δημοφώντος (Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98), αδιάψευστο ντοκουμέντο.



Συγκεκριμένα ο Αριστοτέλης λέει τα εξής: «Ο Πεισίστρατος, ένας δίγαμος στρατηγός που κατέλαβε δια των όπλων την εξουσία των Αθηνών, όταν πέθανε πήραν την εξουσία οι γιοι του, ο Ιππίας και ο Ίππαρχος (από νόμιμο γάμο του Πεισίστρατου) και ο Ιοφών και ο Ηγησίστρατος ή Θεσσαλός ( από παράνομο γάμο). Οι αδελφοί αυτοί, και ως πάντα μας λέει ο Αριστοτέλης, πέρα του ότι ήσαν τύραννοι (αντιδημοκρατικοί ή χουντικοί λέμε σήμερα) ήσαν και ανήθικοι. Ο Ίππαρχος έρεπε σε παιδικούς έρωτες (δηλ. ήταν παιδεραστής ως θα λέγαμε σήμερα) και ο Ηγησίστρατος ήταν ψεύτης, υβριστής και ομοφυλόφιλος που αγάπησε ερωτικά ("ερασθείς") τον Αρμόδιο. Μάλιστα επειδή ο Αρμόδιος δεν ανταποκρινόταν στις ανώμαλες ορέξεις του Ηγησίστρατου, ο τελευταίος δε συγκρατούσε την οργή του, αλλά και κατά τα άλλα δείκνυε προσβλητική στάση κατά του πρώτου. Τον αποκάλεσε και δημοσίως μαλάκα ("λοιδορήσας τι τον Αρμόδιον ως μαλακόν όντα" ) και εμπόδισε την αδελφή του στο να πάει στη γιορτή των Παναθηναίων ως κανηφόρος παρθένος. Όλα αυτά εξόργισαν τα αδέλφια Αριστογείτονα και Αρμόδιο και τους φίλους τους, με συνέπεια να λάβουν μέρος στο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών εναντίον των τυράννων την ημέρα της πομπής (λιτανείας) των Παναθηναίων. Ωστόσο οι δημοκρατικοί πραξικοπηματίες παρατηρώντας στην πομπή τον τύραννο Ιππία να συνομιλεί στην Ακρόπολη φιλικά με έναν δημοκρατικό πραξικοπηματία (φίλο του Αριστογείτονα), νόμισαν ότι αυτός τους πρόδιδε και θέλοντας να κάνει κάτι ο Αρμόδιος πριν συλληφθεί, πρόλαβε και φόνευσε τον Ίππαρχο στο Λεωκόριον, βλάπτοντας έτσι το όλο ανατρεπτικό κίνημα των δημοκρατικών. Στη συνέχεια από τα δυο αδέλφια φονεύθηκε επιτόπου ο Αρμόδιος και ο Αριστογείτονας κλείστηκε στη φυλακή, όπου αργότερα το φόνευσε και αυτόν ο Ιππίας,... Ακολούθως, και ως πάντα λέει ο Αριστοτέλης, όταν αποκαταστάθηκε η δημοκρατία, θεσμοθετήθηκε ο εκάστοτε πολέμαρχος να διοργανώνει επιτάφιους αγώνες προς τιμή των πεσόντων στις μάχες και να κάνει επιμνημόσυνες τελετές για τον Αρμόδιο και Αριστογείτονα. ("Αθηναίων Πολιτεία" , Κεφ. 18)



Το ψήφισμα της Αθηναϊκής βουλής λέει επακριβώς τα εξής:

‘Εδοξε τη βουλή και τω δήμω.....

Εάν τις δημοκρατίαν καταλύη τήν Αθήνησιν.....

Εάν δε τις κτείνων τινά τούτων αποθάνη ή επιχειρών, ευ ποιήσω αυτόν τε και τούς παίδας τούς εκείνου καθ άπερ Αρμόδιον τε και Αριστογείτονα και τούς απογόνους αυτών...

(Ανδοκίδης, "Περί των μυστηρίων" 96 - 98)





Σημειώνεται επίσης ότι:

Α) Πιθανόν ο Ηρόδοτος να αποσιώπησε – παραποίησε τη διαμάχη μεταξύ των Αθηναίων δημοκρατικών και αντιδημοκρατικών (τυράννων), καθώς και τον ανήθικο βίο των Τύραννων Πεισιστρατιδών, επειδή τα γεγονότα αυτά ήταν κάτι που αδικούσε τη μεγάλη ιστορία και πολιτισμό της Αθήνας, κάτι που δεν έβρισκε λογικό ο Πλούταρχος.

Β) Αν και ο Ηρόδοτος αποσιώπησε τον ανήθικο βίο των Τύρρανων της Αθήνας κ.τ.λ., όταν πήγε στην Αθήνα έγινε αποδεκτός με τιμές ακόμη και από τους δημοκράτες Αθηναίους. Και αυτό, επειδή στα βιβλία του, αν και μη Αθηναίος, υμνεί - εκθειάζει όλους τους Αθηναίους για τον πολιτισμό και την ιστορία τους, και ιδιαίτερα για τη νίκη τους εναντίων των βαρβάρων και πολυπληθέστερων Περσών.





Ο ΔΙΟΔΩΡΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΙ ΑΙΓΥΠΤΙΟΙ (ΚΑΔΜΕΙΟΙ κ.α.)

ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕΙΣ



Ο Διόδωρος Σικελιώτης, απαντώντας σε όποιον έχει την άποψη ότι οι Φοίνικες εφεύραν τα γράμματα, λέει ότι οι Φοίνικες δεν ήταν οι εφευρέτες των γραμμάτων και αριθμών, αλλά οι Πελασγοί (= οι πρόγονοι των Ελλήνων, σύμφωνα με Θουκυδίδη και Ηρόδοτο) και απλώς το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τη μορφή των γραμμάτων και, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων χρησιμοποίησε αυτό το είδος των γραμμάτων, γι αυτό τους δόθηκε η ονομασία φοινικικά, πρβ:

«… Στους Έλληνες λέγεται ότι πρώτος ανακάλυψε τους ρυθμούς και το τραγούδι ο Λίνος και όταν ο Κάδμος έφερε από τη Φοινίκη τα λεγόμενα γράμματα, πρώτος αυτός μετέφερε στην ελληνική γλώσσα, όρισε την ονομασία του καθενός και χάραξε το σχήμα τους. Γενικώς όλα μαζί τα γράμματα ονομάστηκαν Φοινικικά, επειδή μεταφέρθηκαν στους Έλληνες από τους Φοίνικες, ειδικά όμως, επειδή πρώτοι οι Πελασγοί χρησιμοποίησαν τους φερόμενους χαρακτήρες προσαγορεύτηκαν Πελασγικά……. Ο Λίνος, λοιπόν, λένε πως συνέταξε με Πελασγικά γράμματα αφήγημα με τις πράξεις του πρώτου Διόνυσου και τους λοιπούς μύθους και το άφησε στα απομνημονεύματά του. Με τον ίδιο τρόπο χρησιμοποίησαν τα Πελασγικά γράμματα ο Ορφέας και ο Προναπίδης, που ήταν δάσκαλος του Ομήρου και εμπνευσμένος τραγουδοποιός. Το ίδιο και ο Θυμοίτης…. (Διόδωρος Σικελιώτης, βίβλος 3, 67)

