ΘΡΑΚΗ

ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΘΡΑιΚΩΝ
Οι Θράκες κατά την γνώμην Ιστορικών τινών ανήκον εθνολογικώς εις τον πανάρχαιον και γηραιότατον Πελασγικόν κορμόν και μαζί με αυτούς είς Άρίαν ή Ίνδόγερμανικην ομοφυλίαν. Οί Θράκες κατ' αυτούς απεσχίσθησαν πρώτοι από τους Πελασγούς ως ίδιαίτερον έθνος, υποδιαιρεθέν κατόπιν κατά τους ισχύοντας εις την παναρχαίαν εποχήν εθνολογικούς νομούς είς διαφόρους φυλάς, αύται δε πάλιν εις άλλας, μικροτέρας πατριάς.
Κατά την γνώμην ταύτην Θράκες, Φρύγες, Τρώες, Ιλλυριοί, Μακεδόνες και Έλληνες γενικώς ανήκουν όλοι είς τον Πελασγικον κορμόν, από τον οποίον απεσπάσθησαν άλλοι μεν ένωρίτερον, άλλοι δε αργότερον, πάντως όμως πολλούς αιώνας προ του Τρωικού πολέμου (1150 π. Χ.), οί δε θράκες καί Φρύγες τρεις ή τέσσαρας και περισσοτέρας ακόμη χιλιετηρίδας προ αυτού.
Εις την ιδίαν Άρίαν ή Ίνδογερμανικην ομοφυλίαν ανήκουν οι Ινδοί, Πέρσαι, Φρύγες, Αρμένιοι, Πελασγοί, Θράκες, Ιλλυριοί, Έλληνες, Λατίνοι, Κέλται, Γερμανοί και Σλαύοι.
Τα έθνη ταύτα έχουν κοινήν την καταγωγήν, κοινά επίσης τους πυρήνας, τας ρίζας και τα αρχικά στοιχεία της γλώσης, της θρησκείας και των στοιχειωδέστατων τεχνών και βιοτικών αναγκών.
Άλλ' ανεξαρτήτως της εκ των Πελασγών καταγωγής τών Θρακών είνε γεγονός αναμφισβήτητον, ότι οί Θράκες κατά την νεολιθικήν εποχήν (2200 —4000 π. Χ.) συνώδευσαν τους Πελασγούς εις τα ενδότερα της Ελλάδος με χαρακτήρα αμφοτέρων εκπολιτιστικόν και όχι επιδρομικόν ή ληστρικόν.
Η Θράκη κατά Στέφανον τον Βυζάντιον ώνομάσθει τοιουτοτρόπως «από Θρακός βασιλέως του πάλαι εν αυτοίς τελευτήσαντος ή από Θράκης νύμφης Τιτανίδος, από την οποίαν εκ του Κρόνου εγεννήθη ο Δόλογκος. Είνε δε η Θράκη χώρα, ή οποία Πέρκη ώνομάζετο και Άρία» 735.
«Ό δε Αρριανός Θράκην τίνα ιστορεί νύμφην σοφήν αμφί επωδάς τε και φάρμακα και από ταύτης της Θράκης ωνομάσθη ή χώρα, Πέρκη ποτέ ονομαζόμενη» 736
Έχομεν δε προηγουμένως αναφέρει, ότι «από την νύμφην Θράκην, σύζυγον του Διός (εκ του οποίου έτεκε τον Βίθυν, κατέστη επώνυμος ή χώρα Θράκη» 737.
«Άρία όμως έλέγετο και ή Περσία η Άρια (δηλαδή θηλ. και ουδ.) Περσική χώρα, καθώς λέγει ο Ελλάνικος. 'Αριοι δε οι Μήδοι 738
«Οί δε Μήδοι. εκαλούντο το παλαιόν προ πάντων Άριοι, άφιχθείσης δε Μηδείας της Κολχίδος εξ Αθηναίων εις τους Άρίους τούτους, μετέβαλον και ούτοι το όνομα» .
«Άρειοι έθνος Περσικόν» 739.
Πολυ πιθανόν ή αρχαιοτάτη αυτή ονομασία της Θράκης Άρία να έχη σχέσιν με την Άρίαν Μηδίαν και κατά μείζονα λόγον με την κυρίως Αρίαν ή Αριανήν, χώραν της Κεντρικής Ασίας, ή οποία κατά συνεχή ίστορικήν παράδοσιν υποτίθεται πάντοτε, ότι είνε αρχική εστία του ανθρωπίνου γένους.
Έλέγετο δε κυρίως Λρία ή Αριανη ή μεγάλη χώρα, ή οποία εκτείνεται μεταξύ Κασπίας θαλάσσης, Περσικού κόλπου και των ποταμών Ινδού και Ώξου.
Έχομεν δε είπει και περί άλλης σχετικής συνωνυμίας, ότι υπήρχεν εις την Θράκην ο Άρισβος ποταμός και Αρίσβη εις την Τροίαν 740
Κατά δε τον Ήσύχιον οι Θράκες εκαλούντο και Ίωνες και Κάπρονται.
«Ιάονες οί Ίωνες. Ένιοι και τους θράκας.
«Ίωνες τίνες και τους Θράκας.
Κάπρονται εκαλούντο ούτως οί Θράκες»
Ό Ευστάθιος παράγει αυτήν εκ του θορείν=αϊσειν, οιονεί δε θοράϊξ=Θράξ
Πλην όμως είνε άγνωστον, αν ή λέξις Θράκη και Θράξ είνε Θρακική, Φρυγική, Πελασγική ή είνε όλως διόλου ξένη.
Ό Τomaschek εις το έργον του «οί αρχαίοι Θράκες» παραβάλλει την λέξιν Θράκη προς το Ίνδογερμανικόν dher ή dhre, όπερ σημαίνει κρατείν, στηρίζειν.
«Ή λέξις Θράκη κατά τον Fabre d'Olivet παράγεται από το Φοινικικόν Ρακχιβά, όπερ σημαίνει ο αιθέριος χώρος ή το στερέωμα. Εκείνο, το οποίον είνε βέβαιον, είνε ότι δια τους ποιητάς και τους μεμυημένους της Ελλάδος, όπως ήσαν ό Πίνδαρος, ό Αισχύλος και ό Πλάτων, το όνομα της Θράκης είχε συμβολικόν χαρακτήρα και εσήμαινεν ή χώρα της αγνής διδασκαλίας και της ιεράς ποιήσεως, ήτις πηγάζει άπ' αυτήν.
Η λέξις λοιπόν αυτή έχει δι' εκείνους ένα φιλοσοφικόν και ιστορικόν νόημα. Φιλοσοφικώς έσήμαινε μίαν διανοητικήν σφαίραν, το σύνολον των διδασκαλιών και των παραδόσεων, αί οποίαι παραδέχονται την προέλευσιν του κόσμου από μίαν θείαν διάνοιαν. Ιστορικώς δε το όνομα τούτο υπενθύμιζε την χώραν και την φυλήν, όπου ή δωρική διδασκαλία και ποίησις — ο δυνατός αυτός βλαστός του Άρίου αρχαίου πνεύματος — είχον φυτρώσει δια πρώτην φοράν, δια να ξανανθίσουν έπειτα εις την Ελλάδα με το ιερόν του Απόλλωνος.
Η χρήσις του είδους τούτου του συμβολισμού απεδείχθη από την μεταγενεστέραν ιστορίαν. Εις τους Δελφούς υπήρχε μία τάξις των Θρακών ιερέων. Ήσαν οι φύλακες της υψηλής διδασκαλίας. Το Άμφικτυονικόν συνέδριον το υπερήσπιζεν εις παλαιοτέραν εποχήν μία θρακική φρουρά, δηλαδή μία φρουρά με μυημένων πολεμιστών. Ή τυραννία της Σπάρτης κατήργησε την αδιάφθορον αυτήν φάλαγγα και την αντικατέστησε με τους αργυρωνήτους της κτηνώδους δυνάμεως. Αργότερα το ρήμα Θρακίζω εφηρμόζετο είρωνικώς εις τους πιστούς οπαδούς των αρχαίων δογμάτων 741.
Εις τον Πύθιον Απόλλωνα ήτο σώμα άνδρείον, ώ όνομα Θρακίδαι.
Η Θράκη ως χώρα είνε συνδεδεμένη με την Ελλάδα εις αρχαιοτάτην εποχήν. Έρεχθεύς ο βασιλεύς των Αθηναίων είχε θυγατέρα την Ώρείθυιαν, διακρινομένην δια το εξαίσιον κάλλος της. Στολίσας ποτέ αυτήν την έστειλε κανηφόρον εις την ακρόπολιν, δια να προσφέρη θυσίαν είς Παλλάδα Άθηνάν. 'Ερασθείς δε αυτήν ο άνεμος Βορέας και διαλαθών τους βλέποντας και φυλάσσοντας ταύτην ήρπασε την κόρην. Και αφού την μετέφερεν εις την Θράκην, την έκαμε γυναίκά του. Έγιναν δε εις αυτόν εξ αυτής παίδες ο Ζήτης και ο Κάλαϊς
Οί Θράκες ανήκον εις την Αρίαν ή Ίνδογερμανικην λεγομένην όμοφυλίαν; Τούτο είνε το έπίμαχον πρόβλημα, το οποίον θα έξετάσωμεν.
Πόθεν ωρμήθησαν οί Άριοι, δια να εγκατασταθούν εις τάς εν τη Ευρώπη χώρας των, ως και κατά ποίαν ώρισμένως εποχήν έγινεν ή μετανάστευσις των εθνών τούτων, δεν είνε ακριβώς γνωστόν. Επίσης δεν είνε ακριβώς γνωστός ο δρόμος, τον οποίον ηκολούθησαν κατά την μετανάστευσιν, αν δηλαδή ώρμήθησαν από την κεντρικήν Ασίαν ή από την νότιον Ρωσίαν. Κρατούσα όμως γνώμη κατά τα πορίσματα της νεωτέρας Ιστορικής επιστήμης είνε ότι τα Θρακικά και Φρυγικά φύλα έγκατεστάθησαν κατά πρώτον εις την από του Ίστρου μέχρι του Αιγαίου πελάγους χωράν και έπειτα εκείθεν δια του Βοσπόρου και Ελλησπόντου διεπεραιώθησαν και έγκατεστάθησαν εις την Μικράν Άσίαν μέχρι των δυτικών υπωρειών του Καυκάσου και μέχρι των μεσογειακών ακτών αυτής.
Ή συγγένεια των εις την Εύρώπην και την Μικράν Άσίαν θρακοφρυγικών φύλων είναι αναμφισβήτητος, καθώς αποδεικνύουν ου μόνον ή γλώσσα, αλλά και αί υπάρχουσαι πολλαί και μαρτυρημένοι ομωνυμίαι και λοιπαί ενδείξεις του βίου αυτών.
Ή συγγένεια της μεγάλης Θρακικής φυλης και των Αρίων λαών της Ασίας είναι αδιαφιλονίκητος.
θα αρκέση να ύπομνήσωμεν, ότι από του Αλεξάνδρου και εντεύθεν ή θρησκεία της Ασίας, ασκούμενη έως τότε εις τάς πόλεις της Ελλάδος αποκλειστικώς από Άσιάτας μετοίκους και από δούλους, διεδόθη με μεγίστην ταχύτητα 742
Ή συμμαχία αφ' έτερου και ή επικουρία των Θρακών προς τους Τρώας κατά τον Τρωικόν πόλεμον πρέπει να θεωρηθή ως τεκμήριον κοινής καταγωγής, την οποίαν πολλοί δεν διστάζουν να χαρακτηρίσουν ως Πελασγικήν. Έκτος δε τούτου όλοι οί εις την Μικράν Άσίαν Θρακικοί λαοί φαίνονται έχοντες ήθη Πελασγικά.
Ο Alfred Maury θεωρεί τους Θράκας ομοφύλους των Πελασγών.
Την γνώμην ταύτην, ην ασπάζονται πολλοί εκ των νεωτέρων, ακολουθούμεν και ημείς. και αυτός είνε ό λόγος, δια τον οποίον ιδιαιτέρως και ειδικώς εξετάζομεν τα κατά τους Πελασγούς.


ΤίρυνςυνθΌς, Κόρινθος, Τρικόρυνθος, Προβάλινθος, Άράκυνθος, Άλάβανδα, "Αλινδα Καρίας, Κάλινδα, Οίνόανδα Λυκίας, Πισίνδα Παμφυ λίας, Τέβενδα, Λάρανδα, Δαλίσανδα Καππαδοκίας, Βιράνδα Βαβυλωνίας 743.
