ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΟΡΤΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Το «Γενέθλιον Πόλεως»
Οι Βυζαντινοί είχαν υιοθετήσει το ρωμαϊκό έθιμο τής «natalis dies», τού εορτασμού δηλαδή τής γενεθλίου ημέρας των πόλεων. Γνωρίζουμε ότι πολλές ήταν οι πόλεις των οποίων εορτάζονταν τα γενέθλια, όπως για παράδειγμα το Κοτυάειον, στο οποίο ό σχετικός εορτασμός περιελάμβανε και ιπποδρομικούς αγώνες. Ωστόσο λεπτομερείς πληροφορίες αναφορικά με τον τρόπο εορτασμού των γενεθλίων μιάς πόλης έχουμε μόνον για την πρωτεύουσα τής Αυτοκρατορίας.

Το «Γενέθλιον τής Κωνσταντινουπόλεως»

α’ Εισαγωγή
Την 25η Ιουλίου τού έτους 306, ό Κωνσταντίνος, μετά τον θάνατο τού πατέρα του Κωνσταντίου Χλωρού, αυγούστου τού δυτικού τμήματος τής Αυτοκρατορίας την περίοδο 305-306, ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα τής Δύσης. Τα χρόνια πού ακολούθησαν υπήρξαν ιδιαίτερα σκληρά τόσο για τον νεαρό αύγουστο όσο και για το κράτος. Μία σειρά από ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ συναυτοκρατόρων και επιδόξων αυτοκρατόρων συντάραξαν την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την έφεραν στο χείλος τής καταστροφής και δημιούργησαν στους κατοίκους της
αισθήματα ανασφάλειας και φόβου.
Στις 18 Σεπτεμβρίου τού έτους 324 έλαβε χώρα ή τελευταία πολεμική αναμέτρηση τής εμφύλιας σύρραξης. Στην Χρυσούπολη τής Βιθυνίας συγκρούστηκαν οι δύο αντίπαλοι συναυτοκράτορες Κωνσταντίνος και Λικίνιος. Στην μάχη πού διεξήχθη ό Λικίνιος υπέστη συντριπτική ήττα και αναγκάστηκε να καταθέσει τα όπλα και να παραδοθεί στον νικητή. Έτσι ό Κωνσταντίνος, δεκαοκτώ τη μετά την στέψη του ως αύγουστος, κατόρθωσε να επικρατήσει των λοιπών διεκδικητών τής διακυβέρνησης τής χώρας και να γίνει ό μοναδικός κύριος τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μία από τις πρώτες αποφάσεις πού έλαβε ως μονοκράτορας ήταν ή οριστική μεταφορά τής πρωτεύουσας τού κράτους του από την λατινική Δύση στην ελληνική Ανατολή. Επέλεξε λοιπόν ως νέο διοικητικό κέντρο τής Αυτοκρατορίας του την ελληνική πολίχνη τού Βυζαντίου στον Κεράτιο κόλπο. Την μικρή αυτή πόλη, αποικία των Μεγαρέων, ό αυτοκράτορας επεδίωξε να μεταμορφώσει σε νέα Ρώμη ισάξια τής παλαιάς, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Στις 8 Νοεμβρίου τού έτους 324, μόλις πενήντα ημέρες μετά την τελευταία εμφύλια σύγκρουση, έγινε ό πολισμός (limitation et consecratio) τής νέας πρωτεύουσας. Πέντε έτη, έξι μήνες