«… Οι Ηλιάδες ( = οι αρχαίοι κάτοικοι της Ρόδου) αναδείχθηκαν ανώτεροι από όλους στη μόρφωση και κυρίως στην αστρονομική. Εισηγήθηκαν πολλά σχετικά με τη ναυτιλία και όρισαν τον χωρισμό της ημέρας σε ώρες….. Ο (Ρόδιος) Ακτίς βάζοντας πλώρη για την Αίγυπτο ίδρυσε εκεί τη λεγόμενη Ηλιούπολη, δίνοντας το όνομα του πατέρα του (Ήλιου). Από αυτόν έμαθαν αργότερα οι Αιγύπτιοι τα θεωρήματα της αστρονομίας. Όταν, όμως, έγινε ο κατακλυσμός στην Ελλάδα, από τις βροχοπτώσεις χάθηκαν οι περισσότεροι άνθρωποι. Μαζί με εκείνα συνέβηκε να καταστραφούν και τα γραπτά μνημεία και γι αυτή την αιτία, οι Αιγύπτιοι, βρίσκοντας την ευκαιρία, ιδιοποιήθηκαν όλα τα περί αστρονομίας και επειδή, λόγω της άγνοιάς τους, οι Έλληνες δεν μπορούσαν πλέον να επικαλεσθούν τις γραπτές μαρτυρίες, ενισχύθηκε η άποψη ότι πρώτοι οι Αιγύπτιοι ανακάλυψαν τα άστρα. Με τον ίδιο τρόπο, μολονότι οι Αθηναίοι ίδρυσαν πόλη στην Αίγυπτο, που την ονόμαζαν Σαίνς, το γεγονός ξεχάστηκε λόγω του κατακλυσμού. Γι αυτές, λοιπόν, τις αιτίες πολλές γενιές αργότερα ο Κάδμος του Αγήνορα θεωρήθηκε ότι πρώτος αυτός έφερε τα γράμματα από τη Φοινίκη στην Ελλάδα και από τον καιρό του Κάδμου και στο εξής πίστευαν για τους Έλληνες πως έκαναν πάντα συμπληρωματικές ανακαλύψεις στην επιστήμη των γραμμάτων, καθώς ένα είδος καθολικής άγνοιας κατείχε τους Έλληνες…….(Διόδωρος Σικελιώτης. βίβλος 5, 57)



«…φασίν τους Φοίνικας ουκ εξ αρχής ευρείν, αλλά τους τύπους των γραμμάτων μεταθείναι μόνον…». (Διόδωρος, Σικελιώτης, βίβλος 5, 57 - 74 ).

…Στις Μούσες, δόθηκε από τον πατέρα τους, η ανακάλυψη των γραμμάτων και η σύνθεση των επών, η λεγόμενη ποιητική. Σε εκείνους που λένε πως οι Σύριοι είναι οι εφευρέτες των γραμμάτων, πως οι Φοίνικες τα έμαθαν από εκείνους και τα παρέδωσαν στους Έλληνες και πως αυτοί οι Φοίνικες ήταν εκείνοι που έπλευσαν με τον Κάδμο στην Ευρώπη και πως γι αυτό οι Έλληνες ονομάζουν τα γράμματα Φοινικικά, απαντούν πως οι Φοίνικες δεν ήταν οι αρχικοί εφευρέτες και πως το μόνο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τη μορφή των γραμμάτων και, καθώς η πλειοψηφία των ανθρώπων τα χρησιμοποίησε αυτό το είδος των γραμμάτων, γι αυτό τους δόθηκε η παραπάνω ονομασία»…… (Διόδωρος Σικελιώτης. βίβλος 5, 74)



Παράλληλα, ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει και ότι σύμφωνα με όσα του είπε ο επιγραμματοποιός Δοσιάδης, τα γράμματα είναι εφεύρεση των Κρητών. "Δοσιάδης δε εν Κρήτη φησίν ευρεθήναι αυτά (τα γράμματα)… ( Διόδωρος, Ε. Μπέκερ, "Ελλ. Ανέκδοτα" ΙΙ 783,14)



Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Σωστά λέει ο Διόδωρος ότι οι Φοίνικες δεν είναι οι εφευρέτης της ελληνικής γραφής, όμως κάνει λάθος που νομίζει ότι οι Έλληνες πήραν τη γραφή από τους Φοίνικες κάτι ως αντιδάνειο, γιατί άλλο πράγμα η ελληνική γραφή και άλλο πράγμα η Φοινικική, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Προφανώς. επειδή η αρχική γραφή των Ελλήνων, η γραμμική, ήταν πάρα πολύ δύσκολη, κάποιοι από τους Έλληνες, όταν ήρθαν οι Καδμείοι στην Ελλάδα, να χρησιμοποίησαν την Φοινικική γραφή και κατόπιν, επειδή η γραφή αυτή δεν ήταν αποτελεσματική στην ελληνική γλώσσα, παράτησαν και τη Φοινικική γραφή και εφεύραν μια άλλη, τη νέα ελληνική γραφή (= τη γραφή που έχουν σήμερα οι Έλληνες).

2) Παρατηρώντας τις διάφορες γραφές της γης βλέπουμε ότι είναι πολλών λογιών, δηλαδή άλλες που γράφουν φθογγικά (ισχύει μόνο στην ελληνική και λατινική, απλώς η ελληνική γραφή είναι συνάμα και ετυμολογική, όπως θα δούμε σε ειδικό μέρος), άλλες ιδεογραφικά (κινέζικη, ιαπωνική κ.α.), άλλες συμφωνικά (εβραϊκή, αραβική κ.α.), άλλες ιστορικά (αγγλική, γαλλική κ.α.) κ.τ.λ. Επομένως η γραφή δεν είναι ένα συγκεκριμένο σύστημα γραφής, που δημιουργήθηκε σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και από ένα συγκεκριμένο άνθρωπο ή λαό και στη συνέχεια πήγε από τον ένα λαό στον λαό, όπως λέγεται, αλλά είναι πολλά και διάφορα, όπως το σύστημα που εφεύραν οι Έλληνες, αυτό που εφεύραν οι Σημίτες, αυτό που εφεύραν οι Κινέζοι κ.τ.λ.

3) Για την καταγωγή των Ελλήνων ή για το ποιοι ήσαν οι Πελασγοί βλέπε στο βιβλίο: «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤ ΕΘΝΟΥΣ», Α. Κρασανάκη







3. ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΗ = ΣΧΕΣΗ ΚΑΜΙΑ



Α. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ



Διαφορές ελληνικής από Φοινικική και Αιγυπτιακή γραφή



Τα σημερινά σχολικά βιβλία γραμματικής λένε ότι το ελληνικό αλφάβητο προέκυψε από το φοινικικό ή κατ΄ άλλους από το αιγυπτιακό προσθέτοντας απλώς οι Έλληνες τα γράμματα για τα φωνήεντα. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί:

1) Στην ελληνική γραφή - ελληνικό αλφάβητο δεν υπάρχουν: α) γράμματα για τα μακρά φωνήεντα, όπως συμβαίνει στη Φοινικική και Αιγυπτιακή γραφή (δηλαδή τα γράμματα αλεφ, αιγιν και γιοντ), β) γράμματα για τα συμπλέγματα b, d, g (= μπ, ντ, γκ), όπως υπάρχουν στην Φοινικική και Αιγυπτιακή γραφή, καθώς και στη λατινική γραφή

2) Στην ελληνική γραφή - ελληνικό αλφάβητο – σύστημα γραφής υπάρχουν επιπλέον των άλλων γραφών όχι μόνο τα γράμματα για τα φωνήεντα ( δηλαδή τα γράμματα: α, ε, ο, ι, η, ω, η ), όπως λέγεται, αλλά και τα εξής γράμματα και σημεία:

(α) Τα κεφαλαία: Α, Β, Γ… και τα μικρά γράμματα: α, β, γ…

Έχουν επινοηθεί για διάκριση τόσο των προτάσεων μεταξύ τους όσο και των κύριων ονομάτων από τα κοινά, πρβ: νίκη & Νίκη, αγαθή & Αγαθή…

(β) Τα ομόφωνα γράμματα Ο(ο) & Ω(ω), Ε(ε) & Α(αι), Ι(ι) & Η(η) & Υ(υ)& ΟΙ(οι)…

Έχουν επινοηθεί για υπόδειξη του μέρους λόγου και των τύπων των λέξεων, ώστε να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση και στη διάκριση των ομοήχων λέξεων, πρβ π.χ.: καλό & καλώ, σύκο & σήκω, φυλή & φιλί, καλώς & καλώς, καλεί & καλοί & καλή…

(γ) Τα ορθογραφικά σημεία (τονικό σημάδι, απόστροφο, διαλυτικά κ.τ.λ.).