Υπό τάς συνθήκας ταύτας ή Πελασγική μετανάστευσις παρουσιάζεται ως προοίμιον εισόδου εις την σκηνήν μιας φυλής προωρισμένης να φέρη εις την Ελλάδα τα στοιχεία ενός προώρου και λαμπρού πολιτισμού. Άλλα το πρώτον αγροίκον άθροισμα των προγόνων δεν εγνώριζεν αναμφιβόλως ακόμη, ει μη εργαλεία πρωτόγονα εκ πυρολίθου και μίαν θρησκείαν φυσιολογικού φετιχισμού.
Ποία ήτο ή φυλή αυτή ; Ή πρόσφατος διευκρίνισις των Χεττιτικών πινακίδων, αί οποίαι ευρέθησαν εις το Μπογάζ-κιόϊ της Μικράς Ασίας, επιτρέπει ίσως να διίδωμεν αυτήν και να καθορίσωμεν την προσωπικότητα των πελασγικών λαών. Ανήκουν εις τον αρχαίον όμιλον των Λουβίων, όστις κατά την τετάρτην π. Χ. χιλιετηρίδα κατείχε μετά των Κανισίων και των Αρίων Ίνδοευρωπαίων την άνω Άσίαν μέχρι της δυτικής Περσίας.
Έπόμενον όθεν είνε, ότι ή βόρειος και ή κεντρική Ελλάς έλαβε και αυτή επίσης πληθυσμούς (Θοακοπελασγικους) νεολιθικού πολιτισμού, ελθόντας ολίγους αιώνας προ του 3500 π. Χ. δια της Θράκης, Μακεδονίας και των Βαλκανίων είτε από την Ούκρανίαν είτε από την παραδουνάβιον Ευρώπην 744
Ή συγγένεια των εις την Ευρώπην και Μικράν Άσίαν Θρακοπελασγικών λαών καταφαίνεται και από τάς πολλάς ομωνυμίας και από τα κύρια ονόματα, τα οποία παρουσιάζουν ουσιώδεις ομοιότητας και βασικήν αναλογίαν καθ όλας τάς εκτάσεις από του μυχού του Άδριατικού μέχρι της Βαβυλωνίας και της Αιγύπτου. Είνε δε τοιαύται αι αναλογίαι και αι ομοιότητες, οποίαι μόνον μεταξύ συγγενών λαών είνε δυνατόν να παρουσιασθούν.
Κεβρήνη, αρχαιότατη πόλις της Τροίας.
Κεβριώνης, ετεροθαλής αδελφός του Έκτορος και ηνίοχος αυτού.
Κεβρήν, πατήρ της Άστερόπης και Οινόης εκ Φρυγίας. Ποταμός της Τρωικής χώρας, ποτάμιος θεός. Πόλις της Τρωάδος.
Κεβρηνία, πεδιάς προς νότον της Δαρδανίας.
Καβησός, πόλις άνωθεν του Αίμου Θρακική.
Κάβρος, θεότης είς Παμφυλίαν.
Κεβρήνιοι θράκες, πλησίον του Άρίσβου ποταμού.
Κέβρος και Κίαβρος, θρακικά ονόματα.
Κάπρονται, οι Θράκες.
Τέμβρος (Κύπρος), Τέμβριοι.
Θύμβριος, εις Τρωάδα, Θύμβρα. Θύμβρος.
Θυμβρία, είς Καρίαν.
θύμβραρα, εις Λυδίαν.
Θυμβρίανασσός, είς Φρυγίαν.
Ίμβρος, νήσος θρακική.
Όλα δε αυτά είνε συγγενή με το Θρακικόν Έβρος καθότι αρχικώς αναμφιβόλως ήτο ΧΕΒΡ-ΟΣ ή ΚΕΒΡΟΣ.
Επίσης με τα θρακικά Άβρόστολα, Άβρότονον, Άβρολέβα, Έβρόζελμις ή Έβρύζελμις, Εύρος, Έβρος, Άβρούπολις, Αύρας, Αβρόμαχος Ιερεύς, Άβρόαγος.
Και με τα Περσικά (Άρια, Ζενδιβικά) Άβραδάτης, Άβροκόμας.
Το Σκυθικόν Άβαρις (Σκύθης, Σεύθου υιός, συνέγραψε και γάμον Έβρου ποταμού), Άβρόζυος, Σκύθης.
Άβας, Άβαντίς, Άβαντες Θράκες.
Άβρέας, κύριον όνομα. Επίσης Άβραγος.
Άβρεττανή, χώρα ή λεγομένη Μυσία.
Άβρος, έθνος πλησίον του Άδρία. "Απρως, πόλις Θράκης.
Αβρότονον Λιβυφοινίκων.
Άβρων, γραμματικός εκ Φρυγίας.
Άβρων, άρχων είς τάς Αθήνας επί Αισχύλου.
Άβαρνος, παρά την Λάμψακον.
Άβρινάται, έθνος παρά τον Πόντον κτλ. .
Επίσης έχομεν'
Άράβυζα, ως ώνομάζετο ή διάσημος Φρυγική πόλις Πεσσινούς.
Αραδών, πόλις Κρήτης.
Άραζος, πόλις Πόντου. Άράθης.
Άράκυνθος, πόλις Βοιωτίας. Άρακένθης.
Αραντία, ή Φλιούς.
Άραξα, Λυκίας.
Άράξαι, έθνος Ιλλυρίας.
Άράξης, ποταμός Αρμενίας.
Άράφενα, Καρίας.
Άραχναίον όρος Άργούς.
Άρβάνιον, πόλις Πόντου.
Άργιλος, πόλις Θράκης.
"Αργιλα, πόλις Καριάς. "ργος, Πελασγικόν. "Αρρνβα, Άρύκανδα, πόλις Λυκίας. Άσταί, έ9νος Θράκης. Άοτακός, Βιθυνίας. Άατελέβα, Λυδίας πόλις. Άατερία, πόλις Θεσσαλίας. Άστερίς, έρημόνησος, "Ομηρος. ' Αοτερουσία, πόλις Κρήτης. "στραια, Ιλλυρίας. "στυρα, Μυσίας. ' Αστυηάλεια.
, κρήνη εν θήβαι;. νήσος, εν Πόντφ. ς, χωρίον Ευβοίας. , Περσική χώρα.
Άριανοί, έθνος προσεχές Καδουσαίοις. 'ριαράεια, Καππαδοκίας. "Αριμα, όρη, "Ομηρος.
ί, πόλις Οινώτρων εν μεσογαία.
, πόλις Κρήτης. , πόλις Αχαίας.
, πόλις Καριάς ι. 'Ιρία, Άβίανοί, "Αριοί. Άριόμαζος, Άριοβαρζάνης, Άριόμαρδος, Άρίαράϋης, 'ριαρά μης και ' Αρίαμένης, Περσικά και Καππαδοκικά. 'Αρίσ.πεί'θ'ης, Μριαντάς, Σκνθικά.
Άμάδοκος, Σπάρτοκος, Σαράτοκος, Σαράδοκος, Σάδοκος, Σάτοκος, Σαδαίος, Έμίνακος, Μήδοκος, Μήτοκος, Μήταγος, Μηδόσακκος, Σαύμακος και Σύμακος, εις την θράκην, Σκυθίαν, Κιμμερίαν και Φρυγίαν.
Αυλούζενης, Αυλοΰσελμις, Αυλουξένης, Αυλούσελμος, Αυλουσάνος, Αύλουζάνος, Αύλώνης, Αυλουτράλης, Αυλουβεισταβάκης, Άλλούπορις, Αύλαίον Τείχος,Δουλήζελμος 745
Διδαζέλμης, Δουλιζέλμης, Αύλονζέλμης Δαλαζέλμου 746.
Βενδίς, θεά κοινώς λατρευομένη εις Αθήνας και θράκην.
Βενδίδείον ναός, Βενδίδεια έορται εις Αθήνας και θράκην.
'Αλλά Βενδίς, θεά εις τους Βιθυνούς και όνομα μηνός εις τους ιδίους.
Βενδίδειος (και Μενδίδειος).
Βενδίδωρος, Βενδιδώρα.
Βενδώ, όνομα εις την θάσον 747.
Βίϋ•νς, Βείθυς, Βείθάς, Βείθνκειλος.
Δειαόρον Βείθνς κυρία ".Ηρα. Δεντούηιός ΒΙθνος.
Βύζος, Βίτων, Βυρδίων, Βίττος, Δέβειθυς, Δίτύβιατος.
Πιατοϋς Βίθυος. Βείθίβτράλης. Βειθίηήος.
Βείϋ'νς Λύλουζένιος και Άλκέτης Άσκανίου και Σχωριανός και Σαδάλας ευχήν.
Κατασκευάσαντο τον βωμον εκ των ιδίων Βοούζενις και Δίζα Βείδυς . . . Κενθος Βεί(θα) Έτεικένθου. . . Τηράς και Τάρσας οί Βεσσοί .
Λίζας, Δι,α,ζένος, Δυνονζένος.
Έτείκενάος, Έπταικένθης, Δορξένίίης, Σατροκένται, Έητα.ίκεν
ΌΌς, Ρήσκυνθος, Ρησκινθίς, Ζηνακένθης.
Δηνάκενθος, Βεσσόκενθος.
Δορζίνθη, Δορζίνθης. Δινίκενθος Βρινκαζερέως.
Μονκάκενθος, ΔηζάκενΟος.
Δεναηητις Κότυος. Δεντόσυκος.
Βριζενίς Διακατράλεος.
Ζιαμέτραλίς, Μουκάτραλίς, Αύλοντραλις, ΒείΦίτραλις, Αύζάτρα λις, Γηπαίτρελις, Δαλήτραλίς, Δηζάτραλίς, Δυνούτραλις, Δινίκεντρί, τραλίς, Έατάτραλίς, Ζιακάτραλις, Κεντούτραλις, Κελσότραλις, Λαλή τραλις, Σαλοντραλις.
Βρύσος, Βοοΰσος, Βοουσιάς γη, Βρόντυδες, Βρουσθένης, Βρούζενις, Βρυκαί, Βρύξ, Βούγες, Βέβρυγες, Βέβρυσσα, πόλις της Βιθυνίας, Βριζε νός, Βριση'ίς, Βρουζηνοί
Βιστονίς, Βισάλται, Βισάνθη, Βιζύη, Βυζώνη, Βίθυς, Βιθυνία.
Βίστρας, Βισύρας, Βιάρτας, Βιάρτης, Βιάρτος, Βίσα.
Βόσις, Βόσπαρα, Βούσιπαρα.
Βουργείλας, Βούργειλος, Βουρθείδας, Βούρδιζος, Βουρτούδιζος, Βουρ κέντιον.
Ζυηοίτης, Ζειποίτης, εις την Βιθυνίαν. Ζείπα, Ζιβοιθίδες, Ζίραοεηίίιυ,δ, εις την θράκην. Ζείίοεηίίινίδ, εις την Κύζικον. Ζιηαίβον Βίθυς. Ζειηούσης.
Ζίβυθις, Ζίβελμις, Ζιβέλμιο;, Ζίζελμις, Ζιβελσοϋοδος, Ζειρήνια όρη Θράκης, Ζιβελέίζις (Γεβελέίζις).
Ζείλη, όνομα γυναικός '.
Δια το αρχικον τοϋτο ΖΥ εις τα θρακικά και Βιθυνιακά ονόματαΠαπαδόπουλος Κεραμευς παραλληλίζει τα Ζυράξης, Ζυποίτης, Ζύκλης, Ζυγιανοι ("έθνος Βιθυνίας) με τα Ζυγάκτης, Ζύσκος (ποταμός Θράκης και Μακεδονίας).
θρακιόαι, οίκογένεια εν Χίφ.
θρςικίδης, αυλητής εν ΑΙγύπτφ. , κιθαρωδός εις Δηλον. θξ.ττα, όνομα γυναικός εις Ώρωπόν .
Κάρσις, Καρζόασις, Κερσίβαυλος, Άξιόκερσα, Άξιόκερσος 748.
Δαρζάλας, Ρηβούλας, Ζαντιάλας, Διζάλας, Πυρούλας
Κοσσίγγας, Ιερευςβασιλείς των Κερρηνίων θρακών, Κόσις, Κόσων, Κοζήλας, Κοζείκενχος
ΡΰίμητάλΗ'ης, Ρυμησυκίς, Σιτάλκης 749.
Τύβίσσα, Τύρεσις, όνομα θρακικόν, Τυράς ποταμός, Τήρηςαρχαιότα τον θρακικόν όνομα, Τυρόδιζα 750
Προς συμπλήρωσιν του καταλόγου τρόπον τινά τούτου και πίνακος συγκρίσεως των θρακικών ονομάτων παραθέτομεν τα κάτωθι θρακικά ο νόματα εκ πλακών της πόλεως Πίζου, κειμένης μεταξύ Φιλιππουπόλεως και Βερόης.