και τρεις ημέρες αργότερα, στις 11 Μαΐου τού έτους 330, ημέρα Δευτέρα, μαζί με τον εορτασμό τής 25ης επετείου τής βασιλείας τού Κωνσταντίνου έγιναν και τα εγκαίνια (dedicatio) τής νέας Ρώμης, τα οποία κλήθηκαν «γενέθλια». Η σημαντικότερη τελετή των γενεθλίων τής πόλης υπήρξε ή πομπή τού Ιπποδρόμου (pompa circensis), πού έλαβε χώρα για πρώτη φορά στις 11 Μαΐου 330 ενώπιον τού ίδιου τού ιδρυτή τής πόλης. Έκτοτε ή τελετή αυτή θεσμοθετήθηκε ως ή βασική εκδήλωση τού εορτασμού των γενεθλίων τής πρωτεύουσας, τα οποία με απόφαση τού Κωνσταντίνου είχαν οριστεί να γίνονται κάθε έτος την ίδια ημερομηνία (11 Μαΐου).
Η πομπή περιελάμβανε την περιφορά στους δρόμους και στον Ιππόδρομο τής πόλης ξοάνου, την δημιουργία τού οποίου είχε διατάξει ό ίδιος ό Κωνσταντίνος. Σύμφωνα με τούς Βυζαντινούς συγγραφείς, ό βασιλέας είχε προβεί στην κατασκευή ενός ξύλινου επίχρυσου ανδριάντα. Το άγαλμα παρουσίαζε, κατά τον χρονογράφο Ιωάννη Μαλάλα (6ος αι.) και τον ανώνυμο συγγραφέα τού «Χρονικού Πασχαλίου» (7ος αι.), τον ίδιο τον αυτοκράτορα να κρατά στο δεξί του χέρι την τύχη τής πόλης ή, σύμφωνα με νεότερους ιστορικούς, μία φτερωτή νίκη. Κατά τον ανώνυμο όμως ιστορικό τής «Περί των Αγαλμάτων τής Κωνσταντινουπόλεως» πραγματείας (10ος αι.), το άγαλμα παρουσίαζε τον θεό Ήλιο, και όχι τον Κωνσταντίνο, να κρατά την τύχη τής Πόλης. Προφανώς όμως ό εικονιζόμενος ως Ήλιος ήταν ό ίδιος ό Κωνσταντίνος, ό οποίος, όπως και στο άγαλμά του «επί τού πορφυρίτου κίονος» στην ομώνυμη πλατεία τής πόλης «Φόρος Κωνσταντίνου», έφερε στο κεφάλι του ακτινωτό διάδημα «ως ήλιος τοις πολίταις εκλάμπων». Ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει ότι το σύμπλεγμα (άγαλμα τού θεού Ηλίου και αγαλματίδιο τής τύχης τής πόλης) φυλασσόταν στο κτίριο τής Συγκλήτου και ότι το χρησιμοποιούσαν μία φορά μόνον τον χρόνο κατά τον εορτασμό των γενεθλίων τής Κωνσταντινούπολης. Δυστυχώς όμως, όπως διατείνεται στην συνέχεια, το σύμπλεγμα διατηρήθηκε μόνον για τρεις περίπου δεκαετίες, αφού, όταν ό Ιουλιανός έγινε αυτοκράτορας τον Νοέμβριο τού 361, το έριξε σε βόθρο επειδή έφερε το σημείο τού σταυρού. «Στυλίδιον καινόν», ιστορεί ό ανώνυμος χρονογράφος, «παρά Κωνσταντίνου εσκευάσθη εις τύχην τής πόλεως, υπό Ηλίου φερόμενον όπερ δορυφορούμενον εισήει εις το στάμα και στεφανωθέν εξήει. Ετίθετο δε εν τω σενάτω έως των επιόντων γενεθλίων τής πόλεως. Διότι δε επί κεφαλής σταυρόν είχεν, όν εχάραξε Κωνσταντίνος, Ιουλιανός αυτό βοθύνω κατέχωσεν».