Έχουν επινοηθεί για υπόδειξη των «ειδικών» προφορών του λόγου, δηλαδή των τονιζόμενων και άτονων συλλαβών, καθώς και της προφοράς: με συναίρεση, έκθλιψη, συνίζηση κ.τ.λ., πρβ: έξοχη & εξοχή, σόλα & σ’ όλα, δύο & δυο, μία & μια, σ’ αγαπώ & σε αγαπώ, παϊδάκια & παιδάκια…



Η ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΤΩΝ ΦΟΙΝΙΚΙΣΤΩΝ



Πολλοί λένε ότι η σχέση ή η γένεση του ελληνικού αλφάβητου από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά και το φοινικικό αλφάβητο είναι αυτή που φαίνεται στον παρακείμενο πίνακα.



Ο ψευδο-συγκριτικός πίνακας της υποτιθέμενης σχέσης μεταξύ αιγυπτιακού, φοινικικού και ελληνικού αλφάβητου



Ωστόσο αυτό είναι παντελώς λάθος, γιατί πριν από τον 4ο αι. π.Χ. δεν υπήρχε κοινό ελληνικό αλφάβητο, αλλά πολλά ( κάθε πόλη-κράτος είχε και δικό της αλφάβητο) των οποίων τα γράμματα δεν ήταν όμοια στο σχήμα, άρα είναι λάθος το που συγκρίνεται το φοινικικό με το σημερινό ελληνικό αλφάβητο.

Πιο απλά σήμερα (στο κοινό ελληνικό αλφάβητο) και π.χ. το γράμμα Λ παριστάνει το φθόγγο λ, ενώ πιο πριν και π.χ. στο αττικό αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο γ. Αντίθετα το γράμμα Γ στο αττικό αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο λ και σήμερα το φθόγγο γ.

Ομοίως το γράμμα Ι σήμερα παριστάνει το φθόγγο [ι], όμως στο αττικό αλφάβητο παρίστανε το φθόγγο [ζ] και στο Ιωνικό το φθόγγο [ι]. Ομοίως το γράμμα Μ σήμερα συμβολίζει το φθόγγο μ, όμως παλιά σε άλλο αλφάβητο συμβόλιζε το φθόγγο σ και σε άλλο το φθόγγο μ. Ομοίως το γράμμα S,Σ σήμερα παριστάνει το φθόγγο [σ], όμως παλιά αλλού συμβόλιζε το φθόγγο ι και αλλού το φθόγγο σ. Ομοίως για τα λοιπά.

Και αφού όλα αυτά, πώς λέγεται ότι το τάδε γράμμα του σημερινού ελληνικού αλφάβητου προέκυψε από το τάδε του φοινικικού;



Σημειώνεται ότι:

1) Από τα 49 κεφαλαία (Α, Β, Γ…) και μικρά (α, β, γ…, σ/ς, …) γράμματα του κοινού ελληνικού αλφάβητου σχέση με το φοινικικό θα μπορούσαν να έχουν (δεν έχουν όμως, όπως θα δούμε πιο κάτω) μόνο τα κεφαλαία γράμματα των απλών συμφώνων Γ, Δ, Ζ, Θ, Κ, Λ, Μ, Ν, Π, Ρ, Σ, T, δηλαδή ένα πολύ μικρό ποσοστό, γιατί:

(α) Το ελληνικό αλφάβητο έχει επιπλέον τα κεφαλαία (Α, Β, Γ..) και μικρά (α, β..) γράμματα, καθώς και τα ομόφωνα γράμματα ο & ω, η & υ & ι…. για τους λόγους που προαναφέραμε.

(β) Το Φοινικικό αλφάβητο δεν έχει γράμματα για τα φωνήεντα. Τα φοινικικά γράμματα «alef, ayin, γodh» είναι όχι για τους φθόγγους α, ι, υ, ε, ο, ω, η όπως συμβαίνει στην ελληνική με τα Α(α), Ι(Ι), Υ(υ), Ε(ε), Ο(ο), Ω(ω), Η(η), αλλά για τα μακρά φωνήεντα, δηλαδή για τις περιπτώσεις των δυο: αα, ιι,… που υπάρχουν μετά από σύμφωνα, όπως π.χ. στις λέξεις: Ααρών, Αβραάμ, Ιεζεκιίλ…. (Και ενώ συμβαίνει αυτό, ωστόσο λέγεται ότι το ελληνικό γράμμα α έχει προέλθει από το αλεφ…., το ιώτα από το yod κ.τ.λ.., κάτι που είναι αναληθές).

(γ) Το ελληνικό αλφάβητο δεν έχει τα γράμματα b, d, g, I … Τα φοινικικά γράμματα beth, daleth, gimel, zade είναι για τα συμπλέγματα φθόγγων μπ-εθ, ντ-άλεθ, γκ-ίμελ, τζ-αντε, και όχι για τους φθόγγους β-ήτα, δ-έλτα, γ-άμα, ζ-ήτα. Δηλαδή είναι ως τα λατινικά b, d, g, z και όχι ως τα ελληνικά β, δ, γ, ζ. (Και ενώ συμβαίνει αυτό, ωστόσο λέγεται ότι το ελληνικό Γ έχει προέλθει από το G, το Δ από το D και το β από το b…., κάτι που είναι αναληθές.)

(γ) Τα γράμματα Ξ, Ψ, poy είναι δίφθογγα (για τα συμπλέγματα των φθόγγων κς, πς), δεν υπάρχουν στην Φοινικική γραφή.

(δ) Τα ελληνικά γράμματα Η(η), Y(υ) είναι φωνήεντα και δεν σχετίζονται με τα γράμματα h, V = σύμφωνα της Φοινικικής γραφής = ελληνικά Χ(χ), Β(β). Είναι και βοηθητικά, αφού και π.χ. με το γράμμα h σχηματίζουμε τα δίψηφα γράμματα PH = Φ, dh = Δ, GH = Γ…

2) Παρατηρώντας τις φοινικικές επιγραφές βλέπουμε μερικά φοινικικά γράμματα να έχουν αποκτήσει πολλές παραλλαγές και μια εξ αυτών να είναι ως η ελληνική. Κάτι που κάνει κάποιους να νομίζουν ότι το ένα αλφάβητο είναι αντιγραφή του άλλου, ενώ δεν είναι. Κανονικά η Φοινικική γραφή έχει διαφορετικά σε σχήμα γράμματα από την ελληνική και το σχήμα τους είναι αυτό που λέει η κάθε μια από τις πρότυπες λέξεις του φοινικικού αλφάβητου, δηλαδή Alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth = θύρα… Έτσι, για να δούμε, αν ένα γράμμα που βρίσκεται στις φοινικικές επιγραφές είναι πράγματι του φοινικικού αλφάβητου ή όχι, βλέπουμε αν το σχήμα του συμφωνεί με την ονομασία του στο αλφάβητο.