Δύδης, Βείθης, "Αθυς, Δίνης, Διβείθυς, Ρέθυς, Δουράζεις, "Επτενις, Έπτήτραλις, Μουκάτραλης, Βρείβενις, Δαλείπορις, Δυτούπορις, Δυτούτρα λις, Δαλίζαλις, Διασκούπορις, Βόσις, Βεσσοθραίδος, Βαπτοκείλας, Βρινκά ζης, Βουργείλας, Δρινσείστας, Βρυνκάζερος, Δόλης, Σοΰρις, Πάντας, Σά λας, Τάρσας, Σκέλης, Μουκαβίθυρις, Δίσυρος, Σευθείλας, Τρασυρέσης.
Ζείλη, Ποϋρις, ονόματα γυναικών 751
Πλείστα ονόματα έχουν την κατάληξιν πουρις, πορις, πυρις, πολις. Πιθανόν ή κατάληξις αυτή να είνε όνομα, οπότε τα φέροντα αυτήν είνε σύνθετα κύρια ονόματα.
Ρασκοΰπορις, Ραισκοΰπορις, Ρασκΰπορις, Ρισκοΰπορις, Αύλοΰπορις, Κετρίπόρις, Κε§ρέψέρις. (ι Ρασκοΰπολις, Διζάπολίξ, Αύροΰπολις.
Γηπαίπυρις, Γηπέπυρις, "Επυρις, Νεστόπυρις, Γίλπυρις, Σερά πυρις
Άναξίπολις, ά'ρχων της θρακική; πόλεως Αβδήρων.
Κετρίπολις.
Ή κατάληξις ή λέξις, ως είπομεν, πορις καί κατ' έναλλαγήν γραμ μάτων πολις (πρβλ. καί τα εις νεοελληνικήν γλώσσαν κόλπος κόρφος, α δελφός αδερφός κτλ.) Φα εσήμαινεν εις την θρακικήν γλώσσαν υιός, παιδί.
"09•εν Ρασκοΰπορις=υίός Ράσκου, Άβροΰπορις=υίός "Αβρού,. Κε τρίπολις=υίός Κέτρι κτλ.
Το πορις τούτο είνε συγγενές με την εις την Λατινικήν γλώσσαν δια τηρηΟείσαν λέξιν ριιεΓ ραεπ=παίς, υιός, τέκνον.
"Ισως να είνε σχετική προς το πολις ή μεταγενέστερα Βυζαντινή κα τάληξις πονλος, ή οποία τόσον πολύ έγενικεΰϋη σήμερον.


"Ολαι αί ίστορικαί ειδήσεις και αί αρχαιολογικάί ενδείξεις συμφωνούν εν γένει καί συμπίπτουν επί του σημείου, δτι ό πρώτος εποικισμός των Ελ ληνικών χωρών εγινεν από βορρά προς νότον. Καθώς επίσης είνε Ιστορι κώς εξακριβωμένον, ό'τι από βορρά προς νότον έγιναν κατά το πλείστον αί διάφοροι επιδρομαι εις τάς χώρας της Ελληνικής χερσονήσου. Εις τοϋτο δε προ πάντων συνετέλεσεν ή γεωγραφική Φέσις της Ελληνικής χερσο νήσου.
Κατά τάς μετακινήσεις καί μεταναστεύσεις αΰτάς εΰκολον είνε να νοηθη, οτι οί αρχαιότεροι κάτοικοι έξηναγκάζοντο συνήθως υπό των επερχομέ νων, εάν ήσαν ισχυρότεροι, να μεταναστεύουν νοτιώτερον, κατερχόμενοι δε να καταφεύγουν καί εις τάς νήσους, εις το όποιον ΰπεβοήΰει πολύ καί ή ναυτιλία, ή δποία, καΰώς από τον "Ομηρον καταφαίνεται, ήκμαζε πολύ καί προ της εποχής μάλιστα του Μίνωος.
Ό ΚΓεί5οΗηί6Γ φρονεί, ότι οί θράκες έγκατεστάθησάν εις τους εν τη Ελληνική χερσονήσψ τόπους των κατά την τρίτην προ Χρίστου χιλιε τηρίδα.
Πλην κατά τα δεδομένα αρχαιολογικά τεκμήρια ή έγκατάστασις των θρακοπελασγικών φύλων εις την θράκην έγινε πολύ προ της έποχης ταύτης.
Τα μνημεία των θρακικών δυναστειών, αί οποίαι εβασίλευσαν εις την Ουσκουδάμαν (Άδριανούπολιν, εις το Τριμόντιον των Βησσών, Βιζύην, και εις άλλα μέρη της Θράκης είνε φυσικά ολιγάριθμα. Εν τούτοις εις την Φιλιππούπολιν σώζονται τα Ί'χνη ενός τείχους Πελασγικού.
Όλιγώτερον σπουδαία λείψανα πελασγικού τείχους βλέπει τις εις το Διδυμότειχον, επί της ακροπόλεως της πόλεως αυτης, εις την βάσιν ενός βυζαντινού πΰργου' αλλά εις το μέρος τούτο οι λίθοι έχουν ενωθη με αμμοκονίαν, δια να ύποβαστάσουν κατ αρχάς μίαν ρωμαίκην οικοδομην και αργότερον ένα όχύρωμα του μεσαίωνας.
Το δε βυζαντινον παλαιόκαστρον, το όποιον εγείρεται εις το μέσον της Άδριανουπόλεως, παρουσιάζει εις μερικά μέρη, προ πάντων δε όπι σθεν της αγοράς προς τα δεξιά της μεγάλης πύλης του κέντρου εις την έξο δον του κτιρίου τούτου, τείχη, τα οποία είνε πολύ αρχαία, μεταγενέστερα εν πάση περιπτώσει των τειχών του Τριμοντίου. Δεν είνε δυνατόν να ανα γνώριση τις εις τα τείχη ταύτα τα τελευταία ίχνη ενός τείχους μεγαλόπρε πους, τα λείψανα οικοδομής ανεγερθείσης υπό των Όδρί'σών βασιλέων ; Τοσούτο μάλλον άγεται τις να πίστευα τούτο, δσφ οι ογκόλιθοι οι συμμε τρικοί αποτελούν αντίθεσιν προς τα ρωμαίκά θεμέλια, τα ωραία εισέτι, αλλά κατωτέρας αξίας. Κατά ττν)ν περίπτωσιν ταύτην κατά τους χρόνους του Σιτάλκου και του Σεύθου ή αρχαία αυτή πόλις, μία των πρωτευουσών της Θράκης, θα είχε μίαν έκτασιν φαί θα κατείχε θέσιν, επί των οποίων θα ήδυνάμεθα να έχωμεν σήμερον τάς ακριβεστέρας πληροφορίας, αφού επί της έποχης των Άντωνίνων, ως και επί των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου επεσκευάσθησαν και ανεκτίσθησαν τα αρχικά τείχη .
Λαοι της Άρίας ή Ίνδογερμανικης δμοφυλίας, οι κατά τους ιστορικούς χρόνους κληθέντες θράκες, Ιλλυριοί και "Ελληνες, κατηλθον ρις την Έλ. λαδά από τάς παραδουνάβιους χώρας (Τρανσυλβανίαν και Βεσσαραβίαν).
Ό Εά. Μαγ6ί• φρονεί, ότι ή κάθοδος των πρώτων Ελληνικών φύλων εις την Ελλάδα έγινε περί τους χρόνους του δευτέρου ήμίσεος της τρίτης π. Χ. χιλιετηρίδας (μετά το 2500 π. Χ.)
"Οταν ή Άρία φυλή, ή γνωστή κατόπιν υπό το όνομα "Ελληνες, κατήρχετο είς την Ελλάδα, εστάθμευσεν αρχικώς εις τάς ευρείας πεδιάδας του Έβρου, Τόνσου και Έργίνη. Οί "Ελληνες, ως φαίνεται, είχον αορίστους αναμνήσεις περί της ανατολικής καταγωγής των, αλλ' έγνώριζον πολύ κα λά, ότι είχον κατοικήσει άλλοτε εις την θράκην. Τα πολυάριθμα ίχνη μιας θρακικής επιρροης, την οποίαν εύρίσκομεν εις την Ελλάδα, είς την Ελευ σίνα παρά τοις Ευμολπίδαις, εν Δελφοίς παρά τοις θρακίδαις, εξηγούνται δι' ε'ισβολης ελθούσης από βορρά προς νότον μέχρι του ισθμού της Κο ρίνθου.
Οί Αχαιοί περί τα 2500 η 2000 π. Χ. κατηλθον εκ της νοτίου Ρωσ σίας η' Κεντρικής Ευρώπης εις την Ελλάδα μετά μακρόν σταθμόν εις τα Βαλκάνια συγχρόνως εκ Θράκης—Μακεδονίας—Θεσσαλίας και Ιλλυρίας— Ηπείρου. Επίσης και ή κάθοδος των Δωριέων τφ 1104 έ'γινεν από βορρά.
Τους θράκας γενικώς διακρίνουν εις ιστορικούς και προίστορικούς.
Ό καθηγητης Τσούντας είς το έργον του «Αι προίστορικάί ακρο πόλεις Διμηνίου και Σέσκλου» λέγει, ότι είνε άγνωστον, αν υπάρχει εθνο λογική τις σχέσις μεταξύ των ίσεορικών (της έκτης και πέμπτης π. Χ. εκα τονταετηρίδας) και των εν Φωκίδι και Βοιοκία προίστορικών θρακών, οι όποιοι ανήκουν εις τίνα λεγομένην Μεοογείακήν φυλήν.
Πολλοί των νεωτέρων παραδέχονται, ότι οι προίστορικοί θράκες ανήκον εις την Μεσογειακην φυλήν ή ότι ήσαν Τουράνιοι ή Χετταίοι και ότι μόνον οί ιστορικοί θράκες ήσαν "Αριοί.
Ήσαν δε οι Τουράνιοι κατ'αρχάς παλαιαιΣκυθικαι φυλαί, διασταυρω θείσαι με την κιτρίνην φυλήν, και κατείχον την άνω Άσίαν άνωθεν του Παμίρ.
Βεβαίως είνε πολύ τολμηρόν να άποφανθη τις ως βέβαιον και θετι κον περι της καταγωγης των προίστορικών εν γένει θρακών. ΑΙ διασω θείσαι λέξεις είνε ελάχισται, πολύ δε ολίγον μας βοηθούν εις τούτο τα ονό ματα προσώπων, πόλεων, τόπων και αί τοπωνυμίαι, ως και ή συγγένεια αυτών με τα Ελληνικά. Ως εκ τούτου ευνόητος είνε ή αντίθεσις, ή οποία επικρατεί παρά τοις νεωτέροις ιστορικοίς περί της συγγενείας και όμοφυ λίας των προίστορικών (μυθικών και Όμηρικών) και των ιστορικών (μετά τους χρόνους του Πεισιστράτου) θρακών.
Ιστορικώς τούτο μόνον είνε βεβαιωμένον, ότι οί Ιστορικοί θρα"κες από τον έκτον π. Χ. αιώνα κατέχουν όλόκληρον το άνατολικόν τμημα της Χερσονήσου του Αίμου,δηλαδή από τα Καρπάθια όρη μέχρι του ΑΙγαίου, οί Ιλλυριοί το δυτικύν και οί "Ελληνες τύ νότιον. Κατά την Ιστορική ν επο χήν'τά δυτικά όρια της Θράκης είνε ό Στρυμών.
«Επειδή εκ τών αυτών ιστορικών μαρτυριών τών αρχαίων συγγραφέων ουδεμία ειδική διαφορά προκύπτει μεταξύ τών ιστορικών θρακών και τών ομόρων αυτοί; λαών, δηλαδή προς δυσμάς μεν τών Ιλλυριών, τών Παι όνων και τών Τριβαλλών, προς βορράν δε τών Μοισών, τών Γετών και τών Δάκων και προς ανατολάς τών εν τη Μικρά Ασία εθνών και ιδία τών Φρυ γών, τινές τών νεωτέρων Ιστορικών και γλωσσολόγων φρονούν, ότι οί θράκες τών ιστορικών χρόνων ουδέν κοινον έχουν με τους προίστορικούς θράκας, τους συγγενείς τών ΓΙρωτοελλήνων. Διότι οι Ιστορικοί θράκες κα τηλθον από βορρά πολύ βραδύτερον τών προίστορικών και καταλαβόντες όλην την από του Στρυμόνος μέχρι του "Ιστρου χωράν έξετόπισαν τους προτέρους κατοίκου;, οι δε "Ελληνες άφορώντες εις τους πανάρχαιους θράκας ώνόμασαν δια του αυτοϋ ονόματος πάντας τους βαρβάρους τού τους λαούς, οίτινες είχον ποικίλα τοπικά και φυλετικά ονόματα και τών ο ποίων άγνοοΰμεν το κατ' αυτούς έθνικόν ΰνομα.
