ΘΡΑΚΗ

ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΘΡΑιΚΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ-ΗΓΕΜΟΝΕΣ
Βασιλείς και ηγεμόνες των Θρακών μνημονεύονται πολλοί κατά την παναρχαίαν εποχήν, δηλαδή από της Αργοναυτικής εκστρατείας μέχρι του Τρωικού πολέμου, συνδέονται δε στενώτατα με την ιστορίαν της Θράκης και τον αρχαιότατον πολιτισμόν της.
Οι γνωστότεροι και σπουδαιότεροι τούτων είνε οι εξής.
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ
Ούτος ήτο υιός του Δρύαντος, κατά δε την μυθολογικήν εκδοχήν εθεωρείτο υιός του Άρεως, ως ηρωικός βασιλεύς του μαχιμωτάτού έθνους των Βιστόνων θρακών.
Κατά τον γραμματικόν Αθηναίον Απολλόδωρον, όστις εις την ξηράν μεν, πλήν αφελεστάτην και θετικήν Βιβλιοθήκην του μας παρέχει πολύτιμους πληροφορίας περί των θρησκευτικών ζητημάτων και της θεογονίας των αρχαίων Ελλήνων, ο Διόνυσος γενόμενος εφευρέτης της αμπέλου και καταστάς υπό της "Ηρας μανιακός περιεπλανήθη εις την Αίγυπτον και την Συρίαν. Και κατά πρώτον μεν τον υπεδέχθη ο βασιλεύς των Αιγυπτίων Πρωτεύς, κατόπιν δε έφθασεν εις τα Κύβελα της Φρυγίας, όπου καθαρισθείς υπό της θεάς Ρέας και μαθών τάς τελετάς αυτής και λαβών παρ' εκείνης την στολήν μετέβη δια μέσου της Θράκης εις τους Ινδούς. Κατά την διέλευσιν του Διονύσου εκ Θράκης ο υιός του Δρύαντος Λυκούργος, βασιλεύων εις τους Ήδωνούς κατά τον Άπολλόδωρον παρά τον Στρυμόνα, πρώτος έξυβρίσας τον Διόνυσον τον απεδίωξε. Και ο μεν Διόνυσος κατέφυγεν εις την νύμφην θέτιν, θυγατέρα του Νηρέως, αί δε ακόλουθοι του Διονύσου Βάκχαι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, καθώς και το ακολουθούν πλήθος των Σατύρων. Άλλ' αι Βάκχαι δια της επενέργειας του Διονύσου ελύθησαν εξαφνικά, ο δε Λυκούργος κατέστη μανιακός υπό του Διονύσου, εν τη μανία του εξέλαβε τον υιόν του Δρύαντα ως κλήμα αμπέλου και κτυπήσας αυτόν με πέλεκυν τον διεμέλισεν εις τεμάχια. Τότε δε αιφνιδίως εσωφρονίσθη. Έπειδη δε η γη έμεινεν άκαρπος, ο θεός έδωκε χρησμόν, ότι τότε θα καρποφορήση η γη, όταν θανατωθή ο Λυκούργος. Οι Ηδωνοί ακούσαντες τον χρησμόν ωδήγησαν τον Λυκούργον εις το Παγγαϊον, όπου τον έδεσαν και εκεί κατά την βούλησιν του Διονύσου απέθανε σπαραχθείς υπό ίππων. Ο δε Διόνυσος διελθών την θράκην και την Ινδικήν και στήσας αναμνηστικάς στήλας της περιοδείας του έφθασεν εις τάς Θήβας, όπου έξηνάγκασε τάς γυναίκας να εγκαταλείψουν τάς οικίας των και να βακχεύουν εις τον Κιθαιρώνα . 1008
Κατ' άλλην μυθολογικήν παράδοσιν ο Διόνυσος προτιθέμενος να διαβίβαση από την Άσίαν εις την Ευρώπην την δύναμιν, η οποία τον ακολουθούσε, συνέδεσε φιλίαν με τον Λυκούργον, τον βασιλέα της Ελλησποντιακής Θράκης. Αφού δε κατά πρώτον διεβιβάσθησαν ως εις φιλικήν χώραν αι Βάκχαι του, ο Λυκούργος δολίως φερόμενος διέταξε τους στρατιώτας του να επιτεθούν την νύκτα και να φονεύσουν τον Διόνυσον και τας Βάκχας του. Ό Διόνυσος, πληροφορηθείς από κάποιον εγχώριον, όστις ώνομάζετο Θάροψ, την επιβουλήν ταύτην του Λυκούργου, εξεπλάγη. Λέγουν δε, ότι ο Λυκούργος επιτεθείς κατά των Βακχών εις το καλούμενον Νύσιον τας εφόνευσεν όλας, ο δε Διόνυσος, αφού επέρασε από τον Ελλήσποντον εις την θράκην τας δυνάμεις του, επεκράτησε των θρακών εις την μάχην και συλλαβών τον Λυκούργον τον ετύφλωσε.