3) Κανονικά τα μικρά γράμματα του ελληνικού αλφάβητου έχουν σχήμα των ανάλογων στοματικών οργάνων προφοράς τους και τα κεφαλαία των ιδιοτήτων (κίνησης, ροής, κλίσης κ.τ.λ.) των όντων. Απλώς επειδή τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου λέγονται με τις λέξεις, δηλαδή τις άλφα, βήτα…, κάτι ως γίνεται και στις αιγυπτιακές και σημιτικές γραφές, πολλοί να νομίζουν ότι και τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου προέρχονται από τα ιδεογράμματα. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί τα γράμματα όλων των αλφαβήτων λέγονται με λέξεις λόγω του ότι τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν να τα προφέρουμε από μόνα τους, αλλά πάντα μαζί με ένα φωνήεν. Δηλαδή επειδή δεν μπορούμε να πούμε από μόνο του β, γ, δ… λέμε β-ήτα, γ-άμα, δ-έλτα… Τώρα στο ελληνικό αλφάβητο, οι λέξεις που επιλέχθηκαν να ονομαστούν τα γράμματα αυτά δεν είναι ονόματα όντων που αρχίζουν από το φθόγγο που καλούνται να αντιπροσωπεύουν, όπως έγινε στα άλλα αλφάβητα (Φοινικικό, αιγυπτιακό κ.α.), αλλά ελληνικές και τέτοιας επιλογής-κατασκευής που:

(α) το κάθε ένα από αυτά ν’ αρχίζει από τον φθόγγο που αντιπροσωπεύει (ώστε να υποδείχνει καθαρά το πώς ακριβώς προφέρεται το γράμμα ή το ποιος ακριβώς είναι ο φθόγγος που παριστάνει), π.χ.: A-λφα = ο φθόγγος [α], Λ-άβδα = ο φθόγγος [λ],...,

(β) να είναι δηλωτικά είτε του τρόπου εκφώνησής τους είτε του τρόπου που πρέπει να γίνεται το σχήμα τους, πρβ π.χ. λ-άβδα = το γράμμα που γράφεται ως η λαβ(ί)δα, σίγμα = το γράμμα που προφέρεται ως σίγ(η)μα ή που γράφεται ως σαίτα (Σ) = το τόξο. Κάτι που δεν συμβαίνει στις φοινικικές και αιγυπτιακές γραφές, αφού εκεί, όπως προαναφέραμε, τα γράμματα ονομάζονται με τα ονόματα όντων (ζώων, αντικειμένων κ.α.).

4) Επειδή τα γράμματα του φοινικικού αλφάβητου, δεν είναι πιστές εικόνες όντων, όπως συμβαίνει στα ιερογλυφικά ή σφήνες όπως συμβαίνει στη σφηνοειδή γραφή, αλλά οι απλοποιημένες μορφές κάποιων όντων, δίδουν την εικόνα σε πρώτη ματιά ότι τα Φοινικικά γράμματα σχετίζονται με τα ελληνικά και όχι με τα Αιγυπτιακά, αν και συμβαίνει το αντίθετο.





Β. Η ΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΗ ΓΡΑΦΗ



Τα γράμματα και ο μηχανισμός

της Φοινικικής και Αιγυπτιακής γραφής



Η Αιγυπτιακή γραφή (ιερατική και δημοτική) με την Φοινικική είναι ίδιες, δηλαδή έχουν το ίδιο σύστημα (τρόπο, μηχανισμό) γραφής και διαφέρουν μόνο στο σχήμα των γραμμάτων. Στη Φοινικική γραφή (το αυτό ισχύει και στην Αιγυπτιακή), οι λέξεις καταγράφονται (παρίστανται) όχι όπως στην ελληνική, αλλά:

α) Σε οριζόντιες στήλες (στις αιγυπτιακές γραμμές γίνεται και σε κάθετες στήλες) από δεξιά προς αριστερά, δηλαδή αντίθετα από την ελληνική,

β) Χωρίς κενό μεταξύ τους,

γ) Με τόσα γράμματα όσα μόνο τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα των λέξεων. Έτσι και για παράδειγμα οι λέξεις: Αβρ-αά-μ, Ισ-αά-κ, δ-ιι-στάμεθα… θα γραφόταν κάπως έτσι στη Φοινικική γραφή: βρ-μ, σ-κ, δ-στμθ (Στη θέση της παύλας μπαίνει το ανάλογο γράμμα για τα μακρά φωνήεντα και στη θέση των ελληνικών συμφώνων τα αντίστοιχα Φοινικικά)



Μακρά φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις των δυο: αα, ιι, ουου… που υπάρχουν στις λέξεις μετά από σύμφωνο, όπως π.χ. στις λέξεις: Ισ-αά-κ, Αβρ-αά-μ, δ-ιί-σταμαι…. Οι περιπτώσεις αυτές παρίστανται στη Φοινικική γραφή με τα εξής γράμματα: άλεφ, γιοντ, αίγίν, άλλοτε και με ένα σημάδι πάνω ή κάτω από αυτά, όπως θα δούμε πιο κάτω.

Βραχέα φωνήεντα λέγονται οι περιπτώσεις που έχουμε ένα μόνο: α, ι, ου, ε, ο μετά από σύμφωνο, π.χ.: Α-βρα-μό-που-λος… Βραχέα φωνήεντα θεωρούνται και τα συνεχόμενα διαφορετικά φωνήεντα (κάτι που δεν παρατηρείται συχνά στις γλώσσες των εν λόγω γραφών), π.χ.: α-ε-τος, θεαματικός...

Τα βραχέα φωνήεντα κανονικά παρίστανται στη γραφή με ανάλογα σημεία (γραμμούλες ή κουκίδες) που μπαίνουν πάνω ή κάτω από τα γράμματα των συμφώνων που έχουν φωνήεν. Κάτι που γίνεται, όμως μόνο όταν το κείμενο είναι για ποίηση ή για αρχάριους μαθητές – ο λόγος και για τον οποίο αυτά δεν φαίνονται στις φοινικικές επιγραφές. Για τους έμπειρους αυτά εννοούνται, κάτι ως γίνεται στην λατινική γραφή με το τονικό σημάδι



Στις σημιτικές (Φοινικική, Εβραϊκή …) και αιγυπτιακές γλώσσες - γραφές:

1) Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από σύμφωνο, στην αρχή της γράφουμε το ανάλογο σύμφωνο και ακολούθως προσθέτουμε – γράφουμε τα άλλα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα της λέξης, αν έχει. Δηλαδή, αν μετά από κάποιο σύμφωνο ακολουθούν δυο αα, τότε μπαίνει το άλεφ, αν ακολουθούν δυο ιι ή εε μπαίνει το γιοντ και αν ακολουθούν δυο οο ή ουου μπαίνει το αϊγιν. Για παράδειγμα η λέξη ΚΡΑΣΑΝΑΚΗΣ θα γραφόταν κάπως έτσι ΚΡΣΝΚΣ και η λέξη ΒΑΑΛ θα γραφόταν κάτι ως θα γράφαμε Β<Λ όπου < = ΑΑ.

2) Αν η λέξη που πάμε να γράψουμε αρχίζει από φωνήεν, αρχίζουμε τη γραφή της λέξης με το γράμμα άλεφ, άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί (αν έχουμε αρχάριο μαθητή, βάζουμε και πάνω από το άλεφ και το σημείο του συγκεκριμένου φωνήεντος) και ακολούθως γράφουμε τα σύμφωνα και τα μακρά φωνήεντα της λέξης, αν έχει. Για παράδειγμα η λέξη ΙΣΑΑΚ για γραφόταν κάπως <Σ<Κ όπου < = ι & αα.

3) Στη ποίηση και όταν έχουμε αρχάριο μαθητή βάζουμε πάνω ή κάτω από το σύμφωνο που έχει βραχύ (μονό) φωνήεν ένα ανάλογο σημάδι (βλέπε ενδεικτικά σημάδια).