Ό ΟεΓίιαπ3, αντιτάσσαμε νος εις την γνώμη ν ταύτην, ύπολαμβάνει την ουσιώδη των προίστορικών προς τους Ιστορικούς θράκας—του Ηροδό του και θουυδίδου—αντίθεσιν ως διάφορον της αυτής φυλής τάσιν κατά διαφόρους χρόνους. Παραδεχόμενος δε ως πανάρχαιους της Ελλάδος κα τοίκους τους Πελααγούς προσπαθεί δια μακρών να απόδειξη την συγγέ νειαν αυτών προς τους θράκας δια της αντιπαραθέσεως Πελασγικών και θρακικών ονομάτων και δια της προσαγωγης και άλλων τεκμηρίων, εξ ο Ο συμπεραίνει τελικώς, ότι δύσκολος καθίσταται ή εξεύρεσις ορίων μεταξύ θρακών και Πελασγών. 'Γοϋτο δε πράγματι εύρίσκομεν αληθές.
Της αυτης ωσαύτως γνώμης είε και ο Ηόοί: και ο "νΥεΙαΙίει•.
Ό δε ΗοΙΜο όπως έρμηνεύση την αντίθεσιν, υποθέτει όξυνούστατα, ότιοπαλαιός τών θρακών πολιτισμός ωφείλετοεις την επίδρασιν λαών πο λιτισμένων, προς τους οποίου; επεκοινώνουν οι προίστορικοί θράκες, οι οποίοι ήσαν λαοί της Μικράς Ασίας και οι Φοίνικες, οί όποιοι είχον αποι κίας εις τάς άκτάς της Θράκης και επί τών αμόρων νήσων (Θάσου). Μετά δε τον άποικισμόν τών Ελλήνων εις τάς θρακικός ακτάς και τον εκτο πισμον τών Φοινίκων, επειδή απεκόπη ή επικοινωνία τών θρακών προς τα Ασιατικά έθνη, ούτοι αποχωρήσαντες εις το εσωτερικόν της χώρας επα νέπεσαν εις την βαρβαρικην κατάστασιν.
Ό Οίβείε, διακρίνων τάς εν Θράκη φυλάς εις κυρίως θρακικά και εις Παιονικάς, καταλέγει εις τάς πραηας τους Δίους, τους Βησσούς, τους 2άτρας, τους 2απαίους, του; Μαίδους, τους Βουνού;, τους.Τριβαλλούς και τους Βισάλτας, τους οποίους μόνους θεωρεί συγγενείς των Έλληνο πελασγών, δηλαδή των Πρωτοελλήνων, και αποτελούντος τους λεγόμε νους θράίκας του Διάκοι" γένους. Οντοι πάντες κατ' αυτόν παρέμειναν στά σιμοι εις τον αρχικόν των πολιτισμόν δι' αγνώστους εις ημάς αιτίας, καθ' όν χρόνον οι εν Ελλάδι συγγενείς των προήγοντο αλματωδώς.
Ό Ιιείθη ουδαμώς αμφιβάλλων περί τη; συγγενείας των θρακών και των Πρωτοελλήνων λέγει, ότι ο αρχέτυπος των Ελληνικών φυλών Πελασ γικός κορμός φαίνεται, ότι αντιπροσώπευση εις μεν το μάλιστα πεπολι τισμένον στοιχείον υπό των Ελλήνων, εις δε το μάλιστα βάρβαρον υπό των θρακών.
Ό δε Ιστορικός Οαίδοίιπιίά αποδίδει την κατάπτωσιν του μεγάλου τούτου έθνους κατά τους Ιστορικούς χρόνους και την προίόντος του χρόνου αποθηρίωσιν αυτού εις πολιτικός ανωμαλίας, αναζητών δε την αιτίαν τού του εις την των Σκυθών από βορράν πίεσιν καί έπιμιξίαν ευρίσκει άνα λογίαν τινά εις την ίστορίαν των Ιρλανδών, οίτινες άλλοτε είχον πολιτι σμον πολύ ανώτερον του σημερινού.
Εν αντιθέσει προς τα προεκτεθέντα ο Τοηιθ5θΗε διακρίνει εντε λώς τους μυθικονς και Όμηρικους θράκας από τους ιστορικούς.
Ούτος παραδεχόμενος κατ' αρχήν, ότι οι εις το έσωτερικόν της χώρας θράκες δεν μετε'βλήησαν διόλου μέχρι του εξελληνισμού των, δηλαδή πα ρέμειναν στάσιμοι, απολίτιστοι και βάρβαροι, καθώς οι πρωτογενείς Ίνδο ευρωπαίοι, καθ' ον χρόνον οι εις τα παράλια ομόφυλοι των ένεκα της επι κοινωνίας προς τα προηγούμενα ήδη της Μικράς Ασίας έθνη εξήρθησαν υψηλότερον από τε πνευματικής και υλικής απόψεως, φρονεί ότι οι παρά λιοι θράκες ήσαν αί πρώται από βορρά κατελθοϋσαι Μυσοφρυγικαι φυλαί, οί δε του εσωτερικού κατηλθον βραδύτερον από τάς προς δυσμάς των Καρ παθίων ορέων χώρας, όπου ήσχολοΰντο, περί την κτηνοτροφίαν. Ούτοι οι βραδύτερον κατελθόντες κατ' αρχάς μεν υπέταξαν τους προς βορραν του Αίμου οικούντες Μυσούς, έπειτα δε ύπερβάντες το όρος κατέκτησαν καί την θράκην, της Οποίας τους συγγενείς εις αυτούς λαούς από τε καταγωγής και γλώσσης που μεν αφωμοίωσαν, που δε εξετόπισαν προς τάς ακτάς του Αιγαίου. Έχ, δε των εκτοπισθέντων άλλοι μεν κατηλθον εις την Μακεδο νίαν και θεσσαλίαν και νοτιώτερον εις την Ελλάδα, άλλοι δε διεκπεραι ώθησαν εις την Μικράν Άσίαν. Λείψανα δε των πρώτων τούτων θρακών εις την Ελλάδα παρέμειναν εις τάς Αθήνας μεν οί Εύμολπίδαι, των Ο ποίων οί απόγονοι ήσαν ιερείς της Δήμητρος, της Οποίας την λατρείαν, ως και ν του Διονύσου, είσήγαγον οι θράκες εις την Άττικήν, εις δε τους Δελφούς οί θρακίδαι. Τα δε υπό των Ελλήνων μυθολογούμενα περί των αοιδών Όρφέως, Φιλάμμωνος, θαμύριδος, Μουσαίου και περι της λα τρείας της Δήμητρας και τοΰ Διονύσου δηλοϋσιν ακριβώς, ότι όί πρώτοι θράκες πρωίμως έφθασαν εις βαθμίδα πολιτισμού ως θεραπεύοντες τάς Μούσας και γινώσκοντες την καλλιέργειαν του σίτου και της αμπέλου. Ή διάκρισις δε των απογόνων των παλαιοτέρων θρακών, δηλαδή των κατα κτηθέντων, από τους νεωτέρου; θράκας, ήτοι τους κατακτητάς, υπήρχε και κατά τους υστέρους χρόνους εις την μεταξύ τοΰ Αίμου και της Ρο.δόπης χωράν. Διότι οί μεν κατακτητα'ι ε'ξηκολούθουν ασχολούμενοι περί την κτη νοτροφίαν, το κυνήγιον και τον πόλεμον, οι δε κατακτηθέντες, δηλαδή οί Μυσοι και οι θρακοφρύγες, περί την γεωργίαν, την μεταλλουργίαν, τάς τέ χνας και το εμπόριον Ιστάμενοι τοιουτοτρόπως υψηλότερα εκείνων εις τον πολιτισμόν.
Προς ταϋτα διαφωνεί ό ΚΓ6ί:5θ1ιηί6Γ, νομίζει δε οί'τος, ότι οί βόρειοι θράκες ανέκαθεν διέφερον από τους παραλίους και τους νοτίους ομοφύλους των, διότι ούτοι ζώντες ΰπο την επίδρασιν του Κυκλαδικού πολιτισμού α νηλθον εις ύψηλοτέρας πολιτισμού βαθμίδας, εκείνοι δε απομεμονωμένοι παρέμειναν εντελώς στάσιμοι και βάρβαροι.Και πράγματι μερικαί φυλαι εις το έσωτερικον της χώρας και κατά τους μεταγενεστέρους χρόνους παρέμει ναν εντελώς στάσιμοι από πνευματικής απόψεως.
Το ότι οί των Ιστορικών χρόνων θράκες διέφερον κατά τον πολιτι σμόν και τα ήθη από τους συγχρόνους των "Ελληνας και έμειναν στάσιμοι η προώδευον πολύ βραδέως, τούτο δεν δύναται βεβαίως να λογιστή ως ασφαλές τεκμήριον τοΰ ότι ήσαν άλλης φυλής και όχι συγγενείς των Πρωτο ελλήνων. Τα θρακικά ήΟη και έθιμα ήσαν εν πολλοίς βάρβαρα, αλλά ταύτα ήσαν ποτέ και Ελληνικά, επεκράτουν δε ταύτα και εις την Ελλάδα και όταν ακόμη ο βίος κατά τα άλλα απείχε πολύ από την πρωτογενή βαρβαρότητα.
Πολλά δε άλλα συντιγορούν περί της ταυτότητος των πανάρχαιων και των ιστορικών θρακών και περί της συγγενείας των με τους "Ελληνας. Προ πάντων δε ή διατήρησις εις τους συγγραφείς και εις τάς έπιγραφάς των αυτών εθνικών ονομάτων, το οποίον σημαίνει την αδιάλειπτον των αρχαίων φυλών συνέχειαν, καθώς καί ή κατά τους Ιστορικούς χρόνους διατήρησις του προίστορικού ονόματος Τήρης υποδεικνύουν ταυτότητα των πανάρχαιων και των ιστορικών θρακών» 752
Παρ1 όλα ταύτα εκ των προεκτεθέντων δυσκόλως δύναται να πρόκυ ψη ως συμπέρασμα, ότι οί πανάρχαιοι και οι Ιστορικοί θράκες ήσαν τη Ιδίας φυλής και διέφερον μόνον κατά την κττοχην και τον χρόνο ν της με ταναστεύσεως και εγκαταστάσεως των εις την Έλληνικην χεοσόνησον.
Οί προίστορικοί και προομηρικοι θοά"κες μετά τα Τρωικά συνεχωνεύ θηταν μετά των Ελληνικών φύλων. Πρώτοι δε όλων έξελληνίσΟησαν οί Πιέρες θράκες και οί νοτιώτεροι τούτων εις την κυρίως Ελλάδα κατελθόν τες. Άργοτερον έγινεν ή κάθοδος και άλλων θρακικών φύλων και εκ τού του εφαίνετο ή μεγάλη διαφορά μεταξύ των προίστορικών και Ιστορικών θρακών.