Μετά δε ταύτα παρέδωκε την βασιλείαν των θρακών εις τον θάροπα και εδίδαξεν εις αυτόν τα κατά τας τελετάς όργια. Ό δε υιός του Θάροπος Οίαγρος παρέλαβε την βασιλείαν και τας παραδεδομένας εν τοις μυστηρίοις τελετάς, τας οποίας κατόπιν ο υιός του Οιάγρου Ορφεύς μαθών παρά του πατρός του και διαφέρων από όλους κατά την φύσιν και την παιδείαν ετροποποίησεν εις πολλά, όσα αναφέρονται εις τα όργια. Δια τούτο και αι υπό του Διονύσου γενόμενοι αύται τελεταί ωνομάσθησαν εξ αυτού Ορφικαί.
Φαίνεται δε, ότι πολλοί άλλοι ετιμωρήθησαν από τον Διόνυσον δια την προς αυτόν ασέβειαν και αδιαφορίαν των και μεταξύ των επιφανέστατων συγκαταλέγεται εκ των θρακών ο Λυκούργος, «ο όξύχολος παις ο Δρύαντος Ηδωνών βασιλεύς».
Ό Λυκούργος όμως εν τη μανία του εξεδίωξεν από τας Νυσαϊκάς πεδιάδας τας τροφούς του Διονύσου, αι οποίαι έρριψαν κατά γης τα Ιερά σκεύη, ο δε Διόνυσος φοβηθείς επήδησεν εις την θάλασσαν και τον παρέλαβεν η θέτις. Ό δε Ζευς τότε οργισθείς ετύφλωσε τον Λυκούργον. «Καί μιν τυφλόν έθηκε Κρόνου πάϊς».
Περί του παθήματος του Λυκούργου ασχολείται και ο δραματικός Σοφοκλής λέγων: «Και τον ωργισμένον υιόν του Δρύαντος, τόν βασιλέα των Ηδωνών, επειδή τον επερίπαιξε, ο Διόνυσος τον έδεσε με πέτρινα βρόχια και έτσι εξεθύμανε η τρομερά και ανήμερος μανία του. Και εκείνος ενόησε κατόπιν πώς επάνω εις την μανίαν του προσέβαλε με γλώσσαν περιφρονητικήν τον θεόν. Τότε πού εμπόδιζε τας θεοπνεύστους γυναίκας εις την Βακχική φωτιά και ερέθιζα τας Μούσας, πού αγαπούν τον αυλόν» 1009
Από τας απολεσθείσας τραγωδίας του Αισχύλου είνε και η Λυκούργεια, εις την οποίαν ανήκον ως τριλογία οι Ηδωνοί, αι Βασσαρίδες, οι Νεανίσκοι και το σατυρικόν δράμα Λυκούργος. Είνε πολύ μεγάλη από θρακικής απόψεως η απώλεια της τριλογίας ταύτης του μεγίστου τραγικού. Υπόθεσις αυτής ήτο η τιμωρία του βασιλέως των Ηδωνών θρακών Λυκούργου, διότι αντέστη εις την εισαγωγήν της λατρείας του Διονύσου. Την υπόθεσιν δε έλαβεν ο Αισχύλος από τους έξης στίχους του Όμηρου.