4) Τα γράμματα «alef, ayin, yiod» είναι άσχετα με τα ελληνικά άλφα, όμικρο ύψιλο ου, ιώτα, αφού:

α) Το γράμμα άλεφ δεν είναι όπως το ελληνικό άλφα. Το γράμμα αυτό μπαίνει αφενός στην αρχή κάθε λέξης που αρχίζει από φωνήεν, άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί, για να δείξουνε ακριβώς αυτό (εκεί παίρνει κανονικά και σημείο, ανάλογα με το τι φωνήεν έχουμε) και αφετέρου μέσα στη λέξη όπου έχουμε δυο αα, όπως π.χ. στη λέξη: Ισ-αά-κ,

β) Το γράμμα γιοντ δεν είναι όπως το ελληνικό ιώτα. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ιι ή δυο εε (όταν δηλώνει εε παίρνει κανονικά και σημείο), όπως π.χ. στις λέξεις: δ-ιί-σταμαι, ν-έε-ς,

γ) Το γράμμα αϋγιν δεν είναι όπως το ελληνικό ου ή ο. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ουου ή δυο οο, όπως π.χ. στη λέξη: πρ-οο-ρίζω.

4) Τα γράμματα άλεφ, γιοντ και αϋγιν στις σημιτικές γραφές λέγονται και δίχρονα, επειδή αυτά πολλές φορές με ενδεικτικό σημάδι παριστάνουν – προφέρονται άλλοτε ως δυο αα, ιι, οο/ουου και άλλοτε ως ένα: α, ι/ε, ο/ου. Δηλαδή είναι κάτι (όχι όμως το ίδιο) όπως τα ελληνικά αι = ε & αϊ, οι = ι & οϊ



Σημειώνεται ότι:

Α) Στην ελληνική γραφή, όταν έχουμε ένα φθόγγο φωνήεν, γράφουμε μια φορά το ανάλογο γράμμα του, π.χ. Α. Όταν έχουμε δυο φορές τον ίδιο φθόγγο φωνήεν, γράφουμε το ίδιο γράμμα δυο φορές, π.χ. ΑΑ. Όταν έχουμε τονιζόμενο φωνήεν απλώς βάζουμε πάνω από το γράμμα του το τονικό σημάδι, π.χ. Αβραάμ ή ΑΒΡΑΑ’Μ. Αντίθετα στις σημιτικές γραφές, όπως και στις αιγυπτιακές δεν γίνεται το ίδιο πράγμα. Εκεί υπάρχουν από τη μια γράμματα για τα μακρά φωνήεντα και σημάδια για τα βραχέα φωνήεντα. Επίσης εκεί υπάρχει άλλα σημάδι για το τονισμένο π.χ. ό και άλλο για το άτονο ο κ.τ.λ.

Β) Η παραγωγή και η κλίση των λέξεων στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες δεν γίνεται με την πρόσθεση και εναλλαγή φωνηέντων, όπως γίνεται στην ελληνική (πρβ π.χ. γελ-άω, γελ-άει, γελα-ούμε… ήλ-ιος, ήλ-ιου, ήλ-ιοι..), αλλά με την πρόσθεση άλλης λέξης πριν ή μετά από μια άλλη λέξη (αφού εκεί κανονικά δεν υπάρχουν καταλήξεις, τουλάχιστον με την έκταση της ελληνικής) και ως π.χ. θα λέγαμε ο μικρός ή ο μεγάλος Αβραάμ, Ισαάκ, Μωχάμεθ, Ιοχάναν.. Έτσι στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες οι λέξεις αποτελούνται από πολλά σύμφωνα και λίγα φωνήεντα και ως εκ τούτου η γραφή τους στηρίζεται στα σύμφωνα ή και να μη γραφτούν τα φωνήεντα των λέξεων στη γραφή εννοούνται από πείρας, κάτι ως γίνεται με την παράλειψη του τονικού σημαδιού στην ελληνική, όταν γράφουμε με κεφαλαία γράμματα.



Το φοινικικό αλφάβητο



Στο φοινικικό αλφάβητο και σύστημα γραφής υπάρχουν 22 γράμματα από τα οποία τρία, τα alef, ayin, yod είναι για τα μακρά φωνήεντα (μπαίνουν όπου έχουμε δυο αα, οο/ουου, εε/ιι) και τα υπόλοιπα είναι για τα σύμφωνα. Τα γράμματα αυτά ονομάζονται και ως σχήμα- προέλθει ως εξής: alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth = θύρα he = άγνωστο, βαβ = καρφί, ζαγιν = όπλο, χεθ = περίβολος, tεθ = φράκτης, ιοντ = χείρα, καφ = παλάμη, lαμεντ = βούκεντρο (μαστίγιο), mεμ = ύδωρ, νουν = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ = άγνωστο, αγιν = μάτι, πε = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες = κεφάλι, σιμ = δόντι, ταβ = σημείο



Σημειώνεται ότι:



ΦΟΙΝΙΚΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ





Το παρόν φοινικικό αλφάβητο είναι αυτό που προβάλουν ορισμένοι, για να δείξουν ότι είναι ίδιο με το ελληνικό, όμως έχει παραποιηθεί μερικώς για να μοιάζει με το ελληνικό.

1) Τα γράμματα μπεθ, ντάλεθ, γκίμελ δεν είναι όπως τα ελληνικά β, δ, γ, αλλά ως τα λατινικά b, d, g . Δηλαδή είναι για συμπλέγματα, που στην ελληνική γράφονται αναλυτικά, με τους φθόγγους που αποτελούνται: μπ, ντ, γκ.

2) Το γράμμα he είναι όπως το ελληνικό Χ και όχι όπως το ελληνικό ήτα ή το έψιλον, αφού στη Φοινικική γραφή δεν υπάρχουν γράμματα για τα φωνήεντα πλην μόνο για μακρά φωνήεντα.

3) Το γράμμα heth είναι βοηθητικό. Με αυτό γράφονται τα δίψηφα γράμματα: ΤΗ = δ, PH = φ, ΚH/GH = γ. Το H = χ. Το αυτό γίνεται και στην αραβική γραφή Ordu και στη λατινική, πρβ: thesis = θέση, χάρμα = harm, Christ = Χριστός, philatelist,…

4) Το γράμμα Κ είναι ομόηχο (παραλλαγή) του Q, ισχύει και στο λατινικό αλφάβητο.

4) Το γράμμα άλεφ δεν είναι όπως το ελληνικό άλφα. Το γράμμα αυτό μπαίνει αφενός στην αρχή κάθε λέξης που αρχίζει από φωνήεν, άσχετα με το τι φωνήεν έχουμε εκεί, για να δείξουνε ακριβώς αυτό (εκεί παίρνει κανονικά και σημείο, ανάλογα με το τι φωνήεν έχουμε) και αφετέρου μέσα στη λέξη όπου έχουμε δυο αα, όπως π.χ. στη λέξη: Ισ-αά-κ. Το γράμμα γιοντ δεν είναι όπως το ελληνικό ιώτα. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ιι ή δυο εε (αν παριστά εε παίρνει και σημείο), όπως π.χ. στις λέξεις: δ-ιί-σταμαι, ν-έε-ς. Το γράμμα αϋγιν δεν είναι όπως το ελληνικό ου ή ο. Το γράμμα αυτό μπαίνει μόνο μέσα στις λέξεις και όπου έχουμε δυο ουου ή δυο οο, όπως π.χ. στη λέξη: πρ-οο-ρίζω.