Λαμβανομένου δε ΰπ' όψιν, ότι ή επικοινωνία ενός έθνους με άλλα περισσότερον πολιτισμένα και προηγμένα έθνη εινε το ασφαλέστερον στοι
χείον πολιτισμού και ο σπουδαιότερος φορεύς αυτοϋ—καθώς συνέβη κατά τους τελευταίους χρόνους με τους προοδευτικού; Ιάπωνας κατ' αντίθεσιν των Ομοφύλων των, αλλ' εξαιρετικώς και κατ' έξοχην συντηρητικών Κινέ ζων—ή γνώμη του Ηο11π§•,ότι ό παλαιός των θρακών πολιτισμός ωφείλετο εις την επίδρασιν λαών πολιτισμένων, προς τους οποίους οί θράκες επεκοι νώνουν, είνε ορθότατη και αξία πολλης προσοχής. Άπόδειξις δε τούτου οί Ήδωνοί, οι έπι αιώνας πολλούς έπικοινωνήσαντες με τους νησιώτας των Κυκλάδων και με τους Φοίνικας της Θάσου και παρ' αυτών διδαχθέντες την μεταλλουργίαν και τάς τέχνας και εις το εμπόριον προπονηθέντες. Επί σης οί Δόλογκοι, οί συζήσαντες είρηνικώς με του: "Ελληνας των αποικιών της θρακικής χερσονήσου και τα αγαθά του Ελληνικού πολιτισμού ασπα σθέντες, εν μέρει δε και οι Όδρύσαι, οΓανες ερρύθμισαν οπωσδήποτε τα της πολιτείας των προς τους Αθηναίους, με τους Οποίους εύρίσκοντο εις αδιάλειπτον συνάφειαν η υπό την επιρροήν των. Επίσης οί Φρύγες, επί χιλιετηρίδας διατελέσαντες άνευ πιέσεως ή επιδράσεως άλλων απολίτιστων και βαρβάρων λαών, προήχθησαν πνευματικώς και έδειξαν σημαντικήν πρό οδον εις τον πολιτισμόν, διότι και από υλικής απόψεως ήσαν, ως οί Ήδω νοί, εις εξαιρετικήν ευεξίαν, το οποίον συμβάλλει τα μέγιστα είς τον πολι τισμόν: Τουναντίον δε οί Τριβαλλοί, οί βησσοι και οί "Ασται, κατοικούντες χώρας όρεινάς και ζώντες εντελώς απομεμονωμένοι, άνευ της ελαχίστης επιδράσεως άλλων πολιτισμένων λαών, ως κυνηγοί, κτηνοτρόφοι, λησται και μισθοφόροι πολέμου, έμειναν εντελώς απολίτιστοι.
«"Οτι το θρακικον φύλον ήτο συγγενές προς τους "Ελληνας, τούτο εκ πολλών καθίσταται προφανές. Εις αρχαιότατους χρόνους το όνομα καιβίος των θρακών εινε στενώτατα συνδεδεμένος προς τον βίον των Ελλή νων, και μάλιστα τον πνευματικόν, και οί πρώτοι είς το Έλληνικόν ύμνφ δοί (Όρφεύς, Μουσαίος, Θάμυρις, Εΰμολπος) καλούνται θράκες, θρακών δε αοιδών η μουσικών συνοικισμοι εγέμιζαν πολλάς των περι τον "Ολυμπον και Ελικώνα χαοών, και εις την Άττικην δε ή πλησίον των Αθηνών ευ ρισκομένη Ιερατική πολιτεία Έλευσις εμυί)ολογείτο ως υπό θρακών Ιδρυ μένη, θρφχίθαι δε απετέλουν εις τους Δελφούς επιφανέστατον γένος Ιερα τικόν, οποίον ήτο εις την Ελευσίνα το θρακικον γένος των Ευμολπιδών. Ή οργιαστική λατρεία του Διονύσου υπό θρακών διεδόθη εις τάς Ελληνι κός "ώρας και «αί ίέρειαι των Όρφικών όργιασμοίς ένοχοι» Κλώδωνες και Μιμαλλόνες, αί επιχωριάζουσαι παρά τοις παρά τον Αίμον Ήδωνοίς και Όδρύσαις, επεχωρίαζον και εις την Μακεδονίαν. Πολλά λείψανα της ιδι αιτέρας γλώσσης των θρακών δεν διεσώθησαν, αλλά και αί διασωΟείσαι λέξει.ς και τα μυθικά ονόματα ανδρών και τόπων μαρτυροΰσι την σνγγέ νειαν της θρακικής γλώσσης προς την Έλληνικήν» 753
«Κατά τα νεώτατα πορίσματα της εθνολογίας και γλωσσολογίας οί θράκες, οί των ιστορικών χρόνων ("Ηδωνοι και Όδρύσαι και οί την Άσι ατικην θράκην οικοϋντες θυνοί, Βιθυνοί, Μνσοί), ήσαν θρςικοπελασγοί συγγενείς προς τους Έλληνοπελασγους της Μακεδονίας, Ηπείρου και των λοιπών εν Ευρώπη και Ασία χωρών, πρόγονοι των Ελλήνων των Ιστορι κών χρόνων. Είνε δε γνωστόν, ότι θράκες ήσαν διεσπαρμένοι καθ' ά'πασαν την Ευρωπαίκην Ελλάδα, επί αιώνας έχοντες εις αην δύναμιν και κράτος.
»Έντεΰθεν προκύπτει είς ημάς το σπουδαιότατον μέρος του περί θρα κών ζητήματος, πώς οί μυθικοι αντιπρόσωποι της Ελληνικής ποιήσεως και μουσικής καλούνται θρφκες και πώς οί θράκες ούτοι από βορρά κα τερχόμενοι προς νότον Ιδρύουν σταθμούς κατά την πορείαν των εις όλα τα κέντρα του αρχαιοτάτου πνευματικού βίου της Ελλάδος.
»Προς λύσιν του ζητήματος τούτου ο περιώνυμος μέγας Γερμανός φι λόλογος Όδοφρείδος Μύλλερ εις την ύπ' αυτού συγγραφείσαν ίστορίαν της Ελληνικής φιλολογίας έγραφε" «το αςιομνημόνευτον, όπερ παρεδόθη εις ημάς εκ των περί των αρχαίων υμνωδών της Ελλάδος παραδόσεων, είνε, ότι πολλοί εξ αυτών καλούνται θράκες. Είνε όλως αδιανόητον, ότι κατά τους μεταγενεστέρους χρόνους, όταν οί θράκες εθεωρούντο βάρ3αρος λαός (θουκ. Ζ, 29 «τύ γαρ γένος το των θρακών όμοια τοις μάλιστα του βαρ βαρικού φονικώτατόν εστι», ητο δυνατόν να σχηματισθη" γνώμη τοιαύτη, ώστε να αποδοθη" είς αυτούς τοιούτον ουσιώδες έργον εις την πρωτην πνευ ματικην μόρφωσιν της Ελλάδος. "Αν λοιπόν ή έννοια της παραδόσεως είνε, ότι ο Εΰμολπος, ο Όρφεύς, ο Μουσαίος, ο Θάμυρις πρέπει να θεω ρηθούν συγγενείς με τους κατά τους Ιστορικούς χρόνους αναφερομένους
λαούς της Θράκης, τους λαλούντας γλώσσαν βάρβαρον ακατάληπτον εις τους "Ελληνας, τότε αί περί των αρχαίων θρακών παραδόσεις καταντώσιν είς ημάς ακατανόητοι και δεν είμποροΰν να διατελούν εν συνάφεια προς την Ιστορίαν του Ελληνικού πολιτισμού. Διότι προφανώς κατά τους αρχαι ότατους εκείνους χρόνους, οπόταν και ή των λαών προς αλλήλους κοινω νία και ή γνώσις ξένων γλωσσών ήτο τοσούτον σμικρά, αοιδοί ψάλλοντες είς ξένην γλώσσαν ουδεμίαν ειμποροΰσαν να έχουν ροπήν επί την πνευμα τικην ανάπτυξιν των Ελλήνων μεγαλειτέραν από τον τερετισμον των πτη νών. Άλλα ακριβεστέρα έρευνα περί της πατρίδος των θρακών δεικνύει, ότι ή πατρίς αυτών αυτή είνε ή Πιερία, ή περι την ανατολικην πλευράν του Όλύμπου βορείως της Θεσσαλίας χώρα. Ενταύθα εκείτο και το Λιβή θριον εκείνο όρος, όπου κατά τα λεγόμενα έψαλλαν αί Μούσαι την θρηνφ δίαν αυτών επάνω εις τον τάφον του Όρφέως. Οί αυτοί θράκες, οί Πίε ρες, "κατά τους προ της Δωρικης και Ελληνικής μεταναστεύσεως χρόνους κατοικούσαν και εις τινας τόπους της Βοιωτίας και της Φωκίδος. "Οτι οι θρφκες έγκατεστάθησαν και περί το Βοιωτικον όρος Ελικώνα εις την πε ριοχην των Θεσπιών και της "Ασχρης, τούτο εγνώριζον πλέον σαφώς οί αρχαίοι Ιστορικοί εκ των παραδόσεων των πόλεων και από την ταυτό τητα πολλών τοπικών ονομάτων προς τα της περι τον "Ολυμπον χώρας (Λιβήθριον, Πιμπληίς, Ελικών κτλ.), παρά δε τας υπώρειας του Παρνασ σού εις την Φωκίδα εκείτο κατά τα λεγόμενα ή Δαυλίς, ή έδρα του θρακος βασιλέως Τηρέως». Ταύτα κατά τον Μύλλερ.
»Ή υπό του Γερμανού φιλολόγου διδομένη εξήγησις μετέχει μεν πολύ της αληθείας, αλλ' είνε ατελής και ελλιπής ιδίως είς τα άφορώντα εις τάς σχέσεις των θρακών της Ελλάδος προς τους της βορείου Θράκης. Ό υ πό του Μύλλερ γινόμενος χωρισμός του θρακικού φύλου εις τους βορείους βαρβάρους θράκας του Αίμου και εις τους νοτίους θράκας της Ελλάδος, τους πατέρας του Ελληνικού πολιτισμού, καταλείπει πολύ το κενόν εις την αντίληψιν της όλης Ιστορίας και εθνολογικής εννοίας θρακών και Θράκης. "Οτι οί θράκες της κυρίως Ελλάδος ήσαν διαφόρου φυλής από τους περί τον Αίμον και ότι ή πρώτη κοιτις αυτών ήτο ή Πιερία, δεν είνε γνώμη λίαν ακριβής. Των θρακών το όνομα είνε ήδη πολυ γνωστόν εις τον "Ομηρον. Οί θράκες δε έκατοικούσαν και είς την Μακεδονίαν, όπου επε χωρίαζον κατά τον Πλούταρχον (Βίος Αλεξάνδρου, 2) «γυναίκες ένοχοι τοις Όρφικοίς οΰσαι και τοΤς περι τον Διόνυσον δργιασμοίς εκ του πάνυ παλαιού Κλώδωνές τε και Μιμαλλόνες επωνυμίαν έχουσαι πολλά τοις Ή δωνοισι και ταίς περι τον Αίμον θράσσαις όμοια δρώσιν, αφ' ων δοκεί και τύ θρησκεύειν ταίς κατακόροις γενέσθαι και περιέργοις ίερουργίαις». Εκ του Όμηρου (Ίλ. Ζ, 130—140) ήδη γνωρίζομεν, ότι η Θράκη ήτο κοιτις της δργιαστικης λατρείας του Διονύσου. Εκ του Ηροδότου είνε γνωστόν,
ότι ο περί τον ΑΓμον κατοίκων θρακικός λαός των Βησσών ή Βεσσών Ιπί της κορυφης αυτης του Αί'μου είχε το μαντείον αυτού. Το όνομα δε Βηασός, δ,τω; και το θξ αυτό, φαίνεται ότι ανέκαθεν εσήμαινεν αοιδός, ψάλτης, Ιερεύς, ίσως δε και τα ονόματα ΰρήσκος, ΰρησκεία, Φρησχεύω 'έχουν συγγένειας προς το θρξ, Οπόταν ή πρώτη έννοια του ονόματος τούτου είνε ή του ύμνωδοΰ,πιθανώτατον δε ότι αί δργιαστικαι τελεται του Διονύσου και των Κλωδώνων και των Μιμαλλόνων της Μακεδονίας έχουν κοιτίδα την θράκην η την θρακικήν Μακεδονίαν (εις τινας τόπους της Θράκης τε λούνται νυν οργιαστικοί τίνες εορτασμοί του Πάσχα, καλούμενοι Αναστε νάρια, λείψανα πιθανώς των παλαιών θρακικών οργιαστικών τελετών).
»Δια τούτο εις όλας τάς περι θρακών παραδόσεις και τάς από βορρά εις τας Ελληνικός χώρας μεταστάσεις υπονοείται ή διάδοσις των θρακικών τελετών και μυστηρίων είς τάς Έλληνικάς χώρας. Ουδέν δε παράδοξον, ότι οι πρώτοι λαοί της κυρίως Ελλάδος τάς πρώτας ύμνφδίας και την μουσικην έλαβαν παρά των θρακών, όπως έλαβον και την μουσικην των Λυδών και των Φουγών τη; Μικρά; Ασίας (λυδιστί, φρυγιστι αρμονία).