Αλλ' ούτε ο υιός του Δρύαντος, ο κρατερός Λυκούργος, επί πολύ, αυτός δα, ο οποίος φιλονικούσε με τους επουρανίους θεούς και εκυνήγησε ποτε τας τροφούς του μανιακού Διονύσου εις το Ιερόν Νύσιον' αυταί δε όλαι έρριψαν κάτω τα ιερά κτυπώμεναι με βούκεντρον από τον ανδροκτόνον Λυκούργον. Ο δε Διόνυσος φοβηθείς επήδησεν εις την θάλασσαν, η δε θέτις τον υπεδέχθη εις τους κόλπους της φοβισμένον.
Κατά ταύτην ο Λυκούργος υβρίζει τον Διόνυσον, όστις πέμπει μανίαν εις τον Λυκούργον. Ούτος γενόμενος μανιακός κατακόπτει ως άμπελον τον υιόν του Δρύαντα. Μετά δε το εξ ασεβείας πάθημα του Λυκούργου επεκράτησεν εις την θράκην η λατρεία του Διονύσου. 1010
Πόσα άλλα ενδιαφέροντα σημεία της Ιστορίας των αρχαίων θρακών θα μετεβιβάζοντο εις ημάς από την τριλογίαν αυτήν
Υπήρχε προς τούτοις εις τους αρχαίους παράδοσις, κατά την οποίαν ο Λυκούργος έγινε θεός και συνεταυάσθη με τον Διόνυσον και εις τούτο πρέπει να αποδοθούν τα υπό του Στράβωνος σχετικώς λεγόμενα. «Και τον Διόνυσον δε και τον Ηδωνόν Λυκούργον συνταυτίζοντες υπαινίσσονται την ομοτροπίαν των ιερών».
ΔΙΟΜΗΔΗΣ
Μυθικός βασιλεύς των Βιστόνων θρακών. Ως εκ της μεγάλης του ανδρείας εθεωρείτο υιός του Άρεως, του θεού του πολέμου, ήτο δε διάσημος κατά την μυθολογικήν εποχήν δια τας φοράδας του. Αύται είχον χαλκίνας φάτνας δια την αγριότητα των και δια την εξαιρετικήν των δύναμιν εδένοντο με αλυσίδας σιδηράς. Τροφήν δε ελάμβαναν όχι την φυομένην από την γην, αλλά τας ανθρωπίνας σάρκας εκείνων, όσοι είχον την συμφοράν να ναυαγήσουν εις τα άγρια παράλια της χώρας των Βιστόνων.
Ο Ηρακλής μεταξύ των άλλων άθλων του έλαβε την διαταγήν να φέρη τας φοράδας του θρακός βασιλέως, ελθών δε εκεί εφόνευσε τον Διομήδην και έλαβε τας αγρίας φοράδας του
ΤΗΡΕΥΣ
Υιός του Άρεως και της Βιστόνιδος νύμφης, βασιλεύς της Θράκης. Βοηθήσας τον βασιλέα της Αττικής Πανδίονα έλαβεν ως αμοιβήν την θυγατέρα του Πρόκνην .
ΦΙΝΕΥΣ
Βασιλεύς η κατ' άλλους μάντις απλώς της Σαλμυδησσού, της οποίας αι άκται εξ αυτού ωνομάσθησαν Φινεΐδες ακταί. Τυφλός ωδήγησε δια της μεγάλης μαντικής του δυνάμεως τους Αργοναύτας εις το ταξείδιόν των. Το μαντικόν δώρον είχε λάβει από τον Απόλλωνα, οι θεοί όμως τον ετύφλωσαν, διότι είχεν από απερισκεψίαν ανακοινώσει τας βουλάς του Διός η κατά τον Ησίοδον, όπως λέγει εις τας μεγάλας Ηοίας του, «πεπηρώσθαι Φινέα, ότι Φρίξω την Οδόν εμήνυσεν, εν δε τω τρίτω Καταλόγω, επειδή τον μακρόν δρόμον της όψεως προέκρινε»
Κατά τον Ησίοδον ο Φινεύς είχε δύο υιούς, τον θυνόν και τον Μαριανδυνόν 4.