Τα ενδεικτικά σημεία της Φοινικικής γραφής



Τα βραχέα φωνήεντα (δηλαδή οι φθόγγοι: α, ε, ο, ου, ι) στις σημιτικές γραφές σημειώνονται με ειδικά σημάδια, τα οποία:

α) είναι κουκίδες ή γραμμούλες. Τα σημάδια αυτά είναι διαφορετικά όταν έχουμε τονιζόμενο φωνήεν (= τονισμένα ά, έ, ό, ού, ί) και διαφορετικά, όταν έχουμε άτονα α, ε, ο, ου, ι,

β) μπαίνουν πάνω ή κάτω ή μέσα στα γράμματα των συμφώνων ή πάνω ή κάτω από το γράμμα άλεφ, όταν αυτό είναι αρκτικό για να δείξουμε τι ακριβώς φωνήεν έχουμε εκεί,

γ) χρησιμοποιούνται στη γραφή μόνο αν το κείμενο είναι για ποίηση ή για αρχάριο.

Δ) Δεν αναφέρονται στα σημιτικά αλφάβητα, αρχαία και νέα, επειδή είναι σημεία και όχι γράμματα.





Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Επειδή στις σημιτικές (Φοινικική, εβραϊκή..) και αιγυπτιακές (ιερατική, δημοτική..) γραφές παραλείπεται η τοποθέτηση των σημαδιών για τα βραχέα φωνήεντα, σήμερα δεν μπορούμε να δούμε πώς επακριβώς προφέρονταν οι λέξεις στις αρχαίες επιγραφές των Φοινίκων (αυτό, επειδή δεν έχουμε ακούσει την προφορά τους, ώστε να εικάσουμε ποια φωνήεντα είχαν επακριβώς οι εν λόγω λέξεις).

2) Επειδή στις σημιτικές (Φοινικική, εβραϊκή..) και αιγυπτιακές (ιερατική, δημοτική..) γραφές δεν υπάρχουν τα κεφαλαία και μικρά γράμματα, καθώς και τα ορθογραφικά σημεία με τα ομόφωνα γράμματα, άρα από τη μια είναι εύκολες στην εκμάθησή τους και από την άλλη ατελείς. Είναι γραφές κάτι ως η στενογραφία.

3) Στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες, η παραγωγή και η κλίση των λέξεων δεν γίνεται με την πρόσθεση και εναλλαγή φωνηέντων, όπως γίνεται στην ελληνική (πρβ π.χ. γελ-άω, γελ-άει, γελα-ούμε… ήλ-ιος, ήλ-ιου, ήλ-ιοι..), αλλά με την πρόσθεση άλλης λέξης πριν ή μετά από μια άλλη λέξη, αφού εκεί κανονικά δεν υπάρχουν καταλήξεις, και ως π.χ. θα λέγαμε ο μικρός ή ο μεγάλος Αβραάμ, Ισαάκ, Μωχάμεθ, Ιοχάναν.. Έτσι στις σημιτικές και αιγυπτιακές γλώσσες οι λέξεις αποτελούνται από πολλά σύμφωνα και λίγα φωνήεντα και ως εκ τούτου η γραφή τους στηρίζεται στα σύμφωνα ή και να μη γραφτούν τα φωνήεντα των λέξεων στη γραφή εννοούνται από πείρας, κάτι ως γίνεται με την παράλειψη του τονικού σημαδιού στην ελληνική, όταν γράφουμε με κεφαλαία γράμματα.



ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΦΟΙΝΙΚΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
































ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΚΑΙ Η ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΕΤΑ ΜΕ ΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΓΡΑΦΩΝ



1. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων της Αιγυπτιακής γραφής (ιερογλυφικών – ιερατικής) βλέπομε ότι τα αυτά είναι εικόνες και τα ονόματα κάποιων συγκεκριμένων ζώων και πραγμάτων, όπως π.χ. το όνομα και η εικόνα λιονταριού για το φθόγγο λ. Ομοίως έγινε και για τα υπόλοιπα γράμματα: m = κουκουβάγια, f = φίδι, D = χέρι…. (βλέπε πίνακα αιγυπτιακών ιερογλυφικών). Κάτι που είναι και η αιτία να νομίζουν πολλοί ότι η γραφή αυτή είναι ιδεογραφία, ενώ δεν είναι. Απλώς εδώ αντί να βάλουν π.χ. μια συγκεκριμένη γραμμή, όπως έγινε στη γραμμική ή μια σφήνα όπως έγινε στη σφηνοειδή για το φθόγγο σύμφωνο Λ έχουν βάλει το ιδεόγραμμα του λιονταριού και αυτό επειδή ως λέξη το όνομά του αρχίζει από το φθόγγο Λ κ.τ.λ. Στην καλούμενη Αιγυπτιακή δημοτική γραφή παραμένει ο ίδιος μηχανισμός γραφής, όμως τα γράμματα και τα σημεία τώρα δεν είναι πιστές εικόνες που υπήρχαν πριν στην Αιγυπτιακή ιερογλυφική, αλλά το απλουστευμένο περίγραμμα τους.



2. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων των φοινικικών γραφών ( Φοινικικής, αραμαικής, εβραϊκής κ.τ.λ.) βλέπουμε ότι αυτά είναι εικόνες, όχι όμως πιστές, αλλά στο περίγραμμά του, ζώων ή πραγμάτων και συγκεκριμένα αυτών που λένε οι ονομασίες τους στο φοινικικό αλφάβητο, δηλαδή οι λέξεις: alef = κεφαλή βοδιού, beth = οικία, gimel = καμήλα, daleth = θύρα he = άγνωστο, βαβ = καρφί, ζαγιν = όπλο, χεθ = περίβολος, tεθ = φράκτης, ιοντ = χείρα, καφ = παλάμη, lαμεντ = βούκεντρο (μαστίγιο), mεμ = ύδωρ, νουν = ιχθύς ή φίδι, σαμεξ = άγνωστο, αγιν = μάτι, πε = στόμα, σαδε = άγνωστο, κοφ = άγνωστο, ρες = κεφάλι, σιμ = δόντι, ταβ = σημείο.

Επομένως οι Φοίνικες, αν και έχουν ίδιο μηχανισμό γραφής με του Αιγυπτίους, χρησιμοποιούν διαφορετικά γράμματα από ό,τι οι Αιγύπτιοι. Απλώς και στις δυο γραφές τα γράμματα προέρχονται από ιδεογράμματα.



3. Παρατηρώντας το σχήμα και το όνομα των γραμμάτων των ελληνικών γραφών βλέπουμε ότι αυτά εκεί δεν είναι εικόνες και ονόματα όντων, όπως στην Αιγυπτιακή και Φοινικική γραφή, αλλά έχουν σχήμα ανάλογο, κατά προσέγγιση, με τα στοματικά όργανα προφοράς τους και συνάμα ονομάζονται με λέξεις που αφενός ο πρώτος φθόγγος τους ν’ αρχίζει από το φθόγγο που παριστούν και αφετέρου η ετυμολογία τους να φανερώνει τον τρόπο προφοράς ή τον τρόπο γραφής τους. Παρέβαλε π.χ. το γράμμα «Λ-άβδα = ο φθόγγος Λ(λ) και το γράμμα που γράφεται ως η λαβ(ί)δα > Λάβδα, από το λάβε, λαμβάνω. Παρέβαλε ομοίως ότι το γράμμα Λ(λ) υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί και να ακουμπήσει τον ουρανίσκο εσωστρεφώς, όπως δείχνει το σχήμα του Λ(λ). Κάντε το και θα δείτε ότι ο φθόγγος αυτός θα βγει άνετα. Παρέβαλε ομοίως:Το γράμμα β υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει τα χείλη να κλείσουν εσωστρεφώς και το στόμα να γεμίσει αέρα. Κάντε το και θα το διαπιστώσετε αμέσως. Το γράμμα ο υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα και ο φάρυγγας να πάρει αυτή τη μορφή, δηλαδή να ανοίξουν και γίνουν σαν οπή, σωλήνας. Το γράμμα τ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει η γλώσσα να ανασηκωθεί κάθετα και να ακουμπήσει στον ουρανίσκο Το γράμμα δ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα να φουσκώσει και η γλώσσα να ανασηκωθεί και να ακουμπήσει στον ουρανίσκο εξωστρεφώς, δηλαδή να πηγαίνει προς τα δόντια. Το γράμμα Θ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει το στόμα να γίνει σωλήνας (στρογγυλοποιηθεί), να γίνει ως το Ο και η γλώσσα να ξεπροβάλει από το στόμα – δόντια ως δείχνει το σχήμα Θ. Το γράμμα γ υποδείχνει ότι για να βγει ο φθόγγος που παριστάνει πρέπει ο φάρυγγας – λαιμός να σφίξουν και να ανοίξουν το στόμα- χείλη. Ομοίως τα λοιπά.