»Διά της τοιαύτης εις το όνομα των θρακών διδομένης ερμηνείας αί ρεται πασα ή αντίθεσις μεταξύ των βορείων θρακών του Αί'μου και των θρακών της Ελλάδος και το όνομα καθίσταται απλώς θρησκευτικον εις τε την θράκην και την Ελλάδα, είνε δε ά'λλως γνωστόν ότι εις την Έλλη νικην δεν σημαίνει τάς περί θεών δοξασίας και λόγους, αλλά την λα τρείαν αυτήν, τους ύμνους και τάς προσευχάς. Και φαίνεται μεν, ότι ο Θουκυδίδης (β, 29) κάμνει διάκρισίν τίνα μεταξύ της εν Φωκίδι Θρά κης και της μεγάλης Θράκης των χρόνων του, αλλ' η διάκρισις αυτή έχει απλώς γεωγραφικον χαρακτηρα, ουδεμίαν δε υπαινίσσεται εθνολογικην δια φοράν μεταξύ των προίστορικών θρακών της Ελλάδος και των θρακών της μεγάλης Θράκης των χρόνων του θουκυδίδου. "Οτι δε ο Θουκυδίδης τους θράκας των χρόνων αυτού θεωρεί βαρβάρους και φονικούς (Β, 29) «το γαρ γένος το των θρακών Ομοια τοις μάλιστα του βαρβαρικού, εν φ θαρσήση, φονικώτατόν εστί», δεν αναιρεί την τοιαύτην είκασίαν ή γνώμην. »Διότι ο τοιούτος χαρακτηρισμός των θρακών δεν αναιρεί την φυλετι κην συγγένειαν των προίστορικών θρακών της Ελλάδος και των θρακών των Ιστορικών χρόνων. Ή θρακική φυλή ητο φυλή όχι μόνον είς τάς Έλλη νικάς χώρας κατά τους προίστορικούς χρόνους έπεκταθείσα, αλλά και πέραν του Βοσπόρου και του Αιγαίου πελάγους καταλαβούσα χώρας, είς την Μι κράν Άσίαν και είς αυτό ακόμη το Αιγαίον πέλαγος. Οί Βιθυνοί, οί Μυσοί,οί Παφλαγόνες, οι Λυδοι και οί Κάρες ήσαν πάντως θρακικοι λαοί, και εις τάς νήσους δετού Αιγαίου, Ιδίως είς την Παρόν και την Νάξον, κατά τους Ιστορικούς χρόνους ύπηρχον οίκοι θρακικοι και ηγεμόνες φέροντες ονόματα θρακικά, ως ο Λύγδαμις της Νάξου. Οί θράκες δε ήσαν και συγγενείς
προς τους Κιμμερίους του Πόντου, της Μίκράς Ασίας καί του Πόντου, των κυρίως Κιμμερικών χωρών των βορείων ακτών του Ευξείνου Πόντου. Λέ γει δε και ο Θουκυδίδης (Β, 97) «των εν τη" Ευρώπη μεταξύ του Ιονίου κόλπου και του Ευξείνου Πόντου μεγίστη εγένετο ή αρχή των θρακών.
: ,»Το όλον συμπέρασμα των περί θρασών παραδιδομένων και νυν επι στημονικώς έρευνωμένων εινε, ότι το όνομα τοϋτο έφερον πολλαι της Ευρωπαίκης Ελληνικής ή Ιλλυρικής χερσονήσου και της Μίκράς Ασίας φυλαι συγγενείς προς άλλήλας τε κα'ι πρύς τους Πελασγούς, τους προγό νους των Ελλήνων των Ιστορικών χρόνων.
»Ή θρακοηελααγιαή αυτή φυλη εξετείνετο εις την Άσίαν και μέχρι του Αρμένικου οροπεδίου, θράκες δε η θρακοπελασγοί ήσαν τοιουτοτρό πως οι προίστορικοί απολίτιστοι "Ελληνες, έχοντες όλα τα στοιχεία του υψηλότερου πνευματικού βίου, εξ ων προηλθεν ύστερον ο βίος ο Ελ ληνικός» 754

'Εν γένει δε οι προίστορικοι θράκες εινε στενώτατα συνδεδεμένοι με τους Πελασγούς, με τους οποίους εις παναρχαίαν εποχην εμφανίζονται από κοινοί ως οι πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος εις την θεσσαλίαν, Βοι ωτίαν και Φωκίδα.
Οί θράκες από την παρά τον "Ολυμπον Πιερίαν δια των στενών της γραφικης κοιλάδος των Τεμπών κατηλθον κατά πρώτον εις την θεσσαλίαν και εκείθεν εις την Φωκίδα, Βοιωτίαν, Άττικήν, Εί'βοιαν και Νάξον.
Την Βοιωτίαν, λέγει ο Στράβων, επφκησαν θράκες (μετά Πελασγών) αποδιώξαντες τους Βοιωτούς
Άργότερον όμως οι Βοιωτοι ένισχυθέντες απεδίωξαν από την χωράν των τους μεν Πελασγούς εις τάς Ά9ήνας, τους δε θράκας εις τον Παρ νασσόν.
Έκεί δε εις την Δαυλίδα, πόλιν κειμένην άνωθεν της Χαιρώνειας, I βασίλευαεν ο Τηρευς εις εποχην, κατά την οποίαν το περισσότερον μέρος της σήμερον ονομαζόμενης "Ελλάδος ήτο κατοικημένον από βαρβάρουο.
Διότι, όταν ο Πανδίων είχε πόλεμον με τον Λάβδακον «περι όρων γης», δια τα σύνορα των, επεκαλέσθη εις βοήθειαν τον εκ Θράκης ελθόντα υίόν του "Αρεως (πολεμικώτατον) Τηρέα. και με την δύναμιν αυτού υπε ρισχύσας εις τον πόλεμον έδωκεν εις τον Τηρέα προς γάμον την θυγατέρα του Πρόκνην.
Και ο Κάδμος δε ελθών από την Φοινίκην με την μητέρα του Τηλέ φασσαν προς αναζήτησα• της αδελφης του Ευρώπης και αδυνατών να την εΰρη εκατοίκησε εις την θράκην. Ό Κάδμος είχε μείνει προσωρινώς είς την Φοινίκην, όπου έμεινε μονίμως ο αδελφός του Φοίνιξ, ενώ ό άλλος αδελφός του Κίλιξ ανεχώρησεν εις την ύπ' αυτού όνομασθείσαν Κιλικίαν. Αφού δε έθαψεν ο Κάδμος την μητέρα του αποβανοϋσαν, εφιλοξενήθη υπό των θρακών, πριν ή μεταβί) εις τους Δελφούς, δια να ερώτηση το μαντ8Ίον περί της αδελφης του Ευρώπης. Τότε δε ο Κάδμος κατά διαταγην και Οδηγίαν του θεού έκτισε τάς Θήβας755.
Ό βασιλεύς δε της Θράκης Βορέας ελ8ών εις την Άττικην ήρπασε την ΏοείΟυιαν, θυγατέρα του βασιλέως Ερεχθέως756
Οί δε Πελασγοί ήσαν οι πρώτοι και οι αρχαιότατοι κάτοικοι της Ελ λάδος, θεωρούμενοι ως Πρωτοέλληνες.
«Το Ο'νομα—λέγει ο καδηγητής Τσούντας—του λάου η των λαών, οίτι νες εις την θεσσαλίαν και την Βοιωτίαν υπήρξαν οι φορείς του πολι τισμού του λιθικοϋ αιώνος, ουδέποτε πιθανώς θα μάθωμεν μετά ββαιότη τος. Είνε όμως άξιον του κόπου να παραβληίώσι προς τάς αρχαιολογικός ενδείξεις αί παραδόσεις των αρχαίων περί των παλαιότατων κατοίκων των χωρών τούτων, διότι ίσως δυνατόν να συναχθή εντεύθεν πιθανόν τι συμπέρασμα.
»Είς πολλά μέρη της Ελλάδος λέγεται, ως γνωστόν, ότι κατοίκησαν οι Πελασγοί, ουδαμοϋ όμως η ΰπαρξις αυτών είνε τόσον βεβαία, όσον είς την θσσαλίαν. Οί Πελασγοί είνε αρχαιότατοι κάτοικοι της χώρας ταύτης, νικώσι δε και υποτάσσουν αυτούς 6 Δευκαλίων και ο ιΊός αυτού "Ελλην, ήτοι οί γενάρχαι των Ιστορικών Ελληνικών φυλών.
»"Αλλος προελληνικός λαός, του οποίου τα ίχνη ανευρίσκονται εις την θεσσαλίαν, είνε οι θράκες. Ή ανάμνησις αυτών εδώ δεν ήτο κατά τονς μετέπειτα χρόνους τόσον ζωηρά, όσον ή των Πελασγών, ουχ ήττον όμως ή ΰπαρξις τούιων είνε ασφαλώς μεμαρτυρημένη.
»ΟΙ δυο ούτοι λαοί, Πελασγοί και θράκες, δικαιούνται βέβαια να ληφθοϋν ύπ' όψιν εις την ζήτησιν ταύτην, πιστεύω δε αληθώς, ότι υπάρ χουν ενδείξεις συνηγοροΟσαι υπέρ της υποθέσεως, ότι ούτοι ήσαν φορείς του πολιτισμού, περί ου ο λόγος.
»Ποώτον. Είνε αξία προσοχής ή σύμπτωσις, ότι οι θράκες (χναφέρον ται νοτιώτέρον της Θεσσαλίας, μάλιστα εις την Φωκίδα και την Βοιωτίαν, τάς δύο δηλαδή χώρας, εις τάς οποίας απαντά πολιτισμός του λιθικοϋ αιώ
νος, τόσον συγγενεύων προς τον θεσσαλικόν. Οι "Αβαι ήσαν κατά τον "Α ριστοτέλην θρακική πόλις, εις την Δαύλειαν εβασίλευεν ό θραξ Τηρεύς, οί θράκες πολεμούν προς του; Μινύας του Όρχομενοΰ και προς τους Βοιωτούς.
»0ί Πελασγοί ωσαύτως μνημονεύονται εις την Βοιωτίαν, όπου συμμα χούν με τους θράκας, ίνα πολεμήσουν κατά των Θηβαίων. Ό σύνδεσμος δε μεταξύ των δύο λαών εκδηλούται ενταύθα πιθανώς και δια της ενώσεως του θρακος άρρενος μετά της Πελασγικης Αφροδίτης.
»Δεύτερον. Εις τινας των Κυκλάδων και εις την Άκρόπολιν των Α θηνών εΰρομεν σύστημα δχυρώσεως καταγόμενον κατά πάσαν πιθανότητα από το θεσσαλικόν σύστημα, το όποιον απαντά εις την ακρόπολιν του Διμηνίου και τύ όποιον εις την θεσσαλίαν και την Φωκίδα διρτηρείτο μέχρι των Ιστορικών χρόνων. Άλλα την Άκρόπολιν των Αθηνών έτείχισαν κα τά την παράδοσιν οί Πελασγοί, εις τάς Κυκλάδας δε έφερε το σύστημα λα ός από την Εΰβοιαν μεταναστεΰσας. Τίς ήτο ό λαός ούτος δεν γνωρίζομεν βεβαίως, γνωστότατον όμως είνε, ότι κατά τους αρχαίους οι θράκες διέβη σαν εις την Εΰβοιαν από την Φωκίδα, περι τούτων δε των θρακών της Ευβοίας εσώζετο, όπως και περί των Πελασγών, παράδοσις, ότι ήσαν κτί σται οχυρών ακροπόλεων. Διότι κατά τίνα παλαιόν σχολιαστήν του Ευρι πίδου (Όρ. 965) οί Κύκλωπες, οιτινες ετείχισαν τάς Μυκήνας και την Τίρυνθα, δεν ηλθον από την Λυκίαν, άλλ' ήσαν «θρακικόν έθνος από Κύκλωπος βασιλέως ούτως ωνομασμένοί' ούτοι πολεμώ εξαναστάντες της ιδίας γης, άλλοι άλλη φκίσθησαν, οί πλείονες δε αυτών εν τη Κουρήτιδι, ήσαν δε άριστοι τεχνίται προς οίκοδομίαν».
»Τρίτον. Κατά τον Ήρόδοτον (Β, 51) οι "Ελληνες έμαθον παρά των Πελασγών να απεικονίζουν τον Έρμην ίθυφαλλικόν. Είνε δε βεβαίως ά ξιον σημειώσεως, ότι εις το Σέσκλον πλην των δύο λαβών, αίτινες έχουν όχημα φαλλού, και πλην του ανδρικού είδωλίου, το όποιον άπτεται του αι δοίου, ανεκαλύφθησαν και δύο τεμάχια προερχόμενα από άσεμνα συμπλέ γματα, ως φαίνεται.