β’ Εορτασμός Πρώτων Γενεθλίων
Σύμφωνα με τούς Βυζαντινούς ιστορικούς και χρονογράφους, κατά τον εορτασμό των πρώτων γενεθλίων τής νέας πρωτεύουσας τής Αυτοκρατορίας έλαβαν χώρα, κατ’ εντολή τού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, οι ακόλουθες τελετουργικές εκδηλώσεις:
Την Δευτέρα 11 Μαΐου 330, πραγματοποιήθηκε ή «Πομπή τού Ιπποδρόμου» (pompa circensis) και τέθηκαν σε λειτουργία τα λουτρά τού «Ζευξίππου». Ο ηγεμόνας, ιστορεί ό Ιωάννης Μαλάλας, «ότε πάντα επλήρωσεν», όταν δηλαδή ολοκλήρωσε την κατασκευή των σημαντικότερων κτισμάτων τής Κωνσταντινούπολης μεταξύ των οποίων και τού Ιπποδρόμου, «επετέλεσεν εορτήν μεγάλην μηνί Μαΐω τω και Αρτεμισίω ια’ κελεύσας διά θείου αυτού τύπου τη αυτή ημέρα επιτελείσθαι την εορτήν τού γενεθλίου τής πόλεως αυτού, και ανοίγειν τη αυτή ια’ τού Μαΐου μηνός το δημόσιον λουτρόν το Ζεύξιππον, πλησίον όν τού ιππικού και τής Ρηγίας και τού παλατίου, ποιήσας εαυτώ άλλην στήλην ξοάνον κεχρυσωμένην, βαστάζουσαν τη δεξιά αυτού χειρί την τύχην τής αυτής πόλεως και αυτήν κεχρυσωμένην, ήν (πόλιν) εκάλεσε Άνθουσαν, κελεύσας κατά την αυτήν ημέραν τού γενεθλιακού ιππικού εισιέναι την αυτήν τού ξοάνου στήλην διριγευομένην υπό των στρατιωτών μετά χλαμύδων και καμπαγίων, πάντων κατεχόντων κηρούς, και περιέρχεσθαι το σχήμα τον άνω καμπτόν και έρχεσθαι εις το στάμα κατέναντι τού βασιλικού καθίσματος, και εγείρεσθαι τον κατά καιρόν βασιλέα και προσκυνείν, ως θεωρεί την αυτήν στήλην Κωνσταντίνου και τής τύχης τής πόλεως. Και πεφύλακται τούτο το έθος έως τού νυν».
Την επόμενη, 12η Μαΐου, ημέρα Τρίτη, έγιναν στον ανακαινισμένο Ιππόδρομο τής πόλης «ιππικοί αγώνες». «Τη επαύριον τού γενεθλίου της πόλεως», μνημονεύουν «αι Παραστάσεις Σύντομοι Χρονικαί» (8ος - 9ος αι.), «γέγονεν και ιπποδρόμιον μέγα», κατά το οποίο, όπως σημειώνει ό Ιωάννης Μαλάλας, ό «βασιλεύς τότε εν πρώτοις εν τη ιδία αυτού κορυφή διάδημα διά μαργαριτών και λίθων τιμίων φορέσας, βουλόμενος πληρώσαι την προφητικήν φωνήν την λέγουσαν: έθηκας επί την κεφαλήν αυτού στέφανον εκ λίθου τιμίου• ουδείς γάρ των προ αυτού βασιλευσάντων τοιουτόν τι ποτέ εφόρεσε».