Εκτός όμως από αυτά, τα ελληνικά γράμματα υποδεικνύουν επιπλέον και άλλα νοήματα, τα εξής, κάτι που δεν ισχύει στη Φοινικική γραφή:

α) Τα μικρά γράμματα: α, β, γ… δεν είναι για απλοποίηση («επισεσυρμένη γραφή») της γραφής, όπως λέγεται, αλλά επινοήθηκαν για να υποδείχνουν στον αναγνώστη ότι η λέξη που αρχίζει από τέτοιο γράμμα δεν εκφράζει κύριο πρόσωπο, αλλά κοινό, π.Χ.: νίκη & Νίκη, κριτικός & Κρητικός, αγαθή & Αγαθή…

β) Τα γράμματα Η(η), Ω(ω), Υ(υ) δεν είναι γράμματα που παρίσταναν αρχαίους φθόγγους που σήμερα συνέπεσαν με τους Ι, Ο, όπως λέει ο Έρασμος, αλλά γράμματα που προέκυψαν από παραποίηση του σχήματος των Ι(ι), Ο(ο), με σκοπό να δημιουργηθούν τα ομόφωνα γράμματα: Ο(ο) & Ω(ω), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) & ΟΙ(οι)… με τα οποία να γίνεται στη γραφή υπόδειξη του μέρους ή του τύπου κ.τ.λ. των λέξεων (γράφοντας π.χ. τα θηλυκά με –η, τα ουδέτερα με –ι κ.τ.λ.) και έτσι να έχουμε βοήθεια και στην κατανόηση των λέξεων και διάκριση των ομοήχων, πρβ π.χ.: κουτί & κουτή & κουτοί, λύρα & λίρα.

γ) Τα κεφαλαία γράμματα: Α, Β, Γ… δεν είναι τα κανονικά γράμματα του αλφάβητου, όπως λέγεται, αλλά γράμματα ομόφωνα που επινοήθηκαν (Τα κεφαλαία γράμματα είναι γράμματα μεγαλύτερου και πιο καλλιτεχνικού σχήματος από τα μικρά), για να υποβοηθούν τον αναγνώστη στη διάκριση των κυρίων ονομάτων από τα κοινά και τις κοινές λέξεις, π.χ. νίκη & Νίκη, κόκκινος & κ. Κόκκινος… , καθώς και στη διάκριση των προτάσεων μεταξύ τους.



Σημειώνεται, επίσης, ότι:

1) Τα γράμματα του ελληνικού αλφάβητου λέγονται με λέξεις, δηλαδή τις άλφα, βήτα…, όχι γιατί προήλθαν από τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά ή τα Φοινικικά και κρατούν τις ονομασίες που είχαν ή σήμαιναν εκεί, αλλά γιατί τα σύμφωνα δεν είναι δυνατόν ποτέ να τα προφέρουμε από μόνα τους, αλλά πάντα μαζί με ένα φωνήεν – απ’ όπου και σύμφωνα. Δηλαδή επειδή δεν μπορούμε να πούμε από μόνο του β, γ, δ… λέμε β-ήτα, γ-άμα, δ-έλτα… Το αυτό συμβαίνει, φυσικά, και με όλα τα άλλα αλφάβητα. Τώρα οι λέξεις που επιλέχθηκαν να ονομαστούν τα γράμματα αυτά στο ελληνικό αλφάβητο δεν είναι ούτε τυχαίες λέξεις ούτε ονόματα όντων που αρχίζει το όνομά τους από τον κάθε φθόγγο του αλφάβητου, όπως έγινε στην Αιγυπτιακή και Φοινικική γραφή, όπως λέγεται, αλλά ελληνικές και τέτοιας επιλογής-κατασκευής που:

α) το κάθε ένα από αυτά ν’ αρχίζει από το φθόγγο που αντιπροσωπεύει (ώστε να υποδείχνει καθαρά το πώς ακριβώς προφέρεται το γράμμα ή το ποιος ακριβώς είναι ο φθόγγος που παριστάνει), π.χ.: A-λφα = ο φθόγγος [α], Λ-άβδα = ο φθόγγος [λ],...

β) να είναι δηλωτικά είτε του τρόπου προφοράς τους, πρβ π.χ. σίγημα > σίγμα.. είτε της εικόνας του σχήματός τους, ώστε να τα θυμούνται έτσι οι μαθητές (κάτι όμως που σήμερα έχει καταστρατηγηθεί) πρβ π.χ.:

Λ-άβδα = Το γράμμα που γράφεται ως το σχήμα της Λαβ(ί)δας > Λάβδα, δηλαδή το σχήμα Λ. Σήμερα το γράμμα αυτό λέγεται «λάμδα», όπως και λάβε - λαμβάνω.

Ό-μμα = το γράμμα που γράφεται ως το σχήμα που έχει η οπή ή το όπμα > όμμα ή ομμάτιον > μάτι ή οπ-ταλμός > οφθαλμός, δηλαδή το σχήμα Ο. ‘Ο-μικρον λέγεται το γράμμα Ο(ο), επειδή είναι μικρότερο σχήμα σε σχέση προς το Ω-μέγα.

Δ-έλτα = Το γράμμα που γράφεται ως το σχήμα που έχει η δέλτος, δηλαδή το σχήμα Δ, D. Ετυμολογία από τα: δέλ-εαρ, δελεάζω, δελ-όω > δηλόω-ώ – δηλώνω κ.τ.λ. Δελτίο = η πινακίδα με δήλωση δελεαστικής τιμής.

Κ-άπα = το γράμμα που γράφεται όπως η "κάπη" = η φάτνη ή το καπά(κι), δηλ. το σχήμα C. Από το "κάπ(τ)ω = λυγίζω, "κε-καπ-μένο > κεκαμμένο". Νεότερα το C με μια κάθετη γραμμή από πίσω ΙC έγινε Κ(k).

Γ-άμα = το γράμμα που γράφεται γαμ-σά, όπως το σχήμα της γάμ-πας δηλ. όπως το σχήμα Γ. Από τα: «κάπ-τω, κάμ-ση> γαμ-σός,ή,ό = ο γυρτός - κυρτός,ή,ό»....

Δ-ίγαμμα = το γράμμα που γράφεται ως δυο Γ, δηλ. το σχήμα F. Το φ είναι μονοκονδυλιά του F. Σήμερα βάζουμε το Υ(υ) αντί του δίγαμμα.

Τάυ (“Τάφ”) = Το γράμμα που γράφεται με σχήμα όπως του σήματος που βλέπουμε στους τάφους, το «τάφ(ιο) > ταφ- > ταυ» σήμα = το σχήμα Τ(t) = ο σταυρός. Ετυμολογία από το θέμα των «(σ)ταυ-ρός, «ταυ-τίζω, »... "ταυ" = "τάτω ή τίθημι" (ε)ς + τάσις = στάσις, σταυρός = (ε)ς ταυ-ρώνω...

Σ-ίγμα = το γράμμα που προφέρεται σιγ(η)ματικά ή το γράμμα που γράφεται ως το "σάγμα" = η σαγίτα > σαΐτα (= το τόξο), δηλαδή το σχήμα C, Σ, σ = το σχήμα σφυρίχτρας.