Κατά δε τον Φερεκύδην το κράτος του Φινέως εξετείνετο και πέραν του Βοσπόρου επί όλων των εν τη Ασία θρασών 1011
Ό Θραξ Περαίβιος κόψας ιεράν δρύν κατεδικάσθη ως Ιερόσυλος υπό μιας νύμφης Αμαδρυάδος, εις την οποίαν ανήκεν η δρυς, εις αιώνιον πείναν, μέχρις ότου κατά συμβουλήν του Φινέως, βασιλέως τότε της Θράκης, ήγειρε βωμόν και απηλλάγη.
Ό Φινεύς χαρακτηρίζεται εις τα Αργοναυτικά ως αινόγαμος, δηλαδή ως δυστυχήσας εις τον γάμον του. Πιθανόν ο ποιητής να υπαινίσσεται τον μυθολογικόν γεγονός, ότι ο Φινεύς μετεμορφώθη υπό του Περσέως εις λίθον, όταν ο Περσεύς ήρπασε την Ανδρομέδαν και έλαβεν αυτήν ως γυναικά του.
Εις δε την Ολυμπίαν μεταξύ άλλων αναθημάτων υπήρχε και μία πολυτελής λάρναξ εκ κέδρου, εις τας πλευράς της δε ήσαν γεγλυμμένα διάφορα ζώδια. Μεταξύ των άλλων παοιστάνετο και ο θραξ Φινεύς .
ΟΙΑΓΡΟΣ
Αρχαιότατος βασιλεύς των θρακών, πατήρ του Ορφέως, ως εκ τούτου δε αι αδελφαί του Ορφέως εκαλούντο και Οιαγρίδες. Εκαλούντο δε τοιουτοτρόπως και αι Μούσαι.
Με τον Οίαγρον, τον πατέρα του Ορφέως, δεν πρέπει να συγχέεται άλλος Οίαγρος, ο ποιητής, όστις γενόμενος πολύ υστέρα από τον Ορφέα και τον Μουσαίον λέγεται ότι έψαλε πρώτος τον Τρωϊκον πόλεμον, λαβών ως θέμα τόσην μεγάλην υπόθεσιν και τολμήσας να την πραγματευθή .
ΠΟΛΤΥΣ
Υιός του Ποσειδώνος, βασιλεύς της Αίνου, εις την οποίαν έφιλοξένησε τον Ήρακλέα. Από τον Πόλτυν η Αίνος κατ' αρχάς ωνομάσθη Πολτυμβρία. Αποπλέων δε εκείθεν ο Ηρακλής εφόνευσε πλησίον της Αίνου τον Σαρπηδόνα, αδελφόν του Πόλτυος, ως υβριστήν και εκ τούτου η ακτή εκείνη ωνομάσθη και Σαρπηδονία. Ελθών δε ο Ήρακλής εκείθεν εις την θάσον και καθυποτάξας τους κατοικούντας αυτήν θράκας έδωκε την θάσον εις τα τέκνα του Ανδρόγεω 1012
ΤΕΓΥΡΙΟΣ
Βασιλεύς της Θράκης .Έδωκε την θυγατέρα του εις τον Εύμολπον, τον οποίον αφήκε και διάδοχόν του. Τούτο ο Απολλόδωρος το διηγείται ως έξης.
Η νύμφη Χιόνη μιγείσα μετά του Ποσειδώνος εγέννησε κρυφίως από τον πατέρα της τον Εύμολπον. Ούτος ανετράφη εις την Αιθιοπίαν και εκείθεν με τον υιόν του Ίσμαρον φυγαδευθείς ήλθεν εις τον Τεγύριον, βασιλέα της Θράκης, όστις έδωκεν εις τον Ίσμαρον την θυγατέρα του. Επιβουλευθείς όμως ο Εύμολπος τον Τεγύριον ανακαλύπτεται και φεύγει εις την Ελευσίνα, όπου συνεμάχησε με τους Ελευσίνιους. Μετά δε τον θάνατον του υιού του Ισμάρου προσκληθείς από τον Τεγύριον έρχεται πάλιν εις την θράκην και συμφιλιωθείς με αυτόν παρέλαβε την βασιλείαν. Επειδή δε οι Αθηναίοι ήνοιξαν πόλεμον προς τους Ελευσίνιους, προσκληθείς υπό των Ελευσίνιων συνεμάχησε με αυτούς έχων μεγάλην δύναμιν θρακών. Μάχης δε γενομένης, ο Ερεχθεύς εφόνευσε τον Εύμολπον 1013

ΑΚΑΣΑΜΕΝΟΣ
Υιός του Ποσειδώνος, βασιλεύς της Θράκης, πατήρ της Περιβοίας. Έκτισε την εν Θράκη πόλιν Ακασαμεναί.