γ’. Εορτασμός των Γενεθλίων μέχρι και τον 8ο αιώνα
Οι τελετές αυτές συνέχισαν να λαμβάνουν χώρα μέχρι και την εποχή τού Θεοδοσίου Γ’ (716-717) και τις ανέβαλλαν μόνον σε περίπτωση ανώτερης βίας. Σύμφωνα με τις περιγραφές των συγγραφέων τής εποχής, τα γενέθλια τής Κωνσταντινούπολης εορτάζονταν κατά τον ακόλουθο τρόπο:
Ανήμερα τής εορτής των Γενεθλίων (11 Μαΐου) γινόταν ή «Πομπή τού Ιπποδρόμου». Το τελετουργικό τής εκδήλωσης περιελάμβανε την παρέλαση στους δρόμους τής πρωτεύουσας, επάνω σε τέθριππο άρμα, τού ξύλινου επίχρυσου ανδριάντα τού ιδρυτή της, ό οποίος κρατούσε στο δεξί του χέρι το επίσης επίχρυσο ξύλινο αγαλμάτιο τής τύχης τής πόλης. Το ξόανο συνόδευαν άντρες τής ανακτορικής φρουράς («εξκουβίτορες», «σχολάριοι» κ.λπ.) πού έφεραν επίσημη στολή (χλαμύδα και καμπάγια) και βαστούσαν λευκές αναμμένες λαμπάδες. Καθώς ή πομπή διέσχιζε τούς γεμάτους κόσμο στολισμένους δρόμους τής πόλης, οι πολίτες πού κρατούσαν και αυτοί αναμμένα «φατλία» (κεριά) γονάτιζαν και επευφημούσαν τον ανδριάντα τού Κωνσταντίνου. Η πομπή όταν έφθανε στον Ιππόδρομο περνούσε τον «άνω καμπτόν» και ερχόταν στο «στάμα» μπροστά στο βασιλικό «κάθισμα». Ο αυτοκράτορας σε ένδειξη τιμής και σεβασμού προς τον ιδρυτή τής πόλης σηκωνόταν όρθιος και προσκυνούσε την «στήλην» εκείνου. Κατόπιν ό ξύλινος ανδριάντας απομακρυνόταν από τον Ιππόδρομο. Κατά την αποχώρηση τής πομπής προηγούνταν τού ξοάνου ιερέας, ό οποίος έψαλλε το «Κύριε Ελέησον».
Την επομένη τής εορτής των Γενεθλίων (12 Μαΐου) διεξάγονταν στον Ιππόδρομο τής Πόλης ιππικοί αγώνες. Οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τις ιπποδρομίες αυτές «γενεθλιακόν θεώριον» ή «ιππικόν τού γενεθλίου» ή
«λαχανικόν ιπποδρόμιον».