»Τέταρτον. Και Φεών ονόματα έδιδάχθησαν οι "Ελληνες υπό των Πελα σγών κατά τον Ήρόδοτον.Διότι οί δίοι Πελασγοι ήσαν καθόλου σοφός λαός" σοφός περι την γεωργίαν, σοφός περί την τειχοδομίαν και οίκοδομίαν, σοφός περι τα θεία. Ή αίγλη δε αυτή της σοφίας, ήτις περιβάλλει το όνομα αυ τών, είνε ευεξήγητος, εάν δεχ9ώμεν, ότι τα λείψανα του λιθικού αιώνος εις την θεσσαλίαν και την Βοιωτίαν ανήκουν κατά μέγα μέρος Ρις αυτούς" διότι ο πολιτισμός εκείνος ήτο τόσον υπέρτερος του αμέσως διαδεχθέντος αυτόν, ώστε ευκόλως εννοείται, ότι οί νικητα'ι των Πελασγών απέβλεπαν προς αυ τούς μετά τίνος σεβασμού και τους εθεώρουν ως τους πρώτους εργάτας του πολιτισμού.
»Ή συμφωνία αυτή μεταξύ των παραδόσεων και των αρχαιολογικών τεκμηρίων είνε τοιαύτη, ώστε, εάν αί παραδόσεις περιέχουν πυρήνα τίνα Ιστορικής αλητείας—και εγώ πιστεύω, ότι αύται τουλάχιστον περιέχουν— οι Πελασγοί και οι θράκες φαίνονται έχοντες πραγματικώς πλείστα δικαι ώματα, ίνα θεωρηθούν φορείς του πολιτισμού του λιθικού αιώνος κατά την θεσσαλίαν και την Βοιωτίαν μρτά της Φωκίδος. Τίς ητο ή σχέσις μεταξύ των δύο τούτων εθνών δεν γνωρίζομεν ακριβέστερον είνε όμως πιθανόν ότι ήσαν ανγγενείς.
»Επίσης δεν δυνάμεθα να ορίσωμεν μετά τίνος ασφαλείας την έθνο λογικην σχέσιν αυτών προς τους κατοίκους των βορειοτέρων χωρών, εις τάς οποίας απαντά πολιτισκός όμοιος κατά πολλά προς την θεσσαλίαν και την Βοιωτίαν.Ό Η. δοίαπιίάί: και άλλοι είκασαν περί εκείνων, ότι ήσαν θράκες. Εννοούν όμως τους προγόνους του Ίνδογερμανικοΰ λαού των Ιστορικών θρακών, προς τους οποίους ά'γνωστον είνε, εάν είχον συγγένειάν τίνα οι προίστορικοί θράκες τη Ελλάδος.
»Και καθόλου όμως ούτε περί των ενταύθα ούτε περί των εις τάς χώ ρας εκείνας— θράκην, Τρανσυλβανίαν, μεσημβρινήνΡωσσίαν κλπ.— φορέων του νεολιθικού πολιτισμού είνε βέβαιον, ότι ανήκον εις την Ίνδογερμανι κην ομοφυλίαν. Δυνατόν να ήσαν μέλη της λεγομένης Μεσογειακής φνλής και επομένως ανέκαθεν συγγενείς των αρχαιοτάτων κατοίκων της Κρήτης, από τους οποίους όμως πρέπει να απεχωρίσθησαν πολύ προ της τετάρτης π. Χ. χιλιετηρίδος.
»ΑΙ πλείσται των συμφωνιών, τάς οποίας παρετηρήσαμεν μεταξύ Θεσσαλίας και βορειοτέρων χωρών, αναφέρονται εις την τέχνην της νεω τέρας περιόδου του λιθικού αιώνος.
»Δεν είνε δε απίθανον, ότι οί Πελασγοί μετενάστευσαν είς την θεσ σαλίαν από βορειοτέρους τόπους και εξώθησαν μέρος των θρακών προς νό τον εις την Φωκίδα ή Βοιωτίαν.
»Κατά την παράδοσιν τους Πελασγού; της Θεσσαλίας ενίκησαν οι "Ελληνες, οί πρώτοι γντ'σιοι "Ελληνες, οίτινες επάτησαν το έδαφος της χώρας ταύτης. Άφ' έτρρου δε θεωρώ βέβαιον, ότι κατά την μυκηναίκην εποχην οί "Ελληνες ήσαν εγκατεστημένοι εις την θεσσαλίαν, την Στερεάν Ελλάδα και την Πελοπύννησον.
»Είς την θεσσαλίαν, την Φωκίδα και την Βοιωτίαν ευοον οι "Ελλη νες τους Πελασγούς και τους θράκας. Εάν και νοτιώτερον, μάλιστα είς την Πελοποννησον, ύπηρχον πρότερον εγκατεστημένοι άλλοι λαοί έχοντες διά φορον καταγωγην και διάφορον πολιτισμόν, δεν δυνάμεθα να βεβαιώσω μεν εξ αρχαιολογικών τεκμηρίων.
»0ί θρα"κες και οί Πελασγοί δεν συνεχωνεύί)ησαν αμέσως μετά των Ελλήνων, αλλά διεφύλαξαν επί μακρόν την εθνικότητα των, εις πολλά δε μέρη πιθανώς και Γην αυτονομίαν. Έκτων τεχνών αυτών ή αγγειογραφία και ή πλαστική φαίνεται ότι παρημελήΟησαν και συν τφ χρόνφέξέλιπον, ό πως και ή μυκηναίκή κεραμεικη παρήκμασεμετά την μετανάστευσιν των Δω ριέων. Της αρχιτεκτονικής όμως είχον ανάγκην και οι νέοι κατακτηταί, των αρχαιοτέρων δε κατοίκων—θρακών και Πελασγών— ή υπεροχή :ίς αυτήν ητοτόσον φανερά, ώστε δεν είνε παράδοξον, ότι ήσαν περιζήτητοι τέκτονες. Εξ άλλου είνε πιθανόν, ότι πολλοί εξ αυτών εκδιωκόμενοι από τάς χώρας ύ τουλάχιστον από τάς ευφορωτέρας γαίας, της οποίας πρότερον κατείχον, ήναγκάζοντο να καταφύγουν εις ισχυρους βασιλείς, των Οποίων έκτιζον τα ανάκτορα και ώχύρωνον τάς ακροπόλεις αντί χρημάτων ή αντι γης. "Ενεκα δε τούτου παραδόσεις, ως περί τειχίσεως των Αθηνών ύπο των Πελασγών και των ακροπόλεων της Αργολίδος υπό των θρακών Κυ χλώηων, και αληθείς αν δεν είνε, όμως δύνανται να θεωρηθούν ως α πήχησις καταστάσεως, ήτις πραγματικώς ύπηρξεν. Εις την περίοδον δε της διασποράς των λαών τούτων μετά τον λιθικόν αιώνα ανήκουν, υπο θέτω, τα μεμονωμένα ειδώλια των Αθηνών και της Σπάρτης» 760.
Οί Πελασγοί κατά τα πορίσματα του Ρίοίί προέρχονται εκ των προς βορράν της Μακεδονίας Πελαγόνων, ήσαν διεσπαρμένοι μέχρι του Στρυμό νος, κατείχον δε και χώρας εις την θεσσαλίαν (Πελασγικον "Αργός, Πελασ γιώτις). Ύπείκοντες εις επερχόμενους λαους της Άοίας φυλής (Παίονας, Φρύγας, θράκας, Μακεδόνας, Μάγνητας, Αχαιούς, Δωριείς) ετρέποντο με μονωμένως προς νότον, το μεν εις Φωκίδα, Άχαίαν, "Αργός και νότιον Άρκαδίαν, το δε δια του όρους "Αθω εις Λημνον, Προποντίδα και Αίολί δα. Καταλαμβάνοντες δε οί τελευταίοι ούτοι τα παράλια και τάς νήσους έκτιζον ισχυρούς πύργους «τνρσεις», εξ ου ώνομάσθησαν Τυροανοι', Τυρ Οανοί, και τοιουτοτρόπως ετρέποντο εις πειρατείαν. Ούτοι είνε οί κατ' Αί γυπτιακάς επιγραφάς ΤαΓδαΙια, οί εκ των λαών των συμμαχησάντων μετά των Χετταίων κατά των Αίγυπτίων. Εις τ,ην Κρήτην δε οι Πελασγοι θα συνεμάχησαν εις την Γόρτυνα, ήτις έκαλείτό ποτέ χαι Λάρισα χατά Στέ φανον τον Βυζάντιυν.
Σημειωτέον δε, ότι τους ΠελασγουςΤυρσηνους εταύιιζον οι αρχαίοι προς τους εν Ιταλία ΈτρούσκουςΤυρσηνούς. Εκ τούτου δε κα'ι άλλων λόγων ορμώμενοι πολλοί των νεωτέρων υποστηρίζουν, ότι οι Έτροΰσκοι κατάγονται εκ Μικράς Ασίας. Ή εν Λήμνω όμως κατά το 1885 ευρεθείσα, εις γλώσσαν ουχί Έλληνικην βεβαίως, επιγραφή βεβαιώνει μόνον την μαρ τυρίαν του Ηροδότου, καθ' ην οί Πελασγοι έλάλουν γλώσσαν βάρβαρον.
Σχέσις ή συγγένεια της επιγραφης ταύτης προς την γλώσσαν των Έτρού σκων δεν δύναται να ρξακριβωθή, αφού και αί δύο γλώσσαι εινε άγνωστοι Εάν όμως ληφθούν υπ' όψιν τα τοπικά ονόματα τα υπάρχοντα εις τάς χώ ρας, εις τάς Οποίας εγκατεστάθησαν οι Πελασγοί, ή γλώσσα τούτων δεν φαίνεται ά'σχετος προς την των Καρικών ή των Χεττιτιχών λαών 761.
Οί Πελασγοί, καθώς είπομεν προηγουμένως, είνε οί αρχαιότατοι κά τοικοι της Ελλάδος, οι Πρωτοέλληνες, μετ' αυτούς δε τρεις μεγάλοι λαοί, οί θρακοπελασγοί, οί Φρυγοπελασγοι και οί Ίλλυριοπελασγοί, βραδύτερον δε οί Μακεδόνες, οί Αχαιοί, οί Δωριείς και το μικρόν Έλληνικον έθνος, του οποίου ή αρχικη μεν εστία ήτο η Πελασγική "Ηπειρος, πρόγονοι δε οί Σελλοί. , «Ή Ελλάς η αρχαία εστίν ή περί την Δωδώνην και τον Άχελώον ί φκουν γαρ οί Σελλοί ενταύθα και οί καλούμενοι τότε μεν Γραικοί, νυν •• ί δε "Ελληνες» .762
Τοιαύται ήσαν αί γνώμαι των αρχαίων περί της καταγωγης των Πε λασγών, των θρακοπελασγών και των Ελληνικών φύλων. Περι των τε λευταίων ο Απολλόδωρος λέγει.
«Γίνονται δε εκ της Πυρράς είς τον Δευκαλίωνα παίδες πρώτος μεν
δ Έλλην, όστις λέγουν ότι έγεννήθη εκ του Διός, δεύτερος δε ο Άμφι κτύων, ο βασιλεύσας εις την Άττικην μετά τον Κραναόν. Εκ του "Ελλη
νος δε και της νύμφης Όρσηίδος εγεννήθησαν ο Δώρος, ο Ξούθος και ο , Αίολος. Αυτός μεν λοιπύν αφ' εαυτού τους καλουμένους Γραικούς ώνό ί μασεν "Ελληνας, διεμοίρασε δε είς τα τέκνα του την χωράν. Και ό μεν 1 Ξούθος λαβών την Πελοπόννησον εγέννησεν εκ της κόρης του Ερεχθέως Κρεούσης τον Άχαιόν και τον "Ιωνα, από τους οποίους ονομάζονται οί Ά ( χαιοι και οί "Ιωνες, ο δε Δώρος λαβών την Πελοπόννησον χωράν ώνόμα σεν εξ αυτού τους κατοίκους Δωριείς, ό δε Αίολος βασιλεύσας είς τους περί ' την θεσσαλίαν τόπους ώνόμασε τους ενοικούντας Αιολείς» 763
Ή συγγένεια και η Ομοφυλία των εθνών τούτων όλων αποδεικνύεται
όχι μόνον ιστορικώς, αλλά και δια της συγκρίσεως των γλωσσών καί δια •, των αρχαιολογικών μνημείων. Ή κοινή αφ' ετέρου θρησ.εία φανερώνει την συγγένειαν των Πελασγών και των Ελλήνων. Και πράγματι κοινή ήτο ή θρησκεία των δύο τούτων εθνών, περιοριζόμενη κατά τους παλαιοτέ ρους χρόνους εις την λατρείαν του Διός, του Απόλλωνος και των Κα βείρων 764
«Προκειμένου περί της Ιλλυρικής γλώσσης καί της συγγενείας των Ιλλυριών, ή Αλβανική γλώσσα εν ελαχίστφ μέτρφ και εν μέρει κατέχει την θέσιν της αρχαίας Ιλλυρικής, εξεταζόμενη δε εις τα γνησίως εγχώρια στοι χειά της κατατάσσεται ει; ττιν Άρίαν οικογένειαν,πάντως ει; την Έλληνο ηελασγιχήν, αποτελούσαν προομηρικόν τι Έλληνικον γλωσσικόν Ιδίωμα» .