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΟΣ
Υιός του Ποσειδώνος, βασιλεύς των θρακών. Νικηθείς υπό των εχθρών του ερρίφθη εις τον Στρυμόνα, όπου επνίγη, εξ ου και το όνομα αυτού έφερε προηγουμένως ο Στρυμών.
ΟΤΡΕΥΣ
Βασιλεύς των Φρυγών. Εν τω εις Άφροδίτην ύμνω ο ραψωδός των καλουμένων Ομηρικών Ύμνων αφηγείται τον έρωτα της Αφροδίτης προς τον Αγχίσην. Η θεά της ωραιότητας, αφού εδάμασεν αθανάτους και θνητούς, ετρώθη υπό του Άγχίσου, με τον οποίον συνευρέθη εις το όρος της Τρωάδος Ίδη μεταμορφωθείσα εις την θυγατέρα του Οτρέως, βασιλέως των Φρυγών 1014
ΚΙΣΣΕΥΣ
Βασιλεύς των Φρυγών, πατήρ της Εκάβης. Υιός του Αντήνορος και της θεανούς, ιερείας της Αθηνάς εις την Τρωάδα 3. Έδρα του ήτο η πλησίον του Αξιού πόλις Κισσός.
ΣΙΘΩΝ
Υιός του Ποσειδώνος και της Όσσης, βασιλεύς της θρακικής χερσονήσου η των Οδομάντων θρακών. Ούτος είχε θυγατέρα την Φυλλίδα, περί της οποίας υπήρχεν η εξής ωραία παράδοσις. Ο Δημοφών, υιός του Θησέως και της Φαίδρας, βασιλεύς των Αθηνών, είχεν έλθει με τον αδελφόν του Άκάμαντα εις την Τροίαν. Κατά την επιστροφήν του ηρραβωνίσθη ηιν Φυλλίδα, θυγατέρα του βασιλέως των θρακών Σίθωνος. Ανεχώρησε δε μετά ταύτα εις την πατρίδα του, δια να προετοιμάση τα του γάμου του, και επειδή δεν επέστρεψε κατά την προσδιορισθείσαν προθεσμίαν, η Φυλλίς εξ απελπισίας εκρεμάσθη και μετεμορφώθη υπό των θεών εις αμυγδαλήν.
ΜΕΝΤΗΣ
Ηγεμών των Κικόνων θρασών κατά τον Τρωικόν πόλεμον ως σύμμαχος των Τρωών 1015
ΑΚΑΜΑΣ
Ηγεμών των θρασών, έλαβε μέρος εις τον Τρωικόν πόλεμον ως σύμμαχος των Τρωών οδηγήσας τους θράκας, όσους περιέκλειεν ο αγάρρους (ορμητικός) Ελλήσποντος. Υιός του Ευσώρου, χαρακτηρίζεται δε από τον Όμηρον ως άριστος μεταξύ των θρακών, μεγαλόσωμος και υψηλός 1016
ΓΟΡΓΥΘΙΩΝ
Υιός του Πριάμου, τον οποίον εγέννησεν η εξ Αισύμης ωραία Καστιάνειρα. Λαβών μέρος εις τον Τρωικόν πόλεμον εφονεύθη υπό του Τεύκρου. Ο Όμηρος τον χαρακτηρίζει ως ένδοξον και άμεμπτον.
ΠΕΙΡΟΟΣ
Υιός του Ιμβράσου, ελθών από την Αίνον εις την Τροίαν ως σύμμαχος των Τρωών έφονεύθη εκεί υπό θόαντος του Αιτωλού, αφού προηγουμένως εφόνευσε κατά την μάχην Διώρην, τον υιόν του Άμαρυγκέως.. Ώρμησαν δε τότε εις την μάχην προς ενίσχυσιν του ισχυρού και ενδόξου αρχηγού των οι ακρόκομοι θράκες έχοντες ανά χείρας τα μακρά ακόν- τια των .
