ΙΩΝΙΑ


Η ακμή της Σμύρνης από την αρχαιότητα ως τη Μικρασιατική καταστροφή


Η Μυθολογία και η Παράδοση μιλούν πολλές φορές για εποχές ακμής και ευτυχίας που κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν ξεκίνησαν από άγνωστες δυνάμεις και έγιναν πραγματικότητα ή αν, αντίθετα, πρόκειται για τυχαίες καταστάσεις που αργότερα οι ίδιοι οι άνθρωποι τις απέδωσαν στους θεούς τους για να τους ευχαριστήσουν, τις έντυσαν με αναδρομικούς συμβολισμούς και ένωσαν πραγματικότητα με μύθο, έτσι που σήμερα δεν ξεχωρίζουμε ποιο από τα δύο έγινε.
Αν δεχτούμε τα παραπάνω, δε θα γίνει ποτέ γνωστό αν πραγματικά το άγαλμα της Εφέσιας
Άρτεμης, που ορθωνόταν τεράστιο και μεγαλόπρεπο στο Αρτεμίσιο τής Ιωνίας, χάρισε την αφθονία και τον πλούτο στην περιοχή ή αν οι αρχαίοι Ίωνες το έστησαν για να ευχαριστήσουν τη θεά. Το πιο πιθανό είναι ότι οι 20 μαστοί στο στήθος της θεάς που παρασταίνονταν να στάζουν γάλα και ο χαμηλός χιτώνας της, με ανάγλυφα πάνω του όλα ο είδη των ζώων, συμβόλιζαν, προφητικά ή όψιμα, την αφθονία, τη γονιμότητα και τον πλούτο της Ιωνίας. Η Σμύρνη, η πρωτεύουσα της, ήταν μια πόλη που εκεί άνθισε κάθε δραστηριότητα που φέρνει την ευημερία και την ευτυχία στους ανθρώπους.
Η εύφορη γη της έδινε πλούσιους καρπούς κάθε είδους, η θάλασσα χάριζε άφθονο τον ζωντανό κόσμο της στους ψαράδες, τα μικρά και με καράβια πηγαινοέρχονταν στο λιμάνι της γεμάτα αγαθά από κάθε μέρος και κάνοντας πλούσιους τους εμπόρους της, ενώ τεχνίτες και βιοτέχνες πάσχιζαν να δώσουν ό,τι καλύτερο μπορεί να φτιάξουν ανθρώπινα χέρια.
Χάρη στη γενική αυτή άνθιση, ο πληθυσμός της αρχαίας Σμύρνης έφτασε και ξεπέρασε τις 100 χιλιάδες ψυχές και τόσον τον βρήκε η ρωμαϊκή κατάκτηση, αριθμός τεράστιος για τις εποχές εκείνες.
Η μεγάλη ακμή συνεχίστηκε για πολλούς αιώνες. Ακόμα και όταν η Σμύρνη έπεσε στα χέρια των Σελτζούκων Πρώτα και των Τούρκων αργότερα, έμεινε το ίδιο ελληνική σε πληθυσμό και στον τρόπο της ζωής της.
Όλες οι οικονομικές δραστηριότητες που εξασφάλιζαν την ευημερία των κατοίκων της βρίσκονταν αποκλειστικά στα χέρια των Ελλήνων στην εποχή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας έβρισκε κανείς και ελάχιστους Ευρωπαίους εμπόρους, Τούρκο όμως κανένα. Έλληνες διακινούσαν τις ξακουστές σταφίδες και τα σύκα της, το λάδι, το σουσάμι και το καλαμπόκι της.
Τα πλούσια μεταλλεία που βρίσκονταν στα περίχωρα της Σμύρνης ανήκαν σε Έλληνες και αυτοί έκαναν όλες τις εξαγωγές στην Ευρώπη, με καράβια που τα πιο πολλά ήταν ελληνικά, ενώ ακόμα και οι φορτοεκφορτωτές ήταν Έλληνες από τα Κύθηρα, που είχαν έρθει στην πλούσια Σμύρνη για μια καλύτερη μοίρα.
Τα φημισμένα ανατολίτικα χαλιά της ταξίδευαν για όλα τα λιμόνια της Ευρώπης και έκαναν ξακουστούς τους τεχνίτες της και την τέχνη τους.

Πηγή: Εκδ. Κεσσόπουλος, Αλησμόνητες Πατρίδες, Γεώργιος Σκιαδάς.

 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com