Οί Ίλλυριοι μάλιστα ήσαν περισσότερον συγγενείς προς τους θράκας και Μακεδόνας.
«Άλλ' υπάρχει γωνία και προελληνικώς και γνησίως Πελασγική και κοιτις του μικρού Πελασγικού έθνους των Ελλήνων, το Οποίον μετέβα λεν εν μέρει τον ευρυν προίστορικον Πελααγικόν κορμόν εις τον μέγαν ιστορικόν Έλληνικον κόσμον. Έννοοϋμεν την εν Ήπείρφ πρώτην Ελλά δα (Έλλοπίαν), ένθα εις την Δωδώνην ο Πελασγικός Ζευς ελατρεύετο ύπύ ύποφητών (χρησμοδοτών), καλουμένων Έλλών ή Σελλών, από τους ο ποίους προηλθε βραδύτερον το ο'νομα. των Ελλήνων» 765
«Οί δε θρφχες, συγγενείς οντες προς τους Ελληνικούς λαούς, αλλά και προς τους πέραν του Δανουβίου και των βορείων όχθων του Ευξείνου μέχρι της Κιμβρικης (Δανικης) χερσονήσου και της Σκανδιναυίας οικούντας Γερμανοσκανδιναυικους λαούς, απετέλουν δεσμύν φυλετικής ενότητος (αν θρωπολογικής και γλωσσικης) μεταξύ της Έλληνοπελασγικης και της άλ λης βόρειας Άρίας Ευρώπης καί δύναται να λεχθή, ότι οι θράκες είχον αδελφούς τους "Ελληνας και εξαδέλφους τους Γερμανοσκανδιναυούς»
Οί θράκες ένεκα της γεωγραφικής θέσεως της χώρας των ΰφίσταντο ισχυράς και ποικίλος επιδράσεις υπό λαών συγγενών των, αλλά πολύ προ ηγμένων εις τον πολιτισμόν. Ισχυρά ρεύματα του Τρωικού, Μυκηναίκού, Κυκλαδικού και Κρητικού πολιτισμού, ατινα συνέδεαν την μεν Τροίαν δια ξηράς μετά της Ελλάδος, τάς δε ακτάς και τάς νήσους του ΑΙγαίου πε λάγους και την Κρήτην μετά των πεδιάδων του Δουνάβεως, διέσχιζον την χωράν αυτών απ' ανατολών προς δυσμάς και από νότου προς βορράν. Ή ανεύρεσις πανάρχαιων πήλινων αγγείων παρά την Άμφίπολιν και την θεσσαλονίκην, δια των οποίων διήρχετο ή εμπορική μεταξύ Τροίας και Ελλάδος Οδός, και αγγείων προίστορικού και Μυκηναίκού ρυθμού εις την θράκην και την Μοισίαν και εις αυτήν την Τρανσυλβανίαν, ως και χάλκι νων ξιφών είς την Βουλγαρίαν, Ουγγαρίαν και εις αυτήν ακόμη την Έλ βετίαν, πολυ ομοίων προς τα Ελληνικά αυτά, προς τούτοις δε η ανεύρε σις κεράτινων, πήλινων και μαρμάρινων μεταγενεστέρων χρόνων ειδωλίων εις την θράκην και αί γενόμεναι εις την Βοσνίαν ανασκαφαι μαρτυρούν την κατά ξηράν δια της Θράκης επικοινωνίαν και την αδιάλειπτον κατά
τους προίστορικούς χρόνους συναλλαγην των παρά τον Δούναβιν οίκούν των λαών και μέχρι της Ελβετίας εκτΡίνομένων μετά των κατοίκων της Ελλάδος, των προς τύ Αιγαίον ακτών της Μικράς Ασίας, των Κυκλάδων και της Κρήτης. ΟΙ δε θράκες, οίτινες εξυπηρετούν τους πολιτισμούς και τάς ανάγκας των λαών τούτων, οί Οποίοι ήσαν πλέον προηγμένοι είς τον κρινωνικον βίον, δεχόμενοι και μεταβιβάζοντες τα προίόντα αυτών προς δυσμάς και προς βορραν και τανάπαλιν και συναλλασσόμενοι ευκολώτερον ένεκα της συγγενείας και της ομοιότητας των γλωσσών και των ηθών προς τα των άλλων λαών, δεν ειμποροϋσαν να αποκρούσουν τον ξένον πολιτι σμόν. "Ωστε ή επ' αυτών επίδρασις το μεν του πολιτισμού των λαών της κεντρικής Ευρώπης, το δε ιδίως του Τρωικού, του Μυκηναίκού, του Κυ κλαδικού και του Κρητικού απύ της τρίτης ήδη π. Χ. χιλιετηρίδας, δεν πρέπει διόλου να αμφισβητηται. Επομένως και αί περί των φιλόμουσων αρχαίων θρακών παραδόσεις των Ελλήνων φαίνεται ότι δεν είνε μύθοι, αλλά στηρίζονται επί Ιστορικής αληθείας. Τούτο δε μαρτυρείται και απότά αρχαιολογικά μνημεία.
, Τα εις την περιφέρειαν της Φιλιππουπόλεως και της αρχαίας Βερόης ανευρεθέντα μαρμάρινα ειδώλια ομοιάζουν καταπληκτικώς προς τα του Κυκλαδικού πολιτισμού. Αμφίστομος πέλεκυς, ευρεθείς είς την περιφέρειαν της αρχαίας Βησσαπάρας, διόλου δεν διαφέρει των εις την Κρήτην ευρε θέντων. Οί πλησίον των Σαράντα Εκκλησιών (χώρα των αρχαίων Αστών θρακών) ευρεθέντες Μυκηναίκοί τάφοι είνε κατεσκευασμένοι καθ' όλα όμοιοι προς τους εν Άργολίδι. Επίσης παρά τον Αίμον ξίφος όρειχάλκι νον τύπου και τέχνης Μυκηναίκής. Ως και δύο χρυσά διαδήματα, ευρεθέν τα εις την περιοχην της είς τον άνω "Εβρον κοιλάδας, ομοιάζουν καταπλη κώς προς τα Μυκηναίκά 766
Ή γεωγραφική θέσις των θρακών συνέτεινε πάρα πολύ, όπως 6 σύνδεσμος μεταξύ των Έλληνοπελασγών Αρίων και Αρίων Γερμανο σκανδιναυών εινε από πάσης απόψεως τέλειος, διότι, ως είπομεν, εξετείνον το από την Τρανουλβανίαν μέχρι του Όλύμπου και πολύ πέραν τούτου μεμονωμένος (θεσσαλίαν, Φωκίδα, Βοιωτίαν, Άττικήν, Εΰβοιαν καί Νά ξον), από δε τάς υπώρειας του Καυκάσου και από την 'Αρμενίαν, Βόσπο• ραν και Έλλήσποντον και το Αιγαίον πέλαγος μέχρι των ανατολικών ακτών της Αδριατικής θαλάσσης, οπόθεν εξεδιώχθησαν πολύ αργότερον υπό των Ιλλυριών, πιθανώς περί τα 1000 π. Χ.
"Οτι δε οι ο οξικές είχον εγκατασταθη καί μέχρι του μυχού του Ά δριατικού, έχομεν την ίστορικήν μαρτυρίαν του Μαιανδρίου, κατά την Οποίαν οι Ενετοί Ορμηΰέντες από την χωράν του "Αλυοζ'ποταμού συνεμά χησαν με τους Τρώας, εκείθεν δε με τους θράκας ανεχώρησαν και αποι κίσθησαν περί τον μυχό ν του Άδριαπκοϋ.
«"Αλλοι δε εκ των κατά Παφλαγονίαν Ενετών, μετά την του Ιλίου λωσιν, ότε τον ηγεμόνα Πυλαιμένην αποβαλόντες ηλθον είς θρκτν και πλανώμενοι αφίκοντο εις την νυν Ένετικην περί τον του Άδρίου μυχόν .
Τότε κατά την εγκατάστασιν των Ιλλυριών εις τάς δυτικάς'χώρας της χερσονήσου κατά πάσαν πιθανότητα και οί Βρύγες (Φρύγες) κατέχοντες το Βέρμιον όρος και την προς βορράν αυτού χωράν μετενάστευσαν κατά το πλείστον εις την Μικράν Άσίαν.
ΟΙ θράκες κατήλθαν από την περι τα Καρπάθια όρη χώραν κατά την τετάρτην ή την τρίτην προ Χ. χιλιετηρίδα, αργότερον δε οί Ιλλυριοί, οί Μακεδόνες και τα Ελληνικά φύλα εγκατεστάθησαν εις τάς εστίας των. Και τα μεν θρακοφρυγικά έθνη κατηλθον κατά την νεολιθικην εποχην (4000—3000 π. Χ.), τα δε Ελληνικά κατά την μυκηναίκην εποχην, ήτοι κατά τα 2200—1600 π. Χ.
Ή μεγάλη μετανάστευσις των Πελασγών και των θρακών ήρχισε χιλιετηρίδας προ του Τρωικού πολέμου, ολίγους δε αιώνας προ αυτού και ολίγον μετ' αυτόν έγινε και ή των Ελληνικών φύλων, αμφότεραι επισυμ βασαι κατ' αυθύρμητον και ανεξήγητον ιστορικόν νόμον.
"Ο Κρέτσμερ φρονεί, ότι οί "Ελληνες ηλθον είς τους τόπους των κατά το 1500 π. Χ. Φαίνεται όμως πιθανώτερον, ότι οί "Έλληνες ηλθον εις τους τόπους των περι τα 2000 π. Χ. Εν πάση περιπτώσει ή πρωτοπορία των Ελληνικών φύλων φαίνεται εγκατασταθείσα εις την Ελλάδα κατά την μυκηναίκην εποχην (2200 π. Χ.).
Μετ' αυτά ήλθον οί Ιλλυριοί εκδιώξαντες από τάς δυτικάς χώρας της χερσονήσου τους εκεί εγκατεστημένους θράκας.
Είνε αληθές, ότι οί Αριοί λαοι δεν ανεχώρησαν ταυτοχρόνως από την αρχικήν των εστίαν, αλλά αλληλοδιαδόχους. Άναχωρούντες δε εκομιζον εις τάς νέας των χώρας τάς γλωσσικας βάσεις, τάς οποίας κατόπιν έκαλ λιέργουν αναλόγως της Ιδιοφυίας των και των συνθηκών, υπό τάς Οποίας έζησαν.
Κατά τον Ρπεάποίι ΜύΙΙβΓ πρώτοι απεσπάσθησαν από τον Ίνδο γερμανικόν ή "Αριον κορμον οί θρακοίλλυριοί, αργότερον δε τα Ελληνικά φύλα, κατόπιν οί Κέλται και οί Γερμανοί και τελευταίοι όλων οί Σλαύοι.
ΑΙ αρχαιολογικαι ανασκαφαί, αί οποίαι έγιναν κατά τα τελευταία πεν τήκοντα έτη είς διάφορα μέρη, απεκάλυψαν κατά μέγα μέρος και τον όν κόσμον της Ελλάδος και έφερον εις φως πληθος έργων της
•τότε τέχνης. Ή Ιστορία λοιπόν της Ελληνικής τέχνης οφείλει με τα προί στορικά ταύτα έργα να ασχοληθη" πρώτα, δεν πρέπει όμως να αποκρύψωμεν, ότι οι άνθρωποι, οι όποιοι τα παρήγαγαν, δεν ήσανκατά το πλείστον του λά;(ίσι:υν"Ελληνες. Διότι βέβαιον θεωρείται, ότι την Ελλάδα κατοίκησαν εις τάς αρχάς ξένοι λαοιτήν βορειοτέραν συγγενείς πιθανώς των θρα κών και των Πελασγών, τους οποίους αρχαίοι συγγραφείς αναφέρουν εις την Μακεδονίαν και την θράκην, την νοτιωτέραν δε και τάς νήσους του Αιγαίου Κάρες ν.αί Λελεγες κατά τους συγγραφείς πάλιν, την Κρήτην οι λεγόμενοι Έτεόκρητες767 .
Τοιουτοτρόπως οί Πελασγοί και οι θράκες υπήρξαν οί πρώτοι κάτοικοι της Ελλάδος, ήσαν οι Πρωτοέλληνες ή μάλλον Προέλληνες.




 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com