ΕΥΦΗΜΟΣ
Υιός του Τροιζηνίου και ηγεμών των μαχιμωτάτων Κικόνων 1017
ΠΥΡΑΙΧΜΗΣ
Ηγεμών των αγκυλοτόξων Παιόνων, τους οποίους ωδήγησεν από την μακρυνήν θρακικήν πόλιν Άμυδώνα, κτισμένην πλησίον του πλατείαν κοίτην έχοντος Αξιού 1018
ΡΙΓΜΟΣ
Υιός του Πείρου, ελθών από την Αίνον με τον πατέρα του εις τον Τρωικόν πόλεμον.
ΜΑΡΩΝ
Ιερεύς του Απόλλωνος η κατ' άλλους του Διονύσου εις την Ίσμαρον, πόλιν της Κικονικής Θράκης. Κατά την αφήγησιν του ποιητού ο Οδυσσεύς αποπλεύσας από τη' Τροίαν με δώδεκα πλοία, φέροντα τους εταίρους του, έφθασε κατά πρώτον εις την Κικονικήν πόλιν Ίσμαρον, την οποίαν εκυρίευσε και κατέστρεψε. Παραλαβών δε τας γυναίκας και πάν ο,τι πολύτιμον είχεν ή Ίσμαρος ετοιμάζετο να αναχωρήση. Προ της αναχωρήσεως του όμως οι εταίροι αυτού εμέθυσαν και σφάξαντες πολλά πρόβατα και βούς ευωχούντο πλησίον της ακτής. Επιπεσόντες δε πολυπληθείς οι Κίκονες εφόνευσαν εξ άνδρας από κάθε πλοίον, δηλαδή εβδομήκοντα δύο εταίρους του Οδυσσέως, όστις προηγουμένως είχε φεισθή και εχάρισε την ζωήν εις τον Μάρωνα, την σύζυγου και τον υιόν του εκ σεβασμού προς τον Απόλλωνα, διότι ο υίος του Ευάνθους Μάρων ήτο Ιερεύς του Απόλλωνος κατοίκων εις ένα σύνδενδρον άλσος αφιερωμένον εις τον Απόλλωνα. Ο Μάρων εφιλοξένησε τον Οδυσσέα και έδωκεν εις αυτόν δώρα έξοχα, ασκόν πλήρη γλυκέος οίνου, με τον οποίον κατόπιν ο Οδυσσευς εμέθυσε τον Πολύφημον, επίσης Τω έδωκεν επτά τάλαντα χρυσού, ποτήριον πανάργυρον και δώδεκα αμφορείς γεμάτους με παλαιόν οίνον .1019
Εις αυτά πρέπει να προσθέσωμεν και την γνώμην των σχολιαστών του Ομήρου, κατά την οποίαν ο Μάρων ήτο υίος ή εγγονός του Οινοπίωνος, όστις ήτο υιός του Διονύσου.
«Ταύτα σημειούνται τινες προς το μη παραδιδόναι Όμηρον Διόνυσον οίνου ευρετήν, τον δε Μάρωνα ου Διονύσου, αλλ' Άπόλλωνος ιερέα... η δε απότασις προς Ησίοδον, λέγοντα τον Μάρωνα είναι Οινοπίωνος του Διονύσου».
Ο Μάρων εφύτευσεν ηδυοίνους αμπέλους εις την Ίσμαρον 1020
«Τον δε Μάρωνα, ου και δοκεί παρώνυμος είναι η κατά θράκην Μαρώνεια, και ίερω ετίμησαν οι εγχώριοι, ου τον πατέρα Ευάνθην Ησίοδος Οινοπίωνος Ιστορεί, υιού Διονύσου» 1021
ΡΗΣΟΣ
Βασιλεύς των Ηδωνών θρακών, υιός του Ηιονέως η κατά την μύθολογικήν εκδοχήν υιός του πόταμου Στρυμόνος και της μούσης Ευτέρπης ή Καλλιόπης .