Ομοίως τα υπόλοιπα.

2) Οι φοινικικές πρότυπες λέξεις alef, beth, gimel, daleth, he, βαβ, ζαγιν, χεθ, τεθ, ιοντ, καφ, λαμεντ, μεμ, νουν, σαμεξ, αγιν, πε, σαδε, κοφ, ρες, σιμ, ταβ δεν είναι ίδιες με τις ελληνικές άλφα, βήτα, γάμα, δέλτα, έψιλον… Απλώς φαίνονται να μοιάζουν, επειδή και οι μεν και οι δε αρχίζουν από τον ίδιο φθόγγο, πρβ: μεμ – μι, ρες – ρω… Στο φοινικικό αλφάβητο οι πρότυπες λέξεις είναι λέξεις της Φοινικικής γλώσσας που αρχίζουν από το φθόγγο αυτό και στο ελληνικό είναι ο φθόγγος που παριστά το γράμμα συν μια κατάληξη (συνήθως το –ι ή το -τα), ώστε να γίνει ο φθόγγος αυτός λέξη, πλην μερικών περιπτώσεων που έχουμε κανονικές λέξεις, πρβ: μ-ι, ν-ι, ξ-ι, π-ι, φ-ι, χ-ι, ψ-ι, ρ-ο, β-ήτα, ζ-ήτα, ή-τα, θ-ήτα, ι-ώτα, έ-ψιλον, ύ-ψιλον, ό-μικρον, ω-μέγα, γ-άμα (γαμ-σό), δ-έλτα (δελτίον), κ-άπα (καπάκι), λ-άβδα (λαβίδα – λάβδα, σίγμα (σίγημα), ταφ (τάφος, τάφειο σήμα = ο σταυρός), ά-λφα (άλφιτα, Αλφειός)

Έπειτα άλλο π.χ. η πρότυπη Φοινικική λέξη gimel (σαν λέξη = η καμήλα και ως γράμμα = το σύμπλεγμα γκ) και άλλο το η πρότυπη ελληνική λέξη γάμα (σαν λέξη = το γαμψό και ως γράμμα ο φθόγγος γ). Ομοίως άλλο το φοινικικό H-eth ("χέθ") = ο φθόγγος χ (= λατινικά h ήCh), άρα γράμμα σύμφωνο και άλλο το ελληνικό "’Η-τα" = ο φθόγγος [ι], άρα γράμμα φωνήεν (H = ομόφωνο των Υ, Ι, ΟΙ, ΕΙ..). Το αυτό για τα μπέθ, ντάλεθ….

Και δεν θα ήταν ποτέ λογικό οι πρότυπες ελληνικές αλφαβητικές λέξεις να είναι ίδιες με τις φοινικικές ή άλλου αλφάβητου, γιατί τότε πώς θα ήταν δυνατόν να τις εννοήσουν οι Έλληνες; Το κάθε αλφάβητο έχει δικές του πρότυπες λέξεις και οι λέξεις αυτές είναι κάποιες λέξεις της γλώσσας αυτής ή λεξοποίηση των φθόγγων (= ο φθόγγος μαζί με ένα φωνήεν ή με μια γνωστή συλλαβή) στα πρότυπα της γλώσσας του. Παρέβαλε και στα άλλα αλφάβητα, λατινικό: α= (a), μπε=(b), σε= (c), ντε= (d), ε=(e), έφ= (f)..., αγγλικό: εϊ= (a), μπι= (b), σι= (c), ντι= (d), ι=(e) εφ=(f),..

3) Επειδή στη Φοινικική και στην ελληνική γραφή τα γράμματα είναι περιγράμματα και όχι αυτούσιες εικόνες όντων, όπως είναι στην Αιγυπτιακή γραφή ή σφήνες, όπως είναι στη σφηνοειδή γραφή ή περίπλοκα σχήματα όπως είναι στη γραμμική γραφή, γι αυτό και σε κάποιους δίδεται η εντύπωση ότι η ελληνική γραφή είναι όμοια με τη Φοινικική ή ότι οι Έλληνες πήραν το αλφάβητο από τους Φοίνικες και το αντίθετο, ενώ δεν είναι έτσι. Ομοίως, επειδή η Φοινικική γραφή δεν κολλούνε τα γράμματα των συμφώνων, όπως γίνεται στην αραβική γραφή, γι αυτό και δίδεται η εντύπωση ότι η Φοινικική δεν έχει σχέση με την αραβική, αλλά με την ελληνική, ενώ δεν είναι το αντίθετο. Η αραβική και η Φοινικική έχουν τον ίδιο ακριβώς μηχανισμό γραφής

4) Σύμφωνα με κάποιους, επειδή οι πρότυπες λέξεις: άλφα, βήτα, γάμα... του ελληνικού αλφάβητου είναι άκλιτες, άρα οι λέξεις αυτές και το αλφάβητο είναι σίγουρα μη ελληνικά. Όμως αυτό είναι λάθος, γιατί στην ελληνική πολλές ομάδες λέξεων δεν κλίνονται όπως οι προθέσεις, τα επιρρήματα, οι σύνδεσμοι, τα αριθμητικά κ.α. Και επειδή οι λέξεις – γράμματα: ά-λφα, β-ήτα, γ-άμα…. είναι και αριθμητικά στοιχεία ή χρησιμοποιούνται και ως αριθμοί (ά-λφα = ένα, β-ήτα = δύο, … ), γι αυτό και οι λέξεις αυτές είναι άκλιτες, όπως και οι αριθμοί ένα, δύο, τρεις…..

5) Σύμφωνα με κάποιους, επειδή η λέξη «άλφα» δεν σημαίνει τίποτα στην ελληνική γλώσσα και επειδή στη σημιτική η ίδια λέξη σημαίνει ταύρος, άρα το αλφάβητο είναι σημιτικής καταγωγής. Ωστόσο αυτό είναι λάθος, γιατί η λέξη άλφα είναι ελληνικότατη. Απλώς δεν είναι σημερινή, αλλά παμπάλαια. Είναι ίδιας ετυμολογίας με τα: αλέ(υ)ω ή αλέ(θ)ω > αλείφω…. = περιστρέφω (άλφα = γράμμα που γράφεται περιστροφικά, όπως η άλως) απ’ όπου και: άλφιτα, Αλφειός, αλοιφή, αλώνι.

6) Επειδή ο Ηρόδοτος είπε ότι πιθανόν (λέει πιθανόν, ως υπολογίζω και όχι σίγουρα ) οι Έλληνες να χρησιμοποιούσαν αρχικά το φοινικικό αλφάβητο και όταν άλλαξε η γλώσσα τους το μετέτρεψαν, για να προσαρμοστεί στην ελληνική γλώσσα, τα σημερινά σχολικά βιβλία λένε ότι, ενώ από τη μια οι Έλληνες πρόσθεσαν στο φοινικικό αλφάβητο γράμματα για τους νέους φθόγγους που προέκυψαν στη γλώσσα τους, από την άλλη δεν αφαίρεσαν τα γράμματα που συνέπεσαν με την προφορά άλλων γραμμάτων και έτσι σήμερα στην ελληνική γραφή υπάρχουν γράμματα που ενώ έχουν την αυτή προφορά με άλλα, όπως τα Ω & Ο, Υ & Ι & Η…, παραμένουν στη γραφή των λέξεων από συνήθεια. Ωστόσο αυτό «δεν στέκει» γιατί, αν ήταν έτσι, τότε τα γράμματα που συνέπεσαν στην προφορά στην ελληνική γραφή θα έπρεπε να υπάρχουν και στο φοινικικό αλφάβητο, ενώ εκεί δεν υπάρχει κανένα από αυτά.










 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com