Δ’ Εορτασμός των Γενεθλίων από τον 8ο μέχρι και τον 12ο αιώνα.
Από την τρίτη δεκαετία τού 8ου αιώνα και μετά, ό εορτασμός των γενεθλίων τής Κωνσταντινούπολης περιορίστηκε στους ιπποδρομικούς μόνον αγώνες, οι οποίοι τελούνταν πλέον την 11η Μαΐου. «Μηνί Μαΐω ια’», μάς πληροφορεί ό αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ’ Πορφυρογέννητος, «τελείται το ιππικόν τού γενεθλίου ταύτης τις θεοφυλάκτου και βασιλίδος πόλεως» .
Οι αγώνες αυτοί συνέχισαν να γίνονται μέχρι και τα τέλη περίπου τού 12ου αρχές τού 13ου αιώνα, και έπαυσαν οριστικά μετά την κατάλειψη τής πόλης από τούς Λατίνους το 1204 και την καταστροφή τού Ιπποδρόμου.



ΨΥΧΑΓΩΓΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ

Χοροί

Α’ Το «Φωτοφανές Σάξιμον»
Είδος χορού πού είχε έξι «καταστάσεις» ή «στάσεις», δηλαδή μέρη. Τον χόρευαν ενώπιον τού βασιλέα αξιωματικοί και βαθμοφόροι των σωμάτων τής ανακτορικής φρουράς και εκπρόσωποι των «Δήμων», κατά το συμπόσιο πού παρέθετε ό ηγεμόνας το εσπέρας τού εορτασμού τού «βρουμαλίου» του. Οι χορευτές χωρισμένοι σε δύο ομάδες «ωρχούντο γύροθεν τής τιμίας τραπέζης τού βασιλέως», κατά την ακόλουθη σειρά:
Ομάδα Α’. Χόρευε πρώτη. Την συγκροτούσαν ό «δομέστικος τού σώματος των Σχολών», ό «δομέστικος τού σώματος των Νουμέρων», βαθμοφόροι των δύο σωμάτων, ό «δήμαρχος των Βενέτων» και αριθμός μελών τού «Δήμου των Βενέτων».
Ομάδα Β’. Χόρευε δεύτερη. Την αποτελούσαν ό «δομέστικος τού σώματος των Εξκουβίτων ή Εξκουβιτόρων», ό «δομέστικος τού σώματος των Τειχέων, ή Τείχεων», βαθμοφόροι των δύο σωμάτων, ό «δήμαρχος των Πρασίνων» και αριθμός μελών τού «Δήμου των Πρασίνων».
Πριν αρχίσει ό χορός, οι συμμετέχοντες σε αυτόν έψαλλαν το ακόλουθο «βασιλίκιον»:
«Εν ταις χερσί σου σήμερον παραθέμενος το κράτος Θεός σε επεκύρωσεν αυτοκράτορα δεσπότην, και προελθών ουρανόθεν αρχιστράτηγος ό μέγας, προ προσώπου σου ήνοιξε τας πύλας τής βασιλείας• όθεν ο κόσμος προσπίπτει τω σκήπτρω τής δεξιάς σου, ευχαριστών τω Κυρίω τω ευδοκήσαντι ούτως. Σε γάρ έχειν επεπόθει τον ευσεβή βασιλέα, δεσπότην τε και ποιμένα, ό (δείνα) αυτοκράτωρ».
Αμέσως μετά άρχιζε ό χορός.
Ο χορευτές, κάθε φορά πού συμπλήρωναν τρεις στροφές γύρω από την βασιλική τράπεζα, «ίσταντο αντικρύ των βασιλέων», καθώς οι «κράκται» αναφωνούσαν και ό λαός (χορευτές και συνδαιτημόνες) επανελάμβανε:
«Κράκται»: «Τούτο το βασίλειον, κύριε, στερέωσον».
«Λαός»: Ομοίως (τρεις φορές).
«Κράκται»: «Κύριε, ζωήν αυτών διά την ζωήν ημών».
«Λαός»: Ομοίως (τρεις φορές).
Μόλις οι χορευτές ολοκλήρωναν τον χορό, ελάμβαναν από τον βασιλέα ως φιλοδώρημα «αποκόμβιον» με χρυσά «νομίσματα». Κατόπιν αποχωρούσαν από την αίθουσα του συμποσίου άδοντας, σε ήχο «χορευτικόν», το ακόλουθο άσμα:
«Λάμπουσιν οι δεσπόται,
χαίρεται ό κόσμος
λάμπουσιν αι αυγούσται,
χαίρεται ό κόσμος•
και τα πορφυρογέννητα,
χαίρεται ό κόσμος•
αγάλλεται ή σύγκλητος και όλον το παλάτιον,
χαίρεται ό Κόσμος•
αγάλλεται ή πόλις και όλη ή Ρωμανία,
χαίρεται ό κόσμος•
Αυγούσται, χαρά και πλούτος ημών,
ναι Κύριε, πολλά των τα έτη».

Αμέσως μετά, προεξαρχόντων των «κρακτών», ακολουθούσαν διάφορες επευφημίες εκ μέρους του «λαού» (συνδαιτημόνων) υπέρ υγείας και μακροημέρευσης των βασιλέων και των μελών των οικογενειών των, όπως:
«Κράκται»: «Των βασιλέων»•
«Λαός»: «Πολλά τα έτη».
«Κράκται»: «Καλά τα έτη των βασιλέων»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε, πολλά και καλά των τα έτη».
«Κράκται»: «Και των Αυγουστών»•
«Λαός»: «Πολλά τα έτη».
«Κράκται»: «Καλά των τα έτη»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε, πολλά και καλά των τα έτη».
«Κράκται»: «Των πορφυρογεννήτων»•
«Λαός»: «Πολλά τα έτη».
«Κράκται»: «Καλά των τα έτη»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε, πολλά και καλά των τα έτη».
«Και είθ’ ούτως επεύχονται πάντες πολυχρόνιον και απέρχονται».