Λέγεται δα ο Ρήσος κατοικούσε εις την Ροδόπην και πολλά θαύματα αυτού εκεί τραγωδούν και κατορθώματα.
Η δε Ροδόπη είνε πολυανθρωποτάτη και πέριξ του Ιερού υπάρχουν πολλαΐ κώμαι .1022
Σύμμαχος ων των Τρωών ήλθε φέρων μεθ' εαυτού εξαίσιους και κατάλευκους ίππους, λευκότερους της χιόνος και τρέχοντας, ως ο άνεμος. Από τους ίππους τούτους εξηρτάτο η τύχη της Τροίας, διότι, εάν αυτοί επρόφθανον να φάγουν κατά τίνα παράδοσιν χόρτον από την Τρωϊκήν γην και να πιουν από τον ποταμόν αυτής Ξάνθον, τότε ή Τροία δεν θα εκυριεύετο Κατά την ιδίαν όθεν νύκτα της αφίξεως του Ρήσου ο Διομήδης και ο Οδυσσέυς έπέπεσαν κατά του στρατοπέδου του και ο μεν Διομήδης εφόνευσε τον Ρήσον και δώδεκα άλλους επίλεκτους θράκας, ο δε Οδυσσεύς ήρπασε τους πολυθρύλητους ίππους. Ο ποιητής περιγράφει τους ίππους, το εκ χρυσού και αργύρου κατασκευασμένον άρμα του και τα έξοχα όπλα του Ρήσου εις τους έξης ωραίους στίχους.
θρήϊκες οιδ' απάνευθε νεήλυδες, έσχατοι άλλων, εν δε σφιν Ρήσος βασιλεύς, πάϊς Ήϊονηος του δη καλλίστους ίππους ΐδον ήδε μέγιστους λευκότεροι χιόνος, θείειν ο ανέμοισιν ομοίοι άρμα δε οί χρυσώ τε και αργύρω ευ ησκηται τεύχεα δε χρύσεια πελώρια, θαύμα ιδέσθαι, ήλυθ' έχων τα μεν ου τι καταθνητοίσιν έοικεν άνδρεσσιν φορέειν, αλλ αθανάτοισι θεοίσιν 3.
Ο δε ποιητής Ευριπίδης δια το εκ χρυσού και αργύρου καλλιτεχνικώτατον άρμα του Ρήσου λέγει, ότι τοιούτο όχημα ουδέποτε έχει γίνει εις την γην 1023
Ό Ρησος ήτο ο διασημότερος των πανάρχαιων θρακών βασιλέων. Εις αυτόν ο Ευριπίδης αφιέρωσε τραγωδίαν σωζομένην, •ή οποία κατά τον αρχαίον σχολιαστήν στερείται του πάθους και της εξαιρετικής τραγικότητας, άτινα χαρακτηρίζουν τον δραματικόν τούτον, διο υπό πολλών και προ πάντων υπό του Αριστοφάνους εκακίσθη. Λέγεται όμως, ότι την τραγωδίαν αυτήν ο Ευριπίδης την έγραψε κατά την νεανικήν του ηλικίαν. Κατ' αυτήν ο Ρήσος ήτο παις του ποταμού Στρυμόνος και της Τερψιχόρης, της υμνοποιού μούσης κατά τον αρχαίον σχολιαστήν, ανετράφη δε εις τας δίνας του ευύδρου και καλλιγεφύρου Στρυμόνος. Η μήτηρ του προς ανατροφήν δεν τον έδωκεν εις χείρας ανθρώπων, αλλά τον ενεπιστεύθη εις τας πηγαίας νύμφας, δηλαδή εις τάς Νεράιδας, όπως θα έλεγεν ή λαϊκή μούσα.
Ό Ρήσος κατά τον Ευριπίδην είνε ο έχων χρυσά όπλα βασιλεύς των θρακών, τους οποίους αποκαλεί φιλίππους, έθνος λογχοφόρον, ένοπλον, εΰϊππον, πολεμικόν, κατέχον τον Άρην, δηλαδή μαχιμώτατον. Ο Ρήσος ήλθεν εις την Τροίαν έχων σκεπασμένην την δύναμιν του σώματος του εις χρυσούφαντα φορέματα και ενέσκηψεν ως θεός με το πολυτελέστατον άρμα του, τα χρυσοκόλλητα όπλα του και με τους ίππους του, οι οποίοι ήσαν λευκότεροι από το χιόνι και τα πτερά ποταμίου κύκνου.1024
Ρήσος ο θράζ, στρατηλάτης κατά τον ποιητήν, ήλθεν εις την Τροίαν τελευταίος εκ των συμμάχων, δια τούτο δε ο Έκτωρ τον ψέγει. Εις τας μομφάς του Έκτορος ο Ρήσος απαντών δικαιολογείται, ότι ήλθε μεν τελευταίος ως αναγκασθείς να πολεμήση κατά των Σκυθών, εις πολύ κατάλληλον όμως εποχήν, διότι, ενω ο Έκτωρ ουδέν απολύτως κατώρθωσεν επί δέκα έτη μαχόμενος, εις αυτόν ένα του ηλίου φως, δηλαδή μία μόνον ημέρα, θα είνε αρκετή, δια να κυρίευση τους πύργους των Αχαιών, να επιπέση εις τον ναύσταθμον και να τους φονεύση. Πλην, ως είπομεν, αι καυχησιολογίαι του θρακός συμμάχου εις ουδέν ωφέλησαν και εφονεύθη δια δόλιας πληγής, την οποίαν παρεσκεύασεν ο πανούργος Οδυσσεύς, και τοιουτοτρόπως έπεσεν ο ηρωικός άναξ και βαρεία συμφορά επλανήθη εις τας τάξεις των θρακών. 1025
Συμφορά βαρεία θρακών . . .
φανερόν πένθος θραξί • ••
έρρει στρατιά, πέπτωκεν άναξ βαρεία πληγή . . .
ακλεώς θανείν Ρήσον 1026
Οι στίχοι, τους οποίους ο Ευριπίδης αφιερώνει ως θρήνον της απαρηγόρητου μητρός του, είνε θαυμάσιοι 2. Τον Ρήσον ηκολούθησεν εις την Τροίαν ο ανεψιός του "Ιπποκόων, τον οποίον ο ποιητής αποκαλεί έσθλον και βουληφόρον 1027
ΠΟΛΥΜΗΣΤΟΡ
Ούτος κατά τον Τρωικόν πόλεμον ήτο βασιλεύς των εν τη Χερσονήσω θρασών. Περί αυτού αναφέρει ο Ευριπίδης εις την τραγωδίαν του Εκάβη, ότι ο Πρίαμος είχε στείλει εις τον Πολυμήστορα τον νεώτερον υιόν του Πολύδωρον μετά πολλού χρυσού, δια να διαφυγή τον κίνδυνον του πολέμου μακράν της εμπτολέμου Τροίας. Μόλις όμως έπεσεν η Τροία, ο Πολυμήστωρ τον εφόνευσε και έρριψε το πτώμα του εις την θάλασσαν. Δια δόλου όμως της Εκάβης, η οποία επληροφορήθη την ανόσιον πράξιν του Πολυμήστορος, μετέβη ούτος εις την Τροίαν μαζί με τους υιούς του, δια να τω παραδώση δήθεν η Εκάβη τους θησαυρούς του Πριάμου, οίτινες εφημίζοντο ως μυθώδεις. Εκεί όμως εφόνευσαν τους υιούς του, ετύφλωσαν δε τον Πολυμήστορα και τοιουτοτρόπως ετιμωρήθη οικτρώς δια την ανόσιον και αθέμιτον πλεονεξίαν του. 1028
Εν γένει δε εις το σημείον τούτο παρατηρούμεν, ότι αι τραγωδίαι του Εύριπίδου Ρήσος, Εκάβη, Βάκχαι, Τρωάδες και Κύκλωψ περιέχουν πολλά πολύτιμα στοιχεία από θρακικής απόψεως και εις αυτάς διαλάμπει ο υπέροχος πολιτισμός της πανάρχαιας εκείνης θρακικής εποχής. 1030

 


Επικοινωνία : karipidis@e-istoria.com
 

Η Ηλεκτρονική Ιστορία της Ελλάδος

copyright 2009 e-istoria.com