Β’ «Φακλαρέα»
Είδος μιμικής όρχησης. Την χόρευαν οι «Δήμοι» την παραμονή τής διεξαγωγής ορισμένων επίσημων τελετουργικών, εορταστικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων, όπως τού «Χρυσού Ιππόδρομου», τού «Ιππικού τού γενεθλίου» ή τού «Λαχανικού Ιπποδρομίου», τής «ημέρας τής Αυτοκρατορίας», τού Πάσχα, τής Πεντηκοστής κ.λπ. Η χορευτική εκδήλωση γινόταν την δείλην (εσπέρας) «εις την Μυστικήν Φιάλην τού Τρικόγχου» τού «Μεγάλου Παλατίου». Οι χορευτές κρατούσαν αναμμένα «φακλεία» ή «Φατλία», έψαλλαν διάφορους ύμνους και ακτολογούσαν τούς βασιλείς, τα μέλη τής βασιλικής οικογένειας, τούς άρχοντες τής πόλης και τούς δημότες εκάστου «Δήμου». Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ’ Πορφυρογέννητος (913-959) περιγράφει τον τρόπο πού γινόταν ή «Φακλαρέα» την παραμονή διεξαγωγής τού «Χρυσού» και τού «Λαχανικού Ιπποδρομίου», ως εξής:
«Δείλης εισέρχονται τα δύο μέρη εν τη μυστική φιάλη τού τρικόγχου μετά φατλίων, και γίνεται ή λεγομένη φακλαρέα, και λέγουσιν τον απελατικόν (ήχος πλάγιος δ’), χορεύοντες•
— Κραταιωθήτω ή χείρ σου, υψωθήτω ή δεξιά σου, ό (δείνα) αυτοκράτωρ. Ιδού γάρ, ή πόλις σου φιλόπολιν βλέπει σε βασιλέα, και ταις σαις εγκαινίζεται κατ’ εχθρών ανδραγαθίαις, και πολιτεύεται χάρις εν μέσω τής βασιλείας, ότι ώφθη το πολίτευμά σου, πόλις τού μεγάλου βασιλέως, όθεν καθοπλίζονται τα όπλα σου δυναστεία, και περιβάλλονται εχθροί την έχθραν τού στέψαντός σε τη γενεθλίω δόξη τής πόλεώς σου.
Και μετά ταύτα ανέρχονται εις τα βάθρα, και ισταμένου εκάστου Δήμου εις το ίδιον μέρος, λέγουσιν οι κράκται την ανευφημίαν:
«Κράκται»: «Ο βοηθών τούς δεσπότας»•
«Λαός»: («δημόται»). «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτούς σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
«Κράκται»: «Ο βοηθών ταις Αυγούσταις»•
«Λαός»: «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτάς σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
«Κράκται»: «Ο βοηθών τοις πορφυρογεννήτοις»•
«Λαός»: «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτούς σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
«Κράκται»: «Ο βοηθών τη πόλει»•
«Λαός»: «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτήν σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
«Κράκται»: «Ο βοηθών τω Επάρχω»•
«Λαός»: «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτόν σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
«Κράκται»: «Ο βοηθών:
— τω Ουρανίω (οι Βένετοι)•
— τω Ολυμπίω (οι Πράσινοι)•
«Λαός»: «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτόν σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
«Κράκται»: «Ο βοηθών:
— τω Εικασίω (οι Βένετοι)•
— τω Ανατέλλοντι (οι Πράσινοι)•
«Λαός»: «Εις ό Θεός».
«Κράκται»: «Συ αυτόν σώσον»•
«Λαός»: «Ναι, Κύριε».
Κατόπιν ακολουθούσαν και άλλοι «κράκται» με όμοιες επευφημίες και ή εκδήλωση τελείωνε με επίκληση του «λαού» προς τον Θεό, να σώζει τούς ηγεμόνες:
«Λαός: Εις ό Θεός, Συ αυτούς (τούς βασιλείς) σώσον».



Σημείωση: Στο συγκεκριμένο κεφάλαιο του εκπληκτικού έργου του κυρίου Πλακογιαννάκη, εκτός από τις άπειρες σημειώσεις και παραπομπές, θα βρει επίσης ο αναγνώστης τους διάφορους τύπους αγωνισμάτων στον Ιππόδρομο (με λεπτομέρειες όπως έπαθλα κ.α.), τους αγώνες δρόμου (Βοτόν πεζοδρόμιον), θηριομαχίες – πεζομαχίες, τα θεατροκυνήγια, τις εικονικές μάχες, τις κονταρομαχίες, (διαδορατισμούς), το κτύπημα της σφαίρας (τζυκάνιον), καθώς και τις διάφορες επίσημες τελετές της Πόλης.

Πηγή: Το 800 περίπου σελίδων εξαιρετικό έργο του αείμνηστου Κίμωνος Εμμανουήλ Πλακογιαννάκη, και των εκδόσεων ΚΥΡΟΜΑΝΟΣ, (Ελληνική Ανατολική Αυτοκρατορία Των Μέσων Χρόνων) ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ (θέατρο-μουσική-μουσικά όργανα- ιππόδρομος της Κωνσταντινούπολης-εορταστικές τελετουργικές ψυχαγωγικές αθλητικές εκδηλώσεις- μέτρα και σταθμά